Bloc Party - A Weekend in the City (2007)

Ja, het is best moeilijk om die te brengen. Zeker op een festival waar vele mensen hun muziek misschien wel voor het 1ste horen.
+ het feit dat ze toppers als Banquet van Silent Alarm niet kunnen van de setlist gooien .. Ik vind het al leuk dat ze zoveel nummers van hun nieuwe album spelen.

Lekker cdtje, maar de b-sides zijn beter.

B-sides liggen alleen makkelijker in het gehoor. Dit is een plaat die moet groeien en ik snap niet dat niemand "on" als 1 van de beste nummers noemt. Geweldig nummer is dat. Verder Uniform, Sunday, I Still Remember en Kreuzberg.

Ik vind ''On'' ook steengoed.

Song for Clay (Disappear Here) , Hunting for Witches en I Still Remember zijn mijn fafos

Dat zijn mijn favorieten ook vooral hunting for wiches , ze hebben 2 geweldige gitaaristen

dit album geef ik een 4,5 omdat hij lekker afwisselend is en je kunt hem van begin tot einde mooi uitluisteren

Alhoewel ik het eind van de plaat sterker vind dan het begin moet ik stellen dat deze plaat als indie rock-plaat het zeer goed bij me doet!

On, I Still Remember, Srxt; geweldige platen die het over twintig jaar vast nog goed zullen doen, ik kan er de laatste drie maanden in ieder geval dagelijks tot bijna uurlijks naar luisteren.

Edit to add: De afsluiter vind ik op de een of andere manier verdacht veel op Brian Eno's By This River klinken.

Mijn tweede 5* album van 07 is een feit (na eerder al Myths Of The Near Future van Klaxons). Qua teksten zijn ze nog meer gegroeid en ze stralen meer dan welke groep ook de tijdsgeest van dit decennium uit.

Zalig album! OK, het duurt enkele luisterbeurten voor je er aan went en kunt zien hoe goed de nummers zijn, want bij mij sloeg hij in het begin niet aan en dacht ik dat ik een vreselijke miskoop had gedaan. Maar goed dat dit inderdaad een groeiplaat, want na enkele grondige luisterbeurten ontwaar je parels als 'Song For Clay (Disappear Here)', 'Hunting For Witches', 'Uniform', 'Kreuzberg', 'I Still Remember' en 'SRXT'. (Eigenlijk zou ik hier de hele tracklist kunnen overtypen, maar dit zijn de sterkste nummers...)
Kele Okereke (de frontman met de moeilijkste naam ooit) bewijst day hij ook nog eens fantastische teksten kan schrijven, luister maar eens naar de tekst van 'Uniform'.
En dan moeten we het ook nog even hebben over de andere drie jongens, Gordon, Russell en Matt. Wat een overgetalenteerde mensen zijn dit toch. (Vooral Matt Tong, die drumt alsof hij tien armen heeft.)
Ja, je snapt het ondertussen wel, ik vind 'A Weekend In The City' een geniaal album en, als hij niet zo overvol zat, ging hij zo mijn Top 10 in!

5 sterren

Inderdaad, een goed voorbeeld van een groeialbum. En ook dat over de drummer ben ik het helemaal met je eens, wat is dat geweldig goed op deze plaat.

Dan heb je Silent Alarm zeker nog niet gehoord, daar zit nog veel meer pit in. En ik vond dit juist geen groeialbum. Ik was zeer positief de eerste paar keer maar ik vind hem veel sneller vervelen dan het debuut dat ik al 100 keer vaker geluisterd heb dan deze, ik weet ook niet echt waardoor dat komt. Ik luister deze in ieder geval bijna nooit meer...

Dat heb ik met Bloc Party in zijn geheel.
Goede band hoor, maar zal zich niet kunnen nestelen in mijn top 20 met écht goede bands.

De bewering over Matt Tong is trouwens helemaal waar, zeker één van de betere drummers die dezer dagen rondloopt.

ik durf russel lissack ook wel tot een van de betere gitaristen van dit moment te bombarderen, wat die gast allemaal kan joh

hij speelt prachtige moderne gitaarsolo`s

Dat valt mij toch minder op dan Matt Tong en de stem van Kele Okereke . Russel heeft gay-looks Hij is natuurlijk een goed gitarist, zoals zeker ook te horen op het vorige album maar het drumwerk van Tong is echt apart en zeer sterk ..

zeker

Check ook eens Pin Me Down, een sideproject van Russell.

bij song for clay dacht ik in het bigen wat is dit voor rot nummer maar ik luisterde even door en nu is het mijn favoriete bloc party nummer

Vind ik net heerlijk, als je hem live ziet spelen is het net alsof hij zich distancieert van het publiek door zich verborgen te houden achter z'n kapsel.

Tja, het probleem is alleen dat het niet 'net alsof'is... hij distanchieert zichzelf namelijk echt van het publiek. De bassist en zanger zijn de enigen die een beetje interactie met het publiek hebben

probleem?

Live is dat toch niet echt prettig .
Ik zag op 'Festivalitis' het bandje van EA Bandslam Tripoli optreden; prima nummer 'Rocky Roads' maar er was gewoon niks, zij zong, de rest speelde op hun instrument . Als je het zo doet zonder show dan vind ik wel dat je je serieus mag geven, zoals Smith van de Editors . Dat is ook nog leuk om te bekijken, of zoals de mensen van Arcade Fire ; maar zo gewoon blijven staan is niet echt leuk om op te zien; al is de muziek best aardig . Rammstein is bijvoorbeeld voor mensen die hun muziek niet graag horen toch eens leuk om 1 keer te kunnen zien vanwege zo'n spectaculaire show .

zoals Ploppesteksel al zegt: live is dat niet echt prettig, immers je kan dan net zo goed een CD-tje opzetten

Mochten er daar 4 man zo staan als Russell, OK dit zou niet prettig zijn. maar Russell is maar één vd vier en meer dan de helft van de aandacht wordt opgeëist door Kele Okereke. Dan vind ik het wel leuk om te zien hoe hij alles op z'n eentje beleeft, en geen van de groepen die je vermeld heeft een bandlid met zo'n 'coole' looks.

@ploppesteksel : ik heb de indruk dat uw review niet echt neutraal is, het komt over dat je Bloc Party nog nooit hebt gezien en Rammstein wel

Ik heb nog geen grote groepen echt echt live gezien; dvd of youtube is nog altijd veel anders maar daar zie je het gewoon aan.
Bijvoorbeeld de DVD van AC/DC Live @ Donington . Angus Young is gewoon een show op zich , echt fantastisch om naar te kijken , maar in sommige gevallen kan je inderdaad dan beter een 'live cd-tje' opzetten, omdat het saai is om naar te zien, maar niet om te beluisteren .

Wil je alsjeblieft dit soort berichten weghouden van een site als MusicMeter . Dankjewel !

Man, stuur hem een PM en verwijder al die berichten want hij heeft het al bij meer dan 5 albums gedaan, echt vreselijk irritant .

Hoewel ik nog steeds niet gewonnen ben voor deze plaat, moet ik toch toegeven dat Hunting For Witches me de laatste tijd niet meer loslaat ...

Ik ga er 0.5 bijgeven....

Ik heb bloc party wel live gezien, toen ze in april naar Utrecht kwamen.

En ik moet zeggen dat het mij totaal niet irriteerde dat Russel zich distancieerde van het publiek. Kele maakte dat helemaal goed. Die man is eigenlijk een echte entertainer, zo verlegen en teruggetrokken hij is tijdens interviews, zo losgeslagen is hij op het podium.

In utrecht besloot hij zelfs tijdens She's Hearing Voices (van het eerste album) het podium te verlaten en de tribunes in te klimmen(letterlijk).
Hij zong daar rustig het tweede couplet naast een aantal fans

Ook praatte hij veel met het publiek, maakte hij grapjes etc.

En daarnaast is de muziek van bloc party zo geweldig dat je het liefst hebt dat ze gewoon verder spelen

Dat matt zich een beetje terugtrekt maakt niets uit, als je hem ziet drummen is het al genoeg entertainment, zijn heerlijke opzwepende en supersnelle beats zijn eigenlijk de dragende kracht achter de sound van bloc party.

Bloc Party - A Weekend In The City

Begin dit jaar kwam er een album uit van een band, genaamd Bloc Party. Het zei me helemaal niets. Dus ik probeer dit album. Leuk album, maar het werd toch een beetje overschaduwd door Wincing The Night Away van The Shins, dat ik rond die tijd helemaal grijs draaide. Toen die Shins-manie weer helemaal weg was begon ik toch maar weer eens met het goed luisteren naar A Weekend In The City, ik had het al 4* gegeven, maar ik wilde weten, waarom na een paar keer luisteren al zo hoog… Ik gooide de CD in mijn (net nieuwe) CD-speler en liet de inhoud uit mijn speakers stromen. Het beviel me zeer goed. Ik bleef de plaat maar luisteren en toen ik na een zeer goed bevallen schoolfeest - waar ik herinneringen aan heb overgehouden die in verband kunnen worden gebracht met deze CD - op de boot naar Terschelling zat, en mijn telefoon nog geen groter geheugenkaartje bevatte dan bijgeleverd, had ik Bloc Party erop gezet. De dagen daarna heb ik met groot genoegen door de duinen gewandeld met dit album op. Iedere keer als ik een duin beklom om bereik te krijgen met mijn telefoon, ging ik in het ritme lopen van de muziek. En ik kan jullie vertellen, als je op een duin staat met tijdens de ondergaande zon en je hoort door je oordopjes Sunday, of I Still Remember, dan wil je na verloop van tijd niets meer. Op de fiets naar de duinen heb je Song For Clay (Dissapear Here) op om lekker warm te worden en als dan die teksten, ritmes en melodiën en ook nog de stem van Okereke je om de oren vliegen, kan ik er toch niets anders meer van maken dan dat dit een briljant stuk muziek is. Textueel, muzikaal, ritmisch, harmonisch, alles. Daarna het Hunting For The Witches met het zeer vreemde, maar naar mijn mening hoogstaande begin, de scherpe gitaar, het ijzeren ritme van de drums en de wisselingen per gezongen lettergreep van de ene naar de andere box, wat een extra effect geeft. En dan, als je er ook nog een goede tekst op weet te verzinnen, dan ben je zeer goed bezig!
Waiting For The 7.18, was een nummer waarmee ik iedere ochtend wakker werd. Als ik gebeld werd vanaf het vasteland, en als ik een sms’je kreeg. Dit nummer is echt heelijk wakker worden, in het begin rustig, de lichte en zoete toontjes van een bel o.i.d., daarna de invallende drums en het meesterlijke refrein. Prachtig die uitbarsting, terwijl Okereke de woorden Let’s try to wrighting/brighting (weet ik veel wat ie daar zingt) to the weeeekeend!
The Prayer begint onder een luidt Ohm (vandaar misschien The Prayer) en een beetje a cappella zang, tot de drums bijvallen. Wat een leuk lang gebed! Muzikaal stukken beter dan dat wat ze in de kerk uitvoeren en dan ook nog eens flitsend!
Dan Uniform, een nummer waar ik echt goede herinneringen aan heb. Lekker overdag in het zonnetje zitten of een fietstochtje maken, lekker je gedachten laten afdwalen en meegaan met de muziek. Hetzelfde geld voor On, On is over het algeheel zweveriger, daar waar Uniform helemaal uit zijn voegen barst en de gataren er keihard bij invallen, blijft On ietsje rustiger op dat punt en heel even lijkt het ook zo’n hoogtepunt te krijgen, maar al snel merk je dat de violen door blijven strijken, en voor hetzelfde effect op mij zorgen als de ondergaande zon die weerspiegelt op het wateroppervlak van de zee.
Nu het duo Kreuzberg en Sunday, waar Kreuzberg mee ophoudt, aan het einde, daar slaagt Sunday wel in. Maar bij Kreuzberg is de poging om in de hoogte te komen alleen al zo goed dat het dan eigenlijk al niet meer mis kan gaan. Ik mis dat hoogtepunt in Kreuzberg waar de gitaren omhoog schieten, maar het gaat daar op een iets andere manier dan in Sunday, dat is zeker niet erg, want dit is bijna net zo mooi. Het nummer is net als Sunday compleet. Alleen; Sunday heeft wél dat hoogte punt. Het moment waarin de gitaren de hoogte induiken, en net als je denkt dat je over de berg heen bent, komt er nóg een stuk. Na de rustige opbouw had je niet verwacht dat er nog zoiets heftigs na kwam. Where Is Home zit hier natuurlijk ook nog tussen, maar in vergelijking met het omringende is het iets minder. Die futuristische pistoolgeluiden doen mij niet zoveel, en ook het hoge refrein is toch iets minder. Waar ik aan de rest een 5* zou geven, zou ik Where Is Home dan ook “maar” een 4* geven. Gelukkig ben ik dit nummer snel vergeten als de eerste toon van I Still Remember zich aandient. I Still Remember is voor mij hét nummer van mijn vakantie toen. Misschien het simpelst, en het minst over nagedacht, maar dat minder nadenken heeft dan wel een geweldige single voortgebracht en elke keer als ik dit nummer hoor, denk ik aan het schoolfeest en indirect ook aan de vakantie. Wat heb ik dat nummer vaak geluisterd.
And our love could have soared
Over playgrounds and rooftops
en
We wrote our names on every train
Laughed at the people off to work. In een symbool:
Als laatste nummer, SRXT, wat kan ik daar nog over, weinig. Na al het geweld van de voorgaande nummers lijkt dit een nummer om tot rust te komen, weer dat speeldoosje, die lieve tonen, zweverige opbouw, alles is net als bij het voorgaande weer perfect op elkaar afgestemd. Maar aan het einde krijg je daar ook nog een toetje. Vlaflip.

Na lang groeien is dit album dan uiteindelijk op een 5* uitgekomen, en tevens nog steeds mijn favoriet van 2007. Misschien komt daar nog verandering in dit jaar, maar de andere grootste kanshebber heb ik toch een plekje lager gezet. Ik acht de kans erg klein dat er dit jaar nog een beter album uitkomt.