The Stranglers - The Collection 1977-1982 (1982)

Natuurlijk verre van compleet, maar als verzamelaar van de vroege periode steekt deze toch vrij sterk in elkaar. Je krijgt een goed beeld van hun transformatie van punkband tot een ietwat excentrieke new wave-band, met Peaches en Golden Brown als uitschieters.
Ook Bear Cage is een heel leuk nummer, en dat staat volgens mij op geen enkele andere verzamelaar van hun.

4,5.

Het is inderdaad een prima verzamelaar.. je kan goed merken hoe de punkrock band tot newwaveband met, vanaf "Golden Brown" poppy trekjes evolueert... je merkt evenwel ook dat in al haar transfomatie, en naarmate de stijl evolueert, de songs één na één van uitermate uitstekend hoog niveau zijn. Dit album had evengoed getiteld kunnen worden "alle 14 goed"

Het was dan wel een obligate verzamelaar, want afscheid van de platenfirma (Liberty) voor de overstap naar Epic, de laaste Liberty-plaat was dus "La Folie", en er was dus nog deze verzamelaar, maar obligaat of niet, wat een songkeuze!! Goed gedaan van de samenstellers !

"Strange Little Girl" was toen (1982) een nieuwe song, opgenomen voor de verzamelaar. En een heel mooie rustige pop-ballad, die zo de weg effende voor het wel heel ingetogen "Feline"

(op de remaster van "La Folie" staat Strange Little Girl ook, als bonustrack)

Voor wie nog niets van The Stranglers MK I (met Hugh Cornwell dus) in huis heeft, is deze verzamelaar zéker een aanrader !

Afgezien van die "k*u*t" hoes een prima verzamelaar. Een van de weinige trouwens die durft citeren uit het onderschatte The Meninblack (met Waltzinblack) album. In vinyljaren een verplichte best of omdat de non-album singels Walk on By, Bear Cage, Who wants the World en Strange Little Girl erop stonden. Hanging Around is als derde track van het debuutalbum een wat vreemde keuze. Die andere ontbrekende non-album singel 5 Minutes was misschien een interessant alternatief geweest.

ps. Dit album bestaat ook met een coolere, zwarte hoes. Die hoes doet wat denken aan die van het Live X-Cert album.

Strange Little Girl was een van eerste Stranglers nummers. Mede geschreven door oer - lid Hans Warmling, die lang voor de doorbraak de band al had verlaten. De oer - versie van dit nummer is te beluisteren op de cd '74,75,76 Rare Live & Unreleased'

Ja, ik vind de hoes ook nogal... apart.

Deze zeldzame, alternatieve versie is cooler.

http://www.discogs.com/view...

Zeker weten.

Dít lijkt mij een goede verzamelaar toe. Ken de meeste nummers nog wel van vroeger. Niet alleen de hitjes van toen maar ook Waltzin' Black en La Folie vond ik altijd zeer aangenaam om te horen. Helaas kom ik deze specifieke cd nooit tegen

Hey, dàt wist ik helemaal niet!
THANKS for the info !!!

Ik heb deze net op LP van me muti gekregen.
Maar mijne heeft een vettere cover (ik zoek hem even op)

Zie mijn link een paar posts eerder ... de cover die je zocht.

Ben wel eens benieuwd wat je van deze plaat vindt.

Jeej. Dat is hem, dank je

c-moon, soms ben ik het ontzettend met je eens!


Peaches was toch die tune van Sportweekend???

Neen, van Extra Time.

Deze maar eens proberen; een regulier studio-album is niet zo aan mij besteed, maar misschien deze verzamelaar wel. ik hb 'm ooit eens zien liggen met die donkere hoes, alleen weet ik niet meer welke momenteel verkocht wordt (voor het geval dát...).

Ik kies graag voor deze cd omdat deze periode van de Stranglers, naar mijn smaak, verreweg de interessantste was.

Na '82 is mijn belangstelling voor de Stranglers een beetje verdampt. Misschien ten onrechte (verstokte fans mogen mij trachten te overhalen) maar wat er bijvoorbeeld in 84-85 verscheen met No mercy en Let me down easy was zeker niet aan mij besteed.

Heel grappig achteraf, dat Something better change net zo leuk kon zijn als Golden brown, terwijl het muzikaal vrijwel niets met elkaar heeft uit te staan, behalve dan de uitvoerenden.

Je kunt je ook moeilijk voorstellen, dat beide werkjes op één reguliere studio-cd zouden hebben gestaan.

(Over hoezen gesproken, die felle rode bloemen van No more heroes waren pas prachtig!)

Niet alles is even goed. Ben minder gecharmeerd van La folie en Strange little girl.

Hoe dan ook, ik zal erkennen dat ik mij minder in The Stranglers heb verdiept dan wellicht had gemoeten. Maar kies dan toch voor de periode met de rode bloemen

Drie mogelijke tips voor musician ...

Rattus Norvegicus (1977): het absolute meesterwerk.
The Meninblack (1981): een buitenaards staaltje new wave
Feline (1982): een avondlijk terras in de provence

Maar dat je Skin Deep (en wellicht ook Always the Sun)
niet je dat vindt, doet vermoeden dat het toch niet echt je ding is.

OK Thanks.

Ik begin gewoon maar eens bij het begin. Dan heb ik ook al vrij snel die rode bos bloemen. Een mens is nooit te oud............

Ik had trouwens al je prachtige recensies bij The Stranglers nog niet gezien. Die ga ik eerst eens lezen.

Nou, gelukt hoor. Eerst al eens eerder de verzamelaar Peaches 2de hands gekocht maar op remixen zit ik niet echt te wachten ('89 Grip remix). Vanmiddag bij de FRS voor 5 euri meegenomen. Heerlijke verzamelaar met precies de goede nummers van The Stranglers. Meer heb ik niet nodig.

Jan, als je de oude Stranglers albums apart vind, al is het 2de hands voor een zachte prijs zou ik zeggen doen! The Stranglers zijn een album band, geen singles of hits band.
Als fan blijven mijn favoriete nummers The Raven, Toiler, Down In The Sewer, Nuclear Device, Sometimes, Dead Ringer, ... nummers die je bijna nooit op verzamelaars tegenkomt.
Albums die NOOIT een miskoop zijn:
Rattus Norvegicus
The Raven
The Gospel According To Themeninblack
Feline

Toevallig mijn vier favorieten.
Gooi daar nog Black & White bij en mijn top 5 is bekend.

Voila, Black & White is misschien een beter instap album dan Themeninblack. Die laatste vergt toch meer 'geoefende oortjes' wat Stranglers betreft.
We vervangen Black & White gewoon voor Themeninblack : )

gisteren dit album ontdekt bij een kameraad die 20 jaar ouder dan mij is. Uit zijn hoogtijdagen, wat een topplaat !

Dan raad ik gitaarman aan om een paar berichten terug te lezen
en meteen die albums die daar vermeld worden een draaibeurt te geven.

THE COLLECTION 1977-1982

De eerste, echte verzamelaar van The Stranglers sluit een tijdperk
bij EMI (aanvankelijk United Artists en daarna Liberty) af met 14 songs.

Er wordt niet enkel voor de singles gekozen, al hadden The Stranglers in de UK
top 10 hits met Peaches, Something Better Change, No More Heroes en Duchess.

Ander hitparade succes was er met de non-album singles 5 Minutes (ontbreekt hier)
en de bekende Bacharach song Walk on By. Daarna ging het wat minder goed met de band
tot in 1982 opnieuw fors gescoord werd met de evergreen Golden Brown en Strange Little Girl.

De verzamelaar is min of meer chronologisch opgebouwd.

Het debuut album Rattus Norvegicus (1977) wordt naast Peaches vertegenwoordigd
door de eerste single (Get a) Grip (on Yourself) en de sterke album track Hanging Around.

Opvolger No More Heroes (1977) houdt het bij de reeds vermelde punk singles.
Black & White (1978) kan rekenen op de single Nice 'n" Sleazy en de cover Walk on By.

The Raven (1979) biedt naast Duchess ook de zwakke non-album single Bear Cage.
En het op vele compilaties ten onrechte verguisde Meninblack (1981) album mag rekenen
op het griezelige Waltzinblack en de schitterende non-album single Who Wants the World.

Eindigen doen we met het La Folie (1981) tijdperk waaruit Golden Brown,
de titelsong La Folie en de non-album single Strange Little Girl zijn genomen.

Toch goed voor 4 singles die nooit voordien op album stonden,
maar die mee de geest uitademen van de hierboven genoemde albums.

Ideale instap voor beginners, al mis je wel hun latere pop klassiekers (op Epic) uit de 80s.

Ik weet niet of dat per se erg is, het missen van de periode na 1982.
Het is toch niet hetzelfde als die eerste paar jaar van de Stranglers.

Eerlijk gezegd vind ik dit een geweldige verzamelaar, één van mijn meest gedraaide.
Ik moest wennen aan Waltzin' black maar vindt ook dat nummer grandioos en thuishoren op deze compilatie.
5 Minutes is nog af te halen van No more heroes en naar wens toe te voegen.
De Stranglers' versie van Walk on by haast ongeëvenaard. De band's eigen Light my fire van The Doors.

Perfecte Greatest Hits.

Dat laatste vind ik ook. Het was destijds de eerste Stranglers-LP die ik kocht, en omdat ik die trackvolgorde zo gewend ben, heb ik hem later ook op CD gekocht. Daarnaast vind ik persoonlijk de latere periode van The Strangers ook niet te versmaden, ook al klinken ze daar heel anders. Maar liedjes als Skin deep, No mercy en Always the sun (niet geheel toevallig ook de enige Nederlandse hits uit die periode) komen toch wel in de buurt van de perfecte popsong.

Het leuke is dat Epic/Sony later een al even perfecte verzamelaar heeft samengesteld met de beste nummers uit die tijd. Die sluit naadloos aan op deze (alleen Golden brown en Strange little girl dubbelen, maar daar kan ik prima mee leven), en dus staan ze mooi naast elkaar bij mij in de kast. Al heb ik daarna aanzienlijk meer Stranglers-albums aangeschaft, zowel op LP als op CD. Want uiteindelijk bleek er ook bij het reguliere albumwerk nog veel moois te ontdekken.

Het enige nummer dat ik echt mis op deze compilatie is de non-albumtrack Straighten out. Ik ken het als de B-kant van de single Something better change, die in Engeland als een soort dubbele A-kant werd gepresenteerd. Die staat dan gelukkig weer op de remaster van het album No more heroes.

Op reis door new wave in het jaar 1980 stuit ik op Bear Cage van The Stranglers. Een non-albumsingle die op 16 maart 1980 op #55 binnenkwam in de Britse hitlijst, terwijl diezelfde dag de hoogste nieuwe binnenkomer op #1 landde: Goin' Underground van The Jam, mijn vorige halte op deze queste. The Stranglers piekten een week later op #36.

Vroeger haalde ik mijn neus op voor verzamelaars als deze: "liever de originele albums". Maar dan mis je mooi de non-albumsingles, Ronaldje! Zoals de ruim zes minuten van Walk on by, dat niet lang ná album Black and White verscheen, in september 1978 piekend op #21. Of het aardige Who Wants the World dat in juni 1980 tot #39 kwam. Plus natuurlijk parel Strange Little Girl, in augustus 1982 in het VK #7 . In Nederland minimaal de top 10 verdienend maar zelfs de tipparades niet halend - het werd hier overigens wél gedraaid op de radio en zelfs op tv was het vreemde kleine meisje te zien - bij Sky Channel. Sindsdien een überfavo van me.
Dit album verscheen in twee hoezen, de ene zoals MuMe die toont en de andere werd door dazzler al in 2008 genoemd. Die versie werd op het Europese continent uitgebracht, uitgezonderd Frankrijk dat de gangbare, Britse hoes gebruikte. Zie bij Discogs hoe het zit, scroll daar naar beneden voor de diverse uitgaven.

Hoe een toch al eigenwijze en (ook muzikaal) tegendraadse punkband het rauwe imago geleidelijk van zich afschudde en naar sferische droompop - wij noemden ook dit new wave - overschakelde.
Sommigen vonden het jammer dat dit bandje, net als andere collega's, met punk stopte. Gelukkig voor hen was er vers bloed: op naar de debuutsingle van Discharge, tevens verschenen op 1980-1986.
Als uitsmijter nog kort uw aandacht voor de hoes van single Walk on by: op het hoofd van Hugh Cornwell is dat van Dionne Warwick geplakt, de oorspronkelijke vertolkster. En let ook eens op het handje van Dave Greenfield...