Bloc Party - A Weekend in the City (2007)

ik zou hem ook 4* geven (net als Intimacy).
Uitschieters voor mij zijn Version 2.0, Rhododendrons en Atonement.

Een complete b-side cd lijkt me ook een goed idee, alle nummers van 'Another Weekend In The City' +Idea For A Story (b-kantje van Mercury, is even goed als Mercury slecht is )+ Skeleton+Storm and Stress+The Present (ook geweldig nummer, staat op zo'n cd voor een goed doel) en nog een paar nummers.
Dit zou ook echt een geweldig album worden denk ik.

Zo eentje heb ik er liggen, een zelfgemaakte dan. Behalve Idea For A Story (die bestond toen nog niet) staat alles er op. Een van de mooiste b-sides vind ik overigens Hero, dat is een b-side van Two More Years. Mocht je die nog niet kennen: Snel doen!

Ik heb op mijn Mp3 ook een zelgemaakte b-side lijst van Bloc Party staan , maar een officiële release lijkt me echt mooi.
Ik kende Hero eigenlijk al maar vond hem meestal tamelijk saai, ik ben hem nu toch maar weer aan het beluisteren en het lijkt erop dat het toch wel een erg goed nummer is.
Wéér een nummer dat ik kan toevoegen aan de lijst goede BP nummers.

Misschien toch maar een halfje verlagen, naar 3*. Waiting for the 7.18 en I Still Remember doen het te middelmatig bij mij, al blijf ik van het mooie, rustige einde houden.

A Weekend In The City blijft voor mij nog altijd Bloc Party's beste album. Silent Alarm komt dicht in de buurt, en telt vele uitstekende nummers, maar het voelt minder aan als een echt album, en dat doet deze AWITC wel.
AWITC begint met Song For Clay en Hunting for Witches. Deze nummers vormen - voor mij dan toch - één geniaal begin en horen dan ook zeker tot mijn favorieten. The Prayer deed me in het begin niet zo veel, maar is ondertussen toch uitgegroeid tot een sterk nummer, al vind ik dat het daarmee nog altijd niet tot de beste nummers van deze CD behoort. Nummers die dat wel doen, buiten het reeds genoemde openingsduo, zijn Uniform, Sunday en I Still Remember.

Ik hoop dat Bloc Party niet verder in de richting van Intimacy gaat, maar terug de richting van AWITC of Silent Alarm inslaat. Als dat gebeurt, denk ik dat we nog veel goede muziek kunnen verwachten van hen.

Vaak hebben mensen het over de tijdgeest van een bepaald album of liedje... Er wordt mij wel eens naar het hoofd geslingerd dat ik de albums die ik zo geniaal (voornamelijk 70's) niet eens heb meegemaakt en dat ik daarom het minder goed zou kunnen begrijpen. Maar juist het feit dat het een tijdloos thema is, dat maakt dat ik die albums zo geniaal vind.

Ik denk dat ik met dit album een voorbeeld kan noemen van zo'n album wat voor mij ook nog decennia mee kan. Het is werkelijk FANTASTISCH dit album... het kan bij mij echt niet meer kapot.
Zo'n geweldig goede samenhang, over de Londense jeugd en de afvlakking die erbij hoort... Sowieso één van mijn favoriete thema's in muziek, getuige mijn nr 2 in mn top 10.

Ik begin ook echt diepe bewondering te krijgen voor de zangpartijen. De teksten zijn zo ongelooflijk sterk en met zoveel passie gezongen, dat de haren recht overeind gaan staan af en toe.

Uniform is wat mij betreft al een klassieker op deze leeftijd... Na bijna 2 jaar kan ik dat wel concluderen: waarschijnlijk het beste nummer van dit millenium(/eeuw/decennium ) en zal denk ik nog een tijd meegaan.

Waarom weet ik niet precies, ik denk dat mensen dit jaren later nog zullen herkennen. Ik weet in ieder geval dat als ik later een album wil opzetten waarbij ik aan mijn jeugd moet terugdenken, dat dit een geode kanshebber is. De tijd waarin we nu leven en dit album zijn voor mij onomstotelijk met elkaar verbonden

Prachtig album en waardige opvolger van Silent Alarm.

Zeker weer een prima album. Toch vind ik Silent Alarm beter. Ik vind op dit album te veel nummers op elkaar lijken. Silent Alarm is wat rauwer en afwisselender.

Mijn advies is dan: meer luisteren!

Ik doe mijn best.

Dit album heeft een frisse en dansbare indruk staan mooie liedjes op die laten vermoeden over het goede dat zal komen, zoals Hunting for Witches maar dan vooral The Prayer die voor mijn part het nummer van Bloc Party mag worden genoemd.

Om even terug te grijpen op mijn reactie van 2 maanden geleden: Ik denk dat ik inmiddels wel de gewaagde uitspraak kan doen dat Uniform het beste nummer van dit millenium is... Alle briljante, frivole, technische hoogstandjes in de post- en progrock ten spijt, ik ga voor dit onvervalste rocknummer als hoogtepunt...

Het is sowieso het nummer met de beste tekst; daar ben ik vrijwel zeker van. Ik ken geen enkel lied waar werkelijk ieder zinnetje raak is. Waar je naar zit te luisteren, mee zit te lezen/luisteren, en gewoon bij IEDER zinnetje wat hij zegt je alleen maar mee kan knikken en herinnerd worden aan een situatie waar jij denkt van; JA, helemaal gelijk heeft ie!
De sarcasme die erin gelegd wordt is echt fantastisch, je zou verwachten dat de mensen over wie hier wordt geschreven bij het optreden vrolijk mee staan te schreeuwen...(In mijn gedachte zie ik een hele menigte stuiteren op "You can be happy, just play dumb")

Daarnaast is het muzikaal ook waanzinnig sterk. Niet de gewone opbouw, maar met duidelijke climaxen zonder een refrein. Met 4 muzikanten die allemaal goed naar de climaxen toewerken. Waar ik normaal altijd Matt in het zonnetje zet (want hij is zo fantastisch!) wil ik nu even het gitaarwerk erin betrekken. Het melodietje dat Kele op begin en eind speelt is al fantastisch, maar het spel van die andere gitarist (even naam kwijt :$) zorgt ervoor dat het nummer tot in de detail goed is! Daarbij ook nog een zeer sterke achtergrondzang van de bassist, wederom de details die het een perfect nummer maken.

Voor mij duidelijk: het beste nummer van dit decennium, eeuw en millenium tot nu toe. En dan moet ik nog oppassen dat ik andere nummers van dit album niet teveel in de schaduw zet. Eigenlijk zou het hier over het album moeten gaan natuurlijk, maar ik denk dat dit gewoon even het oogappeltje is
Maar goed, dit is een heel persoonlijk dingetje; het komt ook wel doordat ik zo geboeid ben door dit thema...Maar wie heeft er nou geen persoonlijke band met zijn favoriete nummer...

Je bent ook duidelijk fan van onze generatie .
Niet dat Uniform mijn favoriet is, maar ik kan je verafgoding van het nummer alleszins begrijpen.

Dit is inderdaad ook zo. De mensen die Bloc Party bekritiseert in hun teksten staan vooraan bij hun concerten. Op zich wel ironisch.
Uniform is zeker qua boodschap een van de hoogtepunten op het album. Ik vind zelf vooral de teksten:

"I am a martyr I just need a motive
I am a martyr I just need a cause"

Erg sterk.

Toch vind ik Sunday, Kreuzberg en Waiting For the 7.18 allen nog betere nummers.

Sunday is fantastisch, die uitspatting waar de gitaren er opeens weer bijkomen. Daar gaat het volume standaard heel veel omhoog

50 punten
Zeker in mijn top 5 favoriete nummers.

Ja, die uitspatting van gitaren voel je echt in je hart lijkt wel. Zo mooi.
Hoort bij mij ook tot de absolute hoogtepunten van muziek

Ja echt. Ook die tekst op het einde erbij.

"You see giant proclamations are all very well, but our love is louder than words"

Standaard kippenvelmomentje.

Ik word ook altijd zo emotioneel van Bloc Party.

Kan me hier ook volledig terug in vinden, alleen dat Intimacy voor mij echt een zware teleurstelling was (en mijn favoriete plaat toch Silent Alarm blijft )

Ik heb nog ergens op papier een recensie liggen van dit album die ik ooit eens tijdens een saai college heb geschreven. Misschien moet ik die maar eens posten

Nou ben benieuwd.
Het gaat verder wel goed met je studie?

Ja prima, als het goed is heb ik mn propedeuse over een maandje
Ik zal die recensie eens over typen en dan post ik hem.

Wauw, briljant mooie muziek

Van alle albums die ik ooit geluisterd heb is er denk ik geen enkele waar ik zo'n hechte band mee heb gecreëerd als met A Weekend in the City. Ik ken het werk dan ook van achter naar voren. In een tijd waarin ik mij om verscheidene redenen niet zo goed voelde zocht ik mijn toevlucht in dit album. Hoe vaak heb ik wel niet in het duister op mijn bed gelegen met slechts deze muziek als sensatie. Dit is muziek die je goed tot je door moet laten dringen.

Het thema is Londen met al haar zonden maar eigenlijk is het nog zoveel meer. A Weekend in the City is een snapshot van het huidige decennium. Dit album had over iedere grote stad kunnen gaan. Consumentisme, hedonisme, terrorisme, leven voor je suffe kantoorbaan, zien en gezien worden, zogenaamde rebelse verveelde jeugd, drugs, racisme, nog verdere seksuele bevrijding en ten slotte antidepressiva. Het zijn de onderwerpen van de nummers op dit album, maar ook de gezichtskenmerken van de 21ste eeuw tot dusver.

Dit alles wordt op bijna sublieme manier uitgevoerd door Bloc Party. Ze leggen de hoekige rifjes en het neurotische drumwerk opzij voor een wat gladder, geproduceerder geluid. Dit is goed aangezien de boodschap, de teksten, nu meer centraal komen te staan. Dit is voor de vele fans van Silent Alarm een grote teleurstelling geweest. Gelukkig heb ik er overheen leren kijken.

AWITC brengt me in verschillende gemoedstoestanden. De frustratie na de eerste twee nummers maken plaats voor wanhoop en ook wat berusting op Waiting for the 7.18. Tijdens nummers 4 en 5 voel ik me een veiligheidscamera op een pleintje waar jongeren rondhangen. Daarna raak ik in een soort trance. On is een heerlijk wegdroomnummer dat over drugsgebruik lijkt te gaan. Where is Home is het enige minpuntje dat ik kan ontdekken op deze plaat. Ondanks dat het wel past op het album vind ik het niet spannend genoeg en gaat het refrein me wel wat irriteren.

Nu, echter, kom ik pas aan bij mijn hoogtepunten van AWITC. Steeds verder zak ik weg en dringt de muziek meer binnen in mijn onderbewuste. Kreuzberg is van een adembenemende schoonheid. Het enige uitstapje naar een andere stad (Berlijn) en eigenlijk pas de eerste love song. Over een kortstondige seksuele relatie die Kele heeft gehad in datzelfde Kreuzberg. I Still Remember is niet zo indrukwekkend, maar wel heel lief en mooi. Twee mensen (geslachten hou ik in het midden) die hun werk overslaan om samen de stad te doorkruisen en de protagonist die hier later op terugkijkt. Op de kansen die hij had moeten grijpen.

Nu ben ik langzaam weer wakker aan het worden. Sommige stukjes heb ik gemist maar het deert niet want ik kan ze dromen. Dan is het zondag. Het enige volledig positief ingestelde nummer en meteen ook het absolute hoogtepunt. De tekst alleen al is zo aandoenlijk evenals de emotionele vocalen. "You see giant proclamations are all very well, but our love is louder than words." Wat een prachtige zin. Bijna volledige stilte en vervolgens die gitaar uitbarsting. Ettelijke malen heb ik op dit punt een paar tranen moeten wegpinken. Dan nog de afsluiter SRXT, of, Seroxat. De antidepressiva die blijkbaar niet werkte voor de persoon aan het woord. Hij schrijft een zelfmoordbrief. Een lugubere afsluiter. Na al de ellende lijkt het album met Sunday een berustend einde te krijgen. Maar na de wat theatrale climax van SRXT is het toch de dood die overwint.

Ik doe mijn ogen open. Ik voel me onverwacht helder door al de spanning die ik ben kwijtgeraakt door de vele kippenvelmomenten. Ik zet een lampje aan en bekijk de wereld net even iets anders dan 50 minuten geleden. Als ik wat ouder ben, en ik denk terug aan mijn late puberjaren, zal ik ongetwijfeld ook denken aan deze plaat. Je moet hem even uitvogelen, maar daarna staat het als een huis. Muzikaal iets minder dan Silent Alarm, maar inhoudelijk zoveel sterker dan de politieke bash die het debuut was.

Mooi je hebt je recensie geplaatst, daar zat ik al op te wachten .
Ik had zelf ook dat ik dit album kreeg aan het einde van een mindere periode, het op mijn bed liggen luisteren van dit album en de gelijktijdige komst van de zomer hebben me er toen volgens mij uitgetrokken.

Het is ook echt alsof je een reis maakt als je naar dit album luistert.
Kritiek op het gebrek aan eigen van de jeugd in Uniform, het ontsnappen aan de sleur van het saaie,alledaagse leven in Waiting For The 7.18, terugdenken aan die ene liefde in I Still Remember en het gelukzalige doorbrengen van een zonovergoten Zondag met een vriendinnetje, de gitaarexplosie is hét moment van het album voor mij.

Jij hebt dit album gelukkig op de juiste manier aangepakt. Helemaal opzuigen die hap. Wees een spons en je zult AWITC pas echt waarderen!

Dit album voor 6euri zien liggen bij onze grote platenboer. Denk na beluistering van o.a Kreuzberg/Hunting for Witches deze toch maar eens in huis ga halen. Het heeft qua sfeer en gevoel wel wat weg van de desolaatheid van Christiana F. Ja zelfs een Bowie gevoel uit die periode misstaat hier niet bij. London-Berlijn de link is er al i.i.g.

Dat gevoel had ik ook bij dit album. Het is wel een album dat je in zun geheel moet luisteren en niet als losse nummers. Heerlijk album voor een druilerige koude avond ..

Klopt als een dubbeldekker.
Voor mij is dit een zeer aangename ontdekking.
Ik weet dat dit voor mij alvast 5* zijn. Bericht volgt nog over de nummers, deze wil ik eerst nog meer als een spons in mij opnemen.