Marc Almond - The Stars We Are (1988)

Volgens mij zijn er wel opnames van.
Werd een stukje van op televisie uitgezonden.

Dit was voor mij, als zovelen, mijn eerste kennismaking met Marc Almond. Somthings Gotten Hold Of My Heart was veel op de radio en ook Tears Run Rings viel me op. Ik kopieerde toen een cassettebandje van iemand met daarop het album. Ik heb daar jaren naar geluisterd totdat mijn cassettedek stuk ging.

Onlangs kocht ik het album maar eindelijk eens weer op CD en het was geweldig hoe het me meteen weer pakte. De briljante arrangementen, de stem van Almond, de verhalende liedjes, allemaal gemixt met nostalgische herinneringen aan de eind jaren 80 en begin jaren 90!

In tegenstelling tot veel jaren 80 albums klinkt The Stars We Are niet gedateerd en koud, maar juist tijdloos en warm.

Ik prefereer trouwens de solo versie van SGHOMH ten opzichte van het duet. De stemmen mengen niet echt mooi vind ik.

Goed bezig Dennis

Ik vind Only the Moment en Your Kisses Burn 't fijnst. Ook The Stars We Are en The Sensualist komen bij mij goed binnen. Daarnaast is Tears Run Rings epic.

Een prima jaren '80 album welke ik vaak gedraaid heb, heerlijk ontspannend en soms lekker opzwepend, vooral theatraal, net als Marc zelf.

Voor mij is dit in ieder geval duidelijk zijn beste album. Zowel tekstueel als muzikaal zit het allemaal heerlijk in elkaar. Wat maakte dit een indruk op me toen ik het voor het eerst ontdekte in 2009. Wel jammer van die typefouten in mijn bericht trouwens. Zie je eigenlijk nooit bij iemand op deze site en bij mij weer wel.

Zal wel zo zijn zijn oorzaak hebben gehad toentertijd.

Maar dat terzijde.

Genoot in ieder geval zeer van de muziek.

En nog steeds.

Superieure edelkitsch die je omwikkelt als een warme deken.
Ingebed in een weelderig bad van strijkers en regelmatig vergezeld van een warm trompetje croont en galmt Marc zich hier door een verzameling van toegankelijke, melodieuze en vooral erg sterke songs door zijn eigen jaren 80.
Inderdaad Dennis Versteeg: warm en tijdloos.
Voor de rest is hier alles al over gezegd door Aerodynamic, Dazzler en Deric Raven.
Ik heb daar weinig meer aan toe te voegen.
Beste nummers wat mij betreft (waarom maar 2?) Tears Run Rings, The Stars we Are en Only The Moment.
Tijdloos album.

Het eerste album van Sof Cell, Non-Stop Erotic Cabaret, vond ik gelijk bij het uitkomen ervan een prima stuk werk. Heerlijk rammelend, zinnige teksten, veel elektronica maar op de één of andere manier toch ook warm.
Toen Marc Almond solo ging kende ik wel zijn hitjes maar verder ging het wat langs me heen. Het nummer Tears Run Rings zat echter altijd wel in mijn hoofd. Toen ik deze CD tegenkwam bij de kringloopwinkel (1 eurootje) gelijk maar meegenomen. En wat kun je je dan toch weer verbazen over een CD. Zoals Dibbel hierboven al opmerkt: "superieure edelkitsch die je omarmt als een warme deken".

Soms lijkt het net muziek uit een musical, dan weer richting pop en daarna weer naar heerlijk melancholische melodieën. De hits klinken nog steeds ongedateerd maar de prijsnummers zijn toch wel The Sensualist en She Took My Soul in Istanbul. Wat een heerlijk meanderende nummers zijn dat toch. Ik ben ook positief verrast door zijn stem die wonderwel bij deze nummers past. Edelkitsch, maar wel bijzonder mooi uitgevoerde edelkitsch.

De opvolger Enchanted zal je daarom niet teleurstellen.
Met iets minder glitters en iets meer ballen.

Dat vind ik niet. Net zo veel glitters, maar van een andere soort (allebei 5* dus ze zijn me even dierbaar)

Ik heb even gekeken bij Amazon UK maar daar zijn aanbieders die er rustig tientallen tot honderden (!) euro's voor vragen. Blijkbaar is de CD OOP (out of print). Daarom maar even besteld als 2de hands in Duitsland voor 1,96 euro. Dat is al een stuk vriendelijker.

Als ik de CD in huis heb laat ik wel weer een bericht achter. In ieder geval bedankt voor de tip.

Gisteravond zat ineens de tweede single van het album in mijn hoofd. Geen idee waarom en hem meteen maar eens opgezet voor het eerst sinds, geen idee, heel lang. The Stars We Are was een van de eerste cds die ik aanschafte nadat ik in de zomer van 1988 een cdspeler had gekocht (en gelukkig niet al mijn LPs direct de deur uit gedaan, zoals sommige van mijn vrienden),

Eigenlijk is dit mijn muziek helemaal niet, toch klonk het opnieuw uiterst prettig. De goedkope disco waar ook Soft Cell mee flirtte komt hier ook bij vlagen naar boven, maar het is toch vooral het avontuurlijke en decadente dat mij weer trof bij het afspelen. Tracks als 'Stars We Are' en de hitsingle 'Tears Run Rings' happen heel makkelijk weg, maar nummers als 'Your Kisses Burn' met Nico en 'Kept Boy' met een vrouw die nog minder kan zingen dan Nico zijn ronduit fascinerend. Tel daar nog geslaagde zwijmelaars als 'Only The Moment', waar geen enkel effect niet wordt gebruikt en cover 'Something Gotten Hold Of My Heart' met en zonder Gene Pitney bij op, en The Stars We Are is niets anders dan een volkomen geslaagd album. Sterker, in tegenstelling tot heel veel platen uit de jaren 80 die bijzonder gedateerd klinken, klinkt Marc Almonds meesterwerk nog net zo fris en fruitig als bijna 30 jaar geleden. Het predicaat tijdloos durf ik hier uit te delen.

Als hij niet in mijn MuMe overzicht staat van de jaren 80, gaat dat komend jaar zeker gebeuren.

Ook één van mijn eerste cd's toen ik net als jij in 1988 een cd-speler had gekocht. De vinylversie heb ik pas later aangeschaft en daarop ontbreken wat tracks die wel op de cd staan. Overigens heb ik nog de cd zonder het duet met Gene Pitney (dus alleen de solo-versie van Something Gotten Hold Of My Heart), die pas later een hit werd en toen toegevoegd werd.

Waar blijft de tijd

Vandaag dit album maar eens draaien: de man is 60 geworden. Wie had dat kunnen denken met zijn levensstijl en na dat afschuwelijke motorongeluk wat hij ternauwernood overleefde.

MARC ALMOND| ‘The Stars We Are’ gets the expanded & remastered treatment in January! - Cherry Red Records - cherryred.co.uk

2cd + dvd of 2lp , Januari dus

Klinkt goed en lekker met die extra tracks. Voor mij overigens niet erg interessante extra tracks want allemaal te vinden op Treasure Box.

Ik had ze ook allemaal op Treasure Box, maar toch leuk om alles zo mooi bij elkaar te hebben in 1 keurig doosje. Het album klinkt super in deze uitgave en ik had de meeste videoclips nog niet gezien, dus ik ben tevreden. De DVD is ook leuk, al had er wat mij betreft nog wel wat live opnames of zo bijgekund. Ruimte zat want de Clio’s zijn maar een klein half uurtje bij elkaar.

Een dergelijke special edition van Enchanted zou een leuk volgend project zijn.

Dat zou geweldig zijn ja.

Voor mij was dat dus te karig, zelfs zodanig dat ik niet tot koop ben overgegaan terwijl ik wel interesse had. Maar de op zich best pittige prijs plus het gebodene op de dvd gaven me een negatief advies.

Zoals Raoul and the Kings of Spain van Tears for Fears mijn 24 December in de avond plaat is is deze mijn 1 Januari plaat. Waarom? Geen idee. Ms omdat ik 'm eens op 1 Januari draaide en dat vond passen bij de sfeer van een nieuw jaar, dat frisse en opene van dit album. We zetten 'm vanmiddag dus weer op

Note to self: niet vergeten Victorialand van Cocteau Twins in Januari te draaien, dat vind ik echt een Januariplaat Head over Heels is een Novemberplaat en die ben ik dus toen vergeten...

hmm, Tears Run Rings around my Eyes vind ik een schitterend lied dat ik vele malen opnieuw bleef draaien. Bijzonder dat er hier altijd die discussie heerst of iets tijdloos of gedateerd is, als ik het mooi vind dan draai ik het gewoon. Bij Tears Run Rings blijf ik maar op herhaal drukken, met de andere nummers heb ik dat wat minder. Dat zegt nog weinig, ga er maar vanuit dat Tears Run Rings toevallig net dat nummer was waar ik gek op ben.



Spoel de klok nog eens vijftien jaar verder en de mensen weten het nog steeds niet. Tainted Love een cover, wat vertel je me nou? Je houdt me voor de gek? De media doen daar ook zo geheimzinnig over, het is net alsof je dit niet mag weten. Al die jaren dat ik dat liedje van Jantje Smit heb moeten aanhoren of de Clown van Ben Cramer werd er nooit eens bij gezegd dat dit covers waren. Die radio dj's praatten overal opzettelijk doorheen zodat je opname onbruikbaar was, maar om nou eens één keer te zeggen; Jantje Smit - Ik zing dit lied voor jou alleen, is een cover van Andrea Jürgens - Ich zeige dir mein Paradies. Enne, Somethings Gotten Hold of My Heart is ook een cover van een lied uit 1967.

Als de cover beter klinkt dan het orgineel
Heb ik er verder geen moeite mee
Dat is bij Tainted Love van Soft Cell een mooie verbetering
Ook bij Somethings Gotten Hold of My Heart hoor ik liever de stem van Marc Allmond dan die van Gene Pitney
En ja....Tears Run Rings is zeker een Wereld nr !

Soft Cell was al bekend maar op Torch na niet zo mn ding. Marc Almond solo in den beginne dan ook ruim aan mij voorbij gegaan. Tot plots Tears run rings een hit(je) werd. Man man wat een episch nummer. Daar klopt zo'n beetje alles aan. Plus de memory aan de magical 80's ja. Want mooi was het. En is het nog. Toen kwam SGHOMH en was ik al niet om, dan toch nu wel. Ook al hadden de running tears me al in den greep. Cd gekocht en werkelijk, het ene nummer nog fraaier dan het andere. Pompeus wellicht maar ja,so what. Het was zo mooi. Is zo mooi. Titeltrack, Only the moment, Bittersweet, welja...prachtige sterke nummers, melodieus tot en met, fraai gezongen, goede zanger ook hoor, dat staat buiten kijf, tekstuele juweeltjes, volle sound middels strijkers, keys en zelfs trompetjes. Inmiddels ook de lp hier en die staat al ruim dagelijks op. Dat zegt wellicht meer dan al mn woorden hier. Vervolgens me meer verdiept in M. Almond en ja, meer en meer hier staan dan ook. Prachtig. Machtig. Glorieus.

Ik was blij dat we de tour van afgelopen dagen drie nummers van dit album kregen te horen: The Stars We Are, Bitter Sweet en natuurlijk tears Run Rings. Morgen zijn laatste optreden in Nederland (Leeuwarden) .

Jammer dat ie op social media soms zo grumpy is.

Ook nu weer heerlijk leesvoer! Grappig hoe jij dit allemaal ervaren hebt. Ik ben net wat ouder dus de lijnen lopen niet helemaal gelijk, qua waardering loopt het volgens mij redelijk in pas met elkaar.

Merci, gelijkgezinde. Als ik nog eens de woonkamer en liefst het hele huis voor mezelf heb, leen ik m'n oor aan 'Torment and Toreros'. Die dubbelaar verdient - nou ja, alsof ik ertoe doe - ook wel een reviewtje van mij en een pak sterretjes.

Ik zou graag over zo veel plaatjes m'n menig willen spuien, al besef ik wel dat de hoogdagen van dit forum een beetje voorbij zijn. De eigen kennismaking vind ik doorgaans relevant genoeg om erbij te vermelden. Zo zijn 'The Division Bell' en 'Voodoo Lounge' de eerste albums van beide supergroepen die ik in real time kocht. Dan ervaar je die albums tot op heden totaal anders dan iemand die al decennia voorafgaand fan was of iemand die werkelijk alle platen met terugwerkende kracht heeft ontdekt.

Wat Almond na 2000 betreft, wil ik zeker nog mijn favorietje reviewen. Ook die plaat verwijst in z'n titel naar een hemellichaam dat zelf energie aanmaakt en uitstraalt.

Gatver, review-bericht zelf verwijderd omdat ik een woord wou aanpassen. Gelukkig had ik nog ergens een proto-versie opgeslagen.

Midden jaren ’80 hoorde ik voor het eerst bewust de naam Mick Jagger. In een videoclip liep hij te spasten naast een andere zanger wiens naam me als tienjarige nét iets bekender in de oren klonk. Pas jaren later viel mijn vijf-frank muntstuk: de hyperkineet die Bowie wat in de weg liep door de straten van Tokyo en NYC, was ook de zanger van The Rolling Stones. Die van ‘Satisfaction’ en ‘Paint It Black’ en misschien nog wel iets. Ik vraag me af met hoeveel we zijn in het hele universum: mensen die via een zijproject met Jagger kennismaakten, om pas later zijn hoofdwerk te ontdekken.

Iets gelijkaardigs overkwam me met Marc Almond. Als twaalfjarige nam ik lukraak een BRT Top 30-aflevering op cassette op. Tussen de hits zat ‘Something’s Gotten Hold of My Heart’. Puur toeval – en een oudere zus met jeansjas – zorgden ervoor dat ik dat duet solo playbackte bij de lokale jeugdbeweging. Van Almonds muzikale voorgeschiedenis had ik geen flauw idee. Soft Cell’s hoogdagen waren voor mij onbestaande, ik hoorde ‘Tainted Love’ pas bewust toen ik begin jaren ’90 de Tijdloze 100 van radiozender Studio Brussel opnam. Het nummer stond ergens rond plek 70, maar mijn focus lag op de top drie: Deep Purple, Led Zeppelin en – jawel – opnieuw The Stones. Pas toen ik jaren later een goedkoop compilatie-cd’tje in handen kreeg – iets als “VTM Holiday Hits” – legde ik de link tussen beide Almond-covers. De ultieme aha-Erlebnis kwam er pas drie jaar daarna, dankzij de kitscherige kunstwerken van Pierre & Gilles.

'The Stars We Are' ervaar ik zonder twijfel als Almonds meest evenwichtige en daardoor toegankelijkste soloplaat. De veelheid aan instrumenten voelt nooit als 'te veel' aan, de verdienste van een strakke productie. Volgens Almond zelf lukte dat beteugelen minder op de opvolger 'Enchanted'. Al moet gezegd: die plaat is thematisch consistenter als één caleidoscopische droom. Ook 'The Stars We Are' klinkt vaak dromerig maar is thematisch meer versnipperd. Voor luisteraars met minder Almond-ervaring kan die versnippering als meer gevarieerd overkomen.

Ingewijden weten dat ook achter de fluweelzachte romantiek van nummers als ‘These My Dreams Are Yours’ melancholie schuilt. Alleen artiesten als Almond kunnen op zweverige manier dromers doen ontwaken met deze wijsheid “There is never forever, only the moment”. Elders wordt dromen ronduit gevaarlijk, vergiftigd door hypnotiserende gezangen en verdovende middelen, gesitueerd in een sprookjesachtig Istanbul. Dat rijmt op 'vrolijke boel' en dat kan bij Almond nooit de bedoeling zijn. Om de balans te behouden is er het duistere duet ‘Your Kisses Burn’. Zelfs de snelle dood van Nico kon niet verhinderen dat dit ijskoude nummer een beetje ondergesneeuwd raakte. Dat zou niet het geval geweest zijn indien Almonds zangpartner hier die andere tragische bromberin was: Marianne Faithfull. Door haar associatie met de onvermijdelijke Jagger in de bitterzoete jaren '60 had dit duet gefundenes Fressen geweest voor de Britse media. Voor de goede verstandhouding: ook met Nico verdient 'Your Kisses Burn' de aandacht die het nooit kreeg. Zou Nick Cave hier de mosterd hebben gehaald voor z'n onder lof bedolven duet met Minogue?

Op een plaat zonder echte zwakke plekken springt ‘Tears Run Rings’ er voor mij uit. Na de Soft Cell klassiekers ‘Torch’ en ‘Say Hello...’ is dit misschien wel z’n grootste zelf geschreven hit. Het kringende tranenlied klinkt op het eerste gehoor wat feestelijk, de tekst is vlijmscherp. Hier horen we een zeldzaam politiek geëngageerde Almond. Geen zeurende Dylan, wel iemand met een duidelijke waarschuwing tegen conservatieve krachten die verworven vrijheden willen terugdraaien. Eind jaren ’80 klonk dat dystopisch, vandaag is het helaas bittere realiteit. Wie 'The Handmaid’s Tale' heeft gezien, weet misschien nog dat afleveringen vaak eindigen met een 80's song. Eén aflevering eindigt met een beeld van het Washington Monument, omgevormd tot kruis. Hoe perfect was ‘Tears Run Rings’ daar geweest als soundtrack? Ik weet niet meer voor welke song men wel koos maar dat was dus niet de beste keuze.

'The Stars We Are' werd Almonds grootste commerciële succes als soloartiest. Maar écht commercieel klinkt het nooit. De originele LP bevat trouwens ‘Something’s Gotten...’ in de soloversie, zonder Gene Pitney. Dat duet werd later toegevoegd als bonustrack op de CD-versie. Sta me toe 'The Four and a Halve Stars I Give' te verantwoorden door naar z'n voorganger en opvolger te verwijzen. Zowel 'Mother Fist' als 'Enchanted' schat ik nog hoger in. Maar 'The Stars We Are' is en blijft een prachtplaat. Een onvermijdelijke mijlpaal op eenieder die z'n eigen weg aflegt om rasartiest Almond te ontdekken.

Als beloning voir de leesinspanning, deel ik deze link. Die leidt(!) naar een krantenpagina. Onder de gefotografeerde kop van ’Showbiz Joop’ lees je over een dispuut dat Almond en Pitney met hem hadden n.a.v. een optreden in een razend populaire tv-show op de Nederlandse buis. Wedden dat de journalist van dienst niet vertrouwd was met het werk van Marc Almond?

Bij één van de vele Marc Almond concerten die ik bezocht heb kon hij het niet laten om de 'slechte verstandhouding' met Nederland in die tijd aan te halen: in ons land geen nummer 1, in de andere landen wel en dat gedoe op de Nederlandse televisie toen zit hem nog steeds hoog volgens mij

Nou, ik herinner me kort voor corona een veelheid aan shows in NL, vooral een grootste hits-tour in kleine zalen. Ik stond toen nog op het punt om er eentje in Tilburg mee te pikken maar het werd een dagje Efteling. Ik denk niet dat daar één Belgisch optreden bij was. En kort na corona waren er eindelijk de 'Chaos' shows. In België was er maar één, ik was er gelukkig bij in Turnhout maar de show in Oostende ging niet door. Ook toen was er een veelheid aan shows in Nederland, meen ik. Van Holland-haat zou ik niet gewagen. Hoe uitte die onvrede zich dan?

Met Brel hebben wij net als de Fransen met Aznavour, Gainsbourg en Gréco wel een streepje voor bij hem. En de Duitsers zijn dan weer de pioniers van elektro-muziek. Artistiek heeft hij wellicht minder affiniteit met Nederland. Er is een projectje geweest met - hou je vast - Tatjana Simic. "Marc, wat doet u nu?"

En dat Wedden Dat-debacle had overal gekund ... behalve in België. Wij waren toen voor showprogramma's 100% afhankelijk van vooral de Tros en de Avro ... en in een geëngageerde bui de VARA en als er wat bloot aan te pas mocht komen: dit is Veronicaaaah! Andere tijden, inderdaad.

Oh maar van haat is geen sprake. Hij is wel mopperig over het Wedden Dat debacle (daar vertelt ie elke keer weer over lijkt het wel) en hij baalt van het feit dat ie overal een nummer 1 scoorde en dat NL daar niet aan mee deed

Het jaar waar hij meerdere optredens deed heb ik er aardig wat van bezocht toen.

Ooit zag ik hem in Friesland. Leeuwarden. Een zaal waar normaal bruiloftsfeesten gegeven werden. Paradiso had er blijkbaar geen trek meer in. Daar vond ie ook wel wat van, maar hij maakte er toch een feestje van en hij grapte dan ook 'apparently nobody wants me anymore, except you'.

Marc Almond heeft een fantastische stem en Tears Run Rins is een heerlijk nummer.
Bij dit album heb ik echter teveel last van een musical vibe. Het is nergens echt slecht, maar ik vind het niet heel bijzonder.