Bloc Party - A Weekend in the City (2007)

Met Song For Clay (Disappear Here) opent het album erg sterk. Een intieme zangpartij die langzaamaan naar een prachtig haast Muse-achtig uptempo bombast gaat. Het doet me een beetje aan de zang van Jarvis Cocker denken. Jarvis goes Muse...........zoiets..........
Goed nummer om mee te beginnen!
Even de radio tunen op Hunting For Witches en we krijgen vervolgens een lekker wat tegendraads nummer (soms hoor ik er Pixies ten tijde van Trompe Le Monde in).
Hier bouwt Bloc Party zijn geluid duidelijk uit. Meer toeters en bellen, maar daar ben ik nog nooit vies van geweest.
Wederom een sterk nummer.
Waiting For The 7.18 lijkt aanvankelijk een mid-tempo song te worden, maar dat verandert na ruim 2 minuten. Dan gaat het gaspedaal naar beneden en krijgen we de heren te horen zoals we dat ook op het debuut mochten beleven.
The Prayer is ook weer zo'n nummer met een geweldige opbouw. Het opent best opvallend om vervolgens langzaam te ontpoppen als een beetje tegendraads gitaar-bandje. Ook hier gaat de band dus weer een stapje verder als op het debuut zonder hun geluid echt te verliezen. En lijkt het nu zo of de zang wat minder opvalt als op het eerste album? Of ligt dat aan mij?
Uniform had op het debuut kunnen staan en is het eerste nummer waar ik weer terugzak in mijn stoel zeg maar. Het pakt me nog niet echt.
On opent weer apart en doet me opveren. Gaat dit weer zo'n goed nummer worden? Ja. Het heeft dus wederom een spanningsboog die mijn aandacht goed weet vast te houden (iets wat niet alle songs van deze band op het debuut wisten te doen).
Dan is daar Where Is Home?. Een nummer waarin de drumpartij mij nogal opvalt. Uitstekend nummer, valt niet veel op aan te merken.
Kreuzberg is ook zo'n nummer dat er niet gelijk inhakt, maar die rustig van start gaat. Heel in de verte doet het me soms een beetje aan U2 denken. Maar niet genoeg om het als een U2-achtige song te kenmerken.
Bij I Still Remember heb ik hetzelfde gevoel als bij Kreuzberg. Een lekker vol en vet gitaargeluid; aanstekelijke rock.
Sunday gaat op drums van start en het is nummer 3 op rij waar U2 heel in de verte doorklinkt. Nu weet ik dat dit een gevaarlijke vergelijking is en misschien voor velen zelfs een reden om ongerust te worden. Maar dat zou niet terecht zijn. Dit nummer wordt nergens episch. Het blijft netjes tussen de lijntjes.
Afsluiter SXRT blijft ruim 2 minuten lang een rustig nummer en als je denkt 'ha een down-tempo afsluiter' blijk je het na 3 minuten toch mis te hebben: dan begint het dus wat bombastisch te worden, maar ook weer op een goede manier. Nergens krijg ik er een vervelend gevoel bij.
Dit is een prima afsluiter die in de laatste seconden weer intiem eindigt.

Heel opmerkelijk is dat ik eigenlijk helemaal niet zat te wachten op een tweede Bloc Party, hoe goed ik die eerste ook vond en nog steeds vind. Voor mijn gevoel was één cd genoeg.
Maar nu ik deze gehoord heb moet ik toch anders concluderen. Deze band toont groei en weet te verrassen en tegelijkertijd niet te vervreemden.
We kunnen dus gaan zeggen dat één van de eerste 2007 releases gelijk al een ijzersterke is!

Bloc Party - A Weekend In The City

Begin dit jaar kwam er een album uit van een band, genaamd Bloc Party. Het zei me helemaal niets. Dus ik probeer dit album. Leuk album, maar het werd toch een beetje overschaduwd door Wincing The Night Away van The Shins, dat ik rond die tijd helemaal grijs draaide. Toen die Shins-manie weer helemaal weg was begon ik toch maar weer eens met het goed luisteren naar A Weekend In The City, ik had het al 4* gegeven, maar ik wilde weten, waarom na een paar keer luisteren al zo hoog… Ik gooide de CD in mijn (net nieuwe) CD-speler en liet de inhoud uit mijn speakers stromen. Het beviel me zeer goed. Ik bleef de plaat maar luisteren en toen ik na een zeer goed bevallen schoolfeest - waar ik herinneringen aan heb overgehouden die in verband kunnen worden gebracht met deze CD - op de boot naar Terschelling zat, en mijn telefoon nog geen groter geheugenkaartje bevatte dan bijgeleverd, had ik Bloc Party erop gezet. De dagen daarna heb ik met groot genoegen door de duinen gewandeld met dit album op. Iedere keer als ik een duin beklom om bereik te krijgen met mijn telefoon, ging ik in het ritme lopen van de muziek. En ik kan jullie vertellen, als je op een duin staat met tijdens de ondergaande zon en je hoort door je oordopjes Sunday, of I Still Remember, dan wil je na verloop van tijd niets meer. Op de fiets naar de duinen heb je Song For Clay (Dissapear Here) op om lekker warm te worden en als dan die teksten, ritmes en melodiën en ook nog de stem van Okereke je om de oren vliegen, kan ik er toch niets anders meer van maken dan dat dit een briljant stuk muziek is. Textueel, muzikaal, ritmisch, harmonisch, alles. Daarna het Hunting For The Witches met het zeer vreemde, maar naar mijn mening hoogstaande begin, de scherpe gitaar, het ijzeren ritme van de drums en de wisselingen per gezongen lettergreep van de ene naar de andere box, wat een extra effect geeft. En dan, als je er ook nog een goede tekst op weet te verzinnen, dan ben je zeer goed bezig!
Waiting For The 7.18, was een nummer waarmee ik iedere ochtend wakker werd. Als ik gebeld werd vanaf het vasteland, en als ik een sms’je kreeg. Dit nummer is echt heelijk wakker worden, in het begin rustig, de lichte en zoete toontjes van een bel o.i.d., daarna de invallende drums en het meesterlijke refrein. Prachtig die uitbarsting, terwijl Okereke de woorden Let’s try to wrighting/brighting (weet ik veel wat ie daar zingt) to the weeeekeend!
The Prayer begint onder een luidt Ohm (vandaar misschien The Prayer) en een beetje a cappella zang, tot de drums bijvallen. Wat een leuk lang gebed! Muzikaal stukken beter dan dat wat ze in de kerk uitvoeren en dan ook nog eens flitsend!
Dan Uniform, een nummer waar ik echt goede herinneringen aan heb. Lekker overdag in het zonnetje zitten of een fietstochtje maken, lekker je gedachten laten afdwalen en meegaan met de muziek. Hetzelfde geld voor On, On is over het algeheel zweveriger, daar waar Uniform helemaal uit zijn voegen barst en de gataren er keihard bij invallen, blijft On ietsje rustiger op dat punt en heel even lijkt het ook zo’n hoogtepunt te krijgen, maar al snel merk je dat de violen door blijven strijken, en voor hetzelfde effect op mij zorgen als de ondergaande zon die weerspiegelt op het wateroppervlak van de zee.
Nu het duo Kreuzberg en Sunday, waar Kreuzberg mee ophoudt, aan het einde, daar slaagt Sunday wel in. Maar bij Kreuzberg is de poging om in de hoogte te komen alleen al zo goed dat het dan eigenlijk al niet meer mis kan gaan. Ik mis dat hoogtepunt in Kreuzberg waar de gitaren omhoog schieten, maar het gaat daar op een iets andere manier dan in Sunday, dat is zeker niet erg, want dit is bijna net zo mooi. Het nummer is net als Sunday compleet. Alleen; Sunday heeft wél dat hoogte punt. Het moment waarin de gitaren de hoogte induiken, en net als je denkt dat je over de berg heen bent, komt er nóg een stuk. Na de rustige opbouw had je niet verwacht dat er nog zoiets heftigs na kwam. Where Is Home zit hier natuurlijk ook nog tussen, maar in vergelijking met het omringende is het iets minder. Die futuristische pistoolgeluiden doen mij niet zoveel, en ook het hoge refrein is toch iets minder. Waar ik aan de rest een 5* zou geven, zou ik Where Is Home dan ook “maar” een 4* geven. Gelukkig ben ik dit nummer snel vergeten als de eerste toon van I Still Remember zich aandient. I Still Remember is voor mij hét nummer van mijn vakantie toen. Misschien het simpelst, en het minst over nagedacht, maar dat minder nadenken heeft dan wel een geweldige single voortgebracht en elke keer als ik dit nummer hoor, denk ik aan het schoolfeest en indirect ook aan de vakantie. Wat heb ik dat nummer vaak geluisterd.
And our love could have soared
Over playgrounds and rooftops
en
We wrote our names on every train
Laughed at the people off to work. In een symbool:
Als laatste nummer, SRXT, wat kan ik daar nog over, weinig. Na al het geweld van de voorgaande nummers lijkt dit een nummer om tot rust te komen, weer dat speeldoosje, die lieve tonen, zweverige opbouw, alles is net als bij het voorgaande weer perfect op elkaar afgestemd. Maar aan het einde krijg je daar ook nog een toetje. Vlaflip.

Na lang groeien is dit album dan uiteindelijk op een 5* uitgekomen, en tevens nog steeds mijn favoriet van 2007. Misschien komt daar nog verandering in dit jaar, maar de andere grootste kanshebber heb ik toch een plekje lager gezet. Ik acht de kans erg klein dat er dit jaar nog een beter album uitkomt.

Van alle albums die ik ooit geluisterd heb is er denk ik geen enkele waar ik zo'n hechte band mee heb gecreëerd als met A Weekend in the City. Ik ken het werk dan ook van achter naar voren. In een tijd waarin ik mij om verscheidene redenen niet zo goed voelde zocht ik mijn toevlucht in dit album. Hoe vaak heb ik wel niet in het duister op mijn bed gelegen met slechts deze muziek als sensatie. Dit is muziek die je goed tot je door moet laten dringen.

Het thema is Londen met al haar zonden maar eigenlijk is het nog zoveel meer. A Weekend in the City is een snapshot van het huidige decennium. Dit album had over iedere grote stad kunnen gaan. Consumentisme, hedonisme, terrorisme, leven voor je suffe kantoorbaan, zien en gezien worden, zogenaamde rebelse verveelde jeugd, drugs, racisme, nog verdere seksuele bevrijding en ten slotte antidepressiva. Het zijn de onderwerpen van de nummers op dit album, maar ook de gezichtskenmerken van de 21ste eeuw tot dusver.

Dit alles wordt op bijna sublieme manier uitgevoerd door Bloc Party. Ze leggen de hoekige rifjes en het neurotische drumwerk opzij voor een wat gladder, geproduceerder geluid. Dit is goed aangezien de boodschap, de teksten, nu meer centraal komen te staan. Dit is voor de vele fans van Silent Alarm een grote teleurstelling geweest. Gelukkig heb ik er overheen leren kijken.

AWITC brengt me in verschillende gemoedstoestanden. De frustratie na de eerste twee nummers maken plaats voor wanhoop en ook wat berusting op Waiting for the 7.18. Tijdens nummers 4 en 5 voel ik me een veiligheidscamera op een pleintje waar jongeren rondhangen. Daarna raak ik in een soort trance. On is een heerlijk wegdroomnummer dat over drugsgebruik lijkt te gaan. Where is Home is het enige minpuntje dat ik kan ontdekken op deze plaat. Ondanks dat het wel past op het album vind ik het niet spannend genoeg en gaat het refrein me wel wat irriteren.

Nu, echter, kom ik pas aan bij mijn hoogtepunten van AWITC. Steeds verder zak ik weg en dringt de muziek meer binnen in mijn onderbewuste. Kreuzberg is van een adembenemende schoonheid. Het enige uitstapje naar een andere stad (Berlijn) en eigenlijk pas de eerste love song. Over een kortstondige seksuele relatie die Kele heeft gehad in datzelfde Kreuzberg. I Still Remember is niet zo indrukwekkend, maar wel heel lief en mooi. Twee mensen (geslachten hou ik in het midden) die hun werk overslaan om samen de stad te doorkruisen en de protagonist die hier later op terugkijkt. Op de kansen die hij had moeten grijpen.

Nu ben ik langzaam weer wakker aan het worden. Sommige stukjes heb ik gemist maar het deert niet want ik kan ze dromen. Dan is het zondag. Het enige volledig positief ingestelde nummer en meteen ook het absolute hoogtepunt. De tekst alleen al is zo aandoenlijk evenals de emotionele vocalen. "You see giant proclamations are all very well, but our love is louder than words." Wat een prachtige zin. Bijna volledige stilte en vervolgens die gitaar uitbarsting. Ettelijke malen heb ik op dit punt een paar tranen moeten wegpinken. Dan nog de afsluiter SRXT, of, Seroxat. De antidepressiva die blijkbaar niet werkte voor de persoon aan het woord. Hij schrijft een zelfmoordbrief. Een lugubere afsluiter. Na al de ellende lijkt het album met Sunday een berustend einde te krijgen. Maar na de wat theatrale climax van SRXT is het toch de dood die overwint.

Ik doe mijn ogen open. Ik voel me onverwacht helder door al de spanning die ik ben kwijtgeraakt door de vele kippenvelmomenten. Ik zet een lampje aan en bekijk de wereld net even iets anders dan 50 minuten geleden. Als ik wat ouder ben, en ik denk terug aan mijn late puberjaren, zal ik ongetwijfeld ook denken aan deze plaat. Je moet hem even uitvogelen, maar daarna staat het als een huis. Muzikaal iets minder dan Silent Alarm, maar inhoudelijk zoveel sterker dan de politieke bash die het debuut was.

Het is blijkbaar al weer zo'n vijf jaar geleden dat ik deze plaat van Bloc Party aanschafte; dat weet ik nog goed, ik had een cd-bon gekregen en nadat ik er zelf nog een vijfje bij had gelegd, had ik deze en Never Mind the Bollocks in bezit. Die laatste kreeg een mooi plekje in m’n lijstje met tien essentiële albums in mijn muzikale ontwikkeling en A Weekend in the City draai ik nog maar zelden. De paar keer dat ik ‘m toch weer opzet bekruipt het album me wel, dat moet gezegd worden en wat waar is is waar, misschien is-ie stiekem toch nog wat verder gegroeid, ondanks het verblijf in de kast.

Als een plaat in je vroege jeugd je een heel nieuwe wereld laat betreden zonder dat je enig of verdomd weinig besef hebt van wat voor een wereld dat zou moeten zijn, dan is het een goede plaat. Als je later nog dat album ‘binnenstapt’ en gevaar nog altijd op de loer ligt, terwijl je precies weet hoe de plaat zal lopen, dan weet je dat je dat het absoluut een goede plaat is. Het uitgaansleven, drugs, depressie, terrorisme, het waren onderwerpen waar ik nog niet eens over las.

Jaren later zijn mijn favorieten ook verschoven. Ik zal wel weer een oude lul worden, maar juist het tragere werk pakt me, aanzienlijk meer dan opgefoktere nummers als de opener (die overigens ook absoluut niet slecht is). Maar waar dit album eerst een kaart was naar territorium dat ik nog nooit bezichtigd had (en dat zou ook nog een tijdje duren overigens), is het nu meer een soort reis door mijn hoofd geworden waarin eigen ervaringen en kunstervaringen in elkaar overlopen tot een invoeling in deze situaties.

Het valt me nu pas op hoeveel elektronica er eigenlijk onder die scherpe gitaarlijnen zit, hoeveel onderhuidse spanning en niet alleen schwung. ‘Waiting for the 7.18’ is even serieus als speels, met een drum ’n bass-achtige ritmiek. Het lijkt bijna een ballade, maar daar is het tempo te hoog voor en als het refrein dan ontploft in een jagende gitaarbui en de mantra ‘Let’s drive to Brighton on the weekend’, dan maakt dat nog altijd indruk. Dat er naast gejaagdheid ook spijt in terug te vinden is, is iets dat ik toen nog niet merkte.

In ‘Uniform’ wordt subcultuur als massacultuur neergezet en ook wel terecht (‘commerce dressed up as rebellion’; dan moet ik altijd aan All-Stars denken, wat een overschatte dingen voor mensen die zichzelf ontzettend alternatief vinden. Ik had hockeymeisjes in de klas die All-Stars droegen en naar Arctic Monkeys luisterden, aan hen moet ik tegenwoordig steeds denken bij dat liedje). En ook ‘On’ is ondertussen veel meer voor me gaan ‘leven’, het is bijna een pijnlijk eerlijk liefdesliedje aan het adres van verdovende middelen.

De mooiste liedjes vind ik echter het pulserende, hypnotiserende ‘Kreuzberg’ en het aan het einde bescheiden ontploffende ‘SRXT’, waarbij ik altijd even aan een soort verwrongen parade moet denken. Als de stoet voorbij is getrokken dan zijn er evenveel problemen als in een Carrie Slee-boek langsgekomen, maar Bloc Party doseert de boel netjes: één brok ellende per liedje, uiteindelijk één glorieuze lijdensweg.

Na Silent Alarm, wederom een knap album van Bloc Party. Hoewel mijn waardering voor dit album minder is, waardeer ik het wel dat ze iets anders hebben gemaakt dan hun succesvolle debuut. Ik mis vooral de uitbarstingen en hoge tempo’s. A Weekend in the City is duidelijk een meer ingetogen album en eerlijk gezegd is dat niet het aspect waar Bloc Party in mijn ogen in uitblinkt. Desondanks is er genoeg te genieten en kunnen nummers als Kreuzberg, Waiting for the 7.18 en Song for Clay zich prima meten met hun beste werk.

Bloc Party was een van de bands die in het zog van Franz Ferdinand en The Libertines Britse gitaarmuziek terug op de kaart zette na het ineen stuiken van het muzieklandschap na de Britpop-hoogdagen. Debuutalbum Silent Alarm werd in die tijd gezien als een moderne klassieker, waardoor de moeilijke tweede een nog moeilijkere tweede werd. Bloc Party koos minder voor neurotische riffs en zenuwachtige drums, het handelsmerk van dat debuutalbum, maar opteerde doorgaans voor meer melodie en meer diepgang. A Weekend in the City was meer dan een soundtrack voor teenage angst.

Bloc Party – A weekend in the city (2007) | Project Benno - projectbenno.wordpress.com

January is endless.

Rond deze periode van het jaar durft deze zin wel eens doorheen mijn hoofd spoken, de ideale gelegenheid om nog eens terug te grijpen naar WITC.

2007, de aanslagen in Madrid en London liggen nog vers in het geheugen. Er is nog geen sprake van een financiële crisis. De indie en post-punk revival is in volle bloei, dat jaar zullen zowat alle grote bands in het genre met een ijzersterk album op de proppen komen, in hun kielzog gevolgd door heel wat heerlijke kleinere releases. Bloc Party had in 2005 de wereld verblijd met Silent Alarm. So Here We Are gold als statement, een dijk van een album, meteen een maatstaf voor de post-punk revival generatie.

Tussenin werd ook nog het nummer Two More Years gereleaset, alweer een hoogtepunt in het toen nog jonge Bloc Party oeuvre. Dit vergeten nummer oversteeg zelfs het Silent Alarm materiaal zodat het verlangen naar de moeilijke tweede nog groter werd. Reeds eind 2006 kon je het album reeds –in slechte kwaliteit- downloaden en begin februari 2007 was het dan zover. De fysieke release van het lang verhoopte Weekend In The City. Starend naar de release kon men het evenzeer Waiting For A Miracle Part Two dopen, later zou blijken dat zowel thematisch als muzikaal er een nauwe verwantschap is met de desbetreffende Comsat Angels klassieker.

East London is a vampire. In opener Song For Clay verwijzen Kele en maats naar het boek Less Than Zero waarin de gelijknamige Clay de hoofdrol vertolkt. Nihilisme en decadentie in de jaren ’80. WITC biedt net hetzelfde, maar dan twintig jaar later.

Bij wijlen is dit album ook behoorlijk politiek getint. Zo zit Kele in Hunting For Witches gewapend op het dak van zijn huis, wachtend op het moment dat hij het als kleurling zal moeten ontgelden. In de nasleep van de Londense aanslagen, terreur en rassenhaat aangewakkerd door de media. In de intro hoor je korte stukjes uit diverse Britse journaals. Dit hoekige nummer ligt, losstaand van de minder abstracte tekst, nog het meest in het verlengde van Silent Alarm.

Waiting For The 7.18 is misschien wel het mooiste, of meest relevante nummer dat BP ooit heeft gecomponeerd. De perfecte omschrijving voor de dagelijkse sleur als (jong) volwassene. Het eindeloos wachten op de ochtendtrein in de neerslachtige januari maand, mijmeringen over gemiste kansen en momenten waarop het leven zoveel rooskleuriger leek. If I could do it again I’d eat more wild blackberries. Daaruit besluitend dat heden enkele fijne momenten al voldoende kunnen zijn –Give me moments. Veel meer rest er uiteindelijk niet. Het nummer mondt uit in de enige nog overbleven uitweg. Let’s drive to Brighton on the weekend. Escapisme in het nachtleven. Oorspronkelijk was dit nummer als ballad bedoeld.

Helaas valt ook dat escapistische nachtleven nogal tegen, zo kunnen we horen in The Prayer. Dit was tevens de eerste single uit WITC. Een behoorlijke stijlbreuk, r&b ritmes en een OK Computer solo, doch nog steeds aanwezig dat typisch hoekige geluid van Bloc Party. Een dot van een song, die me met bitterheid aan een andere escapistische nachtsong van het tragische Ou Est Le Swimming Pool doet denken, Dance The Way I feel. And some might exchange a glance. But keep pretending to dance zong AM op hun debuut. Toegegeven, de aapjes zijn speelser en spitsvondiger in hun teksten, terwijl Bloc Party naar een wat ernstigere vorm van diepgang streeft.

Uniform is haast een punk song. Hier klinkt Kele woedend als nooit tevoren, zowel de oppervlakkige jeugd als de gezagsdragers krijgen er flink van langs.

Met On wordt terug een versnelling lager geschakeld. Een bloedmooi sfeervol nummer over een fabrieksarbeider die zich, met de hulp van coke, op zaterdagavond ineens koning voelt. De twijfel uit The Prayer heeft, dankzij het cocaïne gevoel, plaats gemaakt voor euforie.

Where Is Home? Is het enige nummer waarover ik niet laaiend enthousiast ben. De haat en vertwijfeling kan ik wel plaatsen, mede door de gebeurtenissen in Kele’s omgeving, toch vind ik de raciale problemen net iets té dik in de verf gezet.

Gelukkig zorgt het daaropvolgende Kreuzberg alweer voor een kippenvel moment. Vervreemding in de grootstad, casual seks en alles wat erbij hoort doen Kele een Oost Londen – Oost Berlijn vergelijking maken. I have decided at 25 something must change. Ik was destijds 22 bij de release, dit zinnetje maakte nogal indruk. Dat doet het eigenlijk zeven jaar later nog steeds.

Vervolgens krijgen we twee breekbare goudeerlijke love songs. In I Still Remember wordt gerefereerd naar een biseksuele vriendschap/relatie, echter is het nummer van die aard dat het ieder van ons, losstaand van geaardheid, kan raken. Sunday beschrijft de hangover na een wilde stadsnacht.

Afsluiten doet Bloc Party met het suïcidale SRXT. Say Goodbye To Everyone You Have Ever Known zong Editors enkele maanden later. De zoektocht en vechtlust uit nummers als Kreuzberg, Uniform en On heft plaatsgemaakt voor wanhoop en overgave. SRXT is een donker slepend nummer, de band wou hiermee een soort Closer gevoel oproepen.

Op latere releases werd het disco georiënteerde Flux toegevoegd. Dit nummer werd zelfs een klein hitje en zorgde voor extra goede verkoopcijfers van WITC. Bloc Party stond aan de vooravond van de grote doorbraak. Het vervolg is ons allen bekend en doet er in retrospectie niet veel meer toe. De release van wat de blauwdruk van de nillies generatie is geworden, was toen al een feit. Hoezeer ik de rake observaties van The Streets en later Arctic Monkeys ook apprecieer, dit Bloc Party album is het ultieme tijdsdocument uit de post 09/11 maatschappij.