The Stranglers - La Folie (1981)

LA FOLIE 1981

How to find true love and hap penis in the present day?
Afgezien van deze naughty pun is track 10 een kutsong.

En die kritiek gaat verder op voor nagenoeg het volledige album.
Mocht Golden Brown er niet op staan, het zou amper stemmen halen.

Wat was er aan de hand met de voormalige wurgers uit Guildford?
Hun muzikaal sterkste product The Raven (1979) en hun tot op heden
zwaar onderschatte meesterwerk The Meninblack (1981) scoorden matig.

Slaagde The Clash er nog in om na de punk door te groeien
tot een door pers en publiek gewaardeerde rockband met inhoud,
dan bleven The Stranglers hangen aan hun vieze mannen imago.

Liberty (voorheen UA, nu EMI) wilde brood op de plank: hits en verkoopcijfers.

Valt The Raven vandaag te beluisteren als een virtuoos hoogstaande langspeler
die tekstueel zelfs als politiek tijdsdocument kan worden gezien, en is The Meninblack
een meesterlijke soundtrack bij een al even fascinerend science fiction verhaal,
dan is La Folie een album met eerder oppervlakkige love songs.

Die oppervlakkigheid is vooral muzikaal storend.
Om Burnells bas te horen grommen moet je echt de oren spitsen.
Om Cornwells gitaar te horen jeuken, moet je even krabben.

In plaats daarvan krijg je heel wat 80s synthwerk van Greenfield.
De catchy openers Non Stop en Pin Up wegen zo licht dat je haast vergeet
dat je naar een plaat van The Stranglers luistert. Non Stop had single potentie.

Maar Liberty koos voor Let Me Introduce You to the Family.
Een song waarin de familietrouw der maffiosi wordt belicht.
Het enige nummer dat nog vaag herinnert aan de punk dagen.

Ain't Nothin to It en It Only Takes Two to Tango klinken als muzikale leftovers
uit de Meninblack sessies. De eerste song heeft literaire ambities, de tweede track
zet Reagan en Brezjnev tegenover elkaar. Geef mij maar Two Tribes van Frankie.

Ook The Man They Love to Hate van Burnell kan me niet bekoren.
En zelfs met Tramp, één van de betere songs en vaak live gebracht,
kan ik me moeilijk verzoenen. Een wat a-typisch Stranglers nummer.

Wat overblijft is de tweede single. Golden Brown is het enige goudhaantje van deze plaat.
Het nummer ontstond al tijdens de Meninblack Sessies. Greenfields instrumentale brug
voor het nummer Second Coming werd weerhouden en omgebouwd tot Golden Brown.
Een tophit met een klavecimbel ... een unicum in de popgeschiedenis.

Als derde single koos men gek genoeg voor de titelsong La Folie
waarop karatekid Burnell in zijn Franse moedertaal het (bestaande) verhaal brengt
van een psychopaat die zijn smakelijke geliefde letterlijk met huid en haar opvrat.

De paar exemplaren die van die single in de UK verkocht zijn, werden in huis gehaald
omdat kijkers het b-kantje Waltzinblack (uit The Meninblack) herkenden van een tv-reeks.

De platenbonzen van Liberty oordeelden streng: exit Stranglers.
Er zou nog een compilatie album verschijnen met daarop natuurlijk Golden Brown
als enige getuige van dit album (en Waltzinblack, het b-kantje van La Folie).

Er werd ook een nieuw nummer opgenomen.
Nou, Strange Little Girl dateert uit de beginperiode van de band.
Een song die al in 1974 op demo stond, toen punk nog niet bestond.
Het lekkere b-kantje Cruel Garden introduceerde akoestische jazz gitaren.

Of neem Love 30, de b-kant van Golden Brown, waarop verslag gedaan wordt
van een tenniswedstrijd. Alles muzikaal ingekaderd door achteruitlopende instrumenten.
De remaster van dit album is het interessants in zijn bonustracks.

Vietnamerica was een song die de Meninblack sessies voorafging,
en enkel op een US sampler verscheen met nummers uit The Raven
aangevuld met enkele losse singles. De song sluit beter aan bij die albums.

Neen, La Folie (1981) is verre van het beste Stranglers album.
Al zijn er ook op deze site heel wat mensen die dit album in huis haalden
omwille van Golden Brown. Begrijpelijk, maar ook jammer als ze op basis hiervan
een oordeel zouden vellen over het werk van The Stranglers na hun punk successen.

Everybody Loves You When You're Dead vind ik nog de beste album track.
De ironie van dit nummer ging het succes van Golden Brown vooraf,
maar dat succes bevestigde ook meteen de titel van de song.

Toen The Stranglers met Golden Brown en Strange Little Girl (UK top 10)
weer in de belangstelling stonden was hun contract met Liberty dode letter.
Everybody loves you when you're dead ... indeed.

De groep tekende bij Epic om daar in de jaren 80 nog een paar mooie dingen te maken.

Twee voetnoten.
* Cocktail Nubiles is een studio outtake en een lounge remake van Bring on the Nubiles.
In smoking met vlinderdas herhaalt Cornwell het refrein: let me let me fuck you fuck you ...
* Met the key of my love (uit de leftover met die titel) wordt poëtisch de penis bedoeld
waarmee deze recensie begon. Op La Folie klinken The Stranglers als ouwe lullen.

Wel eens meegemaakt dat het bedrijf waarvoor je werkte, werd overgenomen door een grotere vis? Het overkwam The Stranglers in januari 1979, toen United Artists/Liberty in handen kwam van EMI. Korte tijd later brachten zowel Jean-Jacques Burnel als Hugh Cornwell vrij abstracte soloplaten uit, te weten Euroman Cometh en Nosferatu, die niet goed verkochten.
Hetzelfde gold voor de experimentele groepsplaat The Gospel According to Meninblack. Ik kan me voorstellen dat de vier eigenwijze creatievelingen werden ontboden op het kantoor van de Grote Platenbaas, die hen vriendelijk doch beslist duidelijk maakte dat er geld moest worden verdiend. “We need a hit single!” zal de man in zijn driedelige grijze pak hebben benadrukt.

Tegenwoordig weten we dat dit zowaar op ongekende wijze lukte met Golden Brown, een semi-progrocklied, waarvan de muziek door toetsenist Dave Greenfield werd gemaakt omdat Burnel en Cornwell vonden dat hij ook eens een liedje moest leveren. Met zijn deels 3/4-, deels 7/8-maatsoort en klavecimbel was het de tweede single van het album, kort voor Kerstmis 1981 verschenen (waar met de groep was afgesproken dat ie in januari zou uitkomen) en aanvankelijk zonder promotie tot een grote hit uitgegroeid: EMI en de productiestaf wisten zeker dat dit niks zou worden...
La Folie werd geproduceerd door Steve Churchyard en gemixt door grote naam Tony Visconti, die van EMI moesten zorgen voor een radiovriendelijk geluid.

De liedjes op de A-kant gaan van kort naar langer. Het zijn er zes, dus geen van allen duurt lang: opener Non Stop slechts 2’29” en afsluiter The Man They Love to Hate klokt af op 4’21”. Het licht-grommende basje met zijn soms tegendraadse lijnen is overal aanwezig, maar in ieder lied zit wel een pakkende melodie, alsof de heren braaf naar hun platenbaas hebben geluisterd.
Mijn andere favorieten van de eerste helft: Everybody Loves You When You’re Dead en het briljante Tramp. Degenen die de band langer volg(d)en verschillen ook hier van mening: hierboven schreef LucM dat hij dat liedje juist helemaal niks vindt.
Eerste single was Let Me Introduce You to the Family, #47 in Engeland; hier kan ik op mijn beurt weinig mee, net als met Ain’t Nothing to It, dat klinkt als een kliekje van het vorige album.

De B-kant is minder sterk, zoals wel vaker op elpees. It Takes Two to Tango met zijn (Beach Boys) koortjes bijvoorbeeld. How To Find True Love lijkt ook weer een restje van de vorige plaat te zijn.
Golden Brown zit “verstopt” als derde song op de B-kant, tijdloos mooi en ironisch genoeg waarschijnlijk het bekendste lied van de band geworden. Afsluiter La Folie is aangenaam loom met zijn gesproken Franse tekst, de titelsong werd als single #47 in het Verenigd Koninkrijk. Altijd fijn als Burnels Franse achtergrond bovensijpelt en een muzikale vooruitwijzing naar volgende albums van de band.

Als extra’s staan op mijn cd (editie 2001) en streaming twee juweeltjes: zigeunerjazz in Cruel Garden en het magnifieke kleinood Strange Little Girl: vanaf het moment dat ik in ’82 de clip op Sky Channel zag, was ik verkocht. De laatste is oorspronkelijk afkomstig van hun afscheidsplaat van EMI, The Collection 1977-1982. Onbegrijpelijk dat dit niet dezelfde hitstatus kreeg als Golden Brown.
De overige bonusliedjes doen me weinig, alhoewel menigeen Vietnamerica kan waarderen. Ronduit irritant en overbodig is de audiocollage Cocktail Nubiles, een mislukte knipoog naar Bring on the Nubiles van No More Heroes (1977), een lied dat ook al geen hoogvlieger was.

La Folie is niet de beste Stranglers; het debuut Rattus Norvegicus en derde album Black and White bijvoorbeeld smaakten mij beter. Toch is het vaak genieten. Ik moet regelmatig denken aan The Raven uit 1979, waarop de ruwe kant van de band voor het eerst sluw werd gemixt met de popachtige, melodische zijde. Aan La Folie geef ik een half puntje minder, 3,5.
Tenslotte: neem eens de moeite om het gehele album te letten op de geïnspireerde, vaak tegendraadse baslijntjes van Burnel. Verstopte diamantjes!