I - Between Two Worlds (2006)

De plaat klinkt erg krachtig en doet mij regelmatig aan Bathory denken ten tijde van Blood Fire Death en Hammerheart.
Ik weet dat bij dit soort muziek meer om de sfeer gaat dan om de rest, maar stiekem vraag ik mij af hoe Between Two Worlds had geklonken met een echte zanger in plaats van de soms wat eentonige rochels van Abbath.

Ja, bij mij is het ook vooral de zang die ééntonig aanvoelt. Totaal geen slechte stem hoor, maar er is veel te weinig variatie in zijn zang. De instrumentatie daarintegen is wel voldoende gevarieërd.

Ik ben er uit, en smijt er een 3.5 tegen aan.

Hier zou ik nog wat neer zetten.

Echt niet beroerd hoor. Zeker met het huidige weer (zonnetje, temperatuurtje), mag het allemaal wel wat vlotter en makkelijker.

Toch denk ik dat er meer in dit album had gezeten.
Om te beginnen bij de productie. Ik ben daar altijd erg gevoelig voor. Het verschilt dan ook nog eens per album, hoe ik het vind klinken. In dit geval vind ik het toch echt te strak/glad. Weinig volume verschil tussen de verschillende lagen van instrumenten en zang, kan al snel de dynamiek eruit halen.
Het word snel een grote brij. Net wat ik zeg, soms is dat niet erg, hier had het er zeker baat bij gehad, als er meer met die volumes en productiewaardes was gespeeld. Ook de klank is namelijk gewoon best glad, voor zo'n betrekkelijk rauw feestelijk album, is dat gewoon wat jammer.

De zang ben ik ook geen fan van. Het element in de muziek wat te bestempelen valt als Black, maar voor een Black scream vind ik hem te vol en bombastisch, te laag. Het zit net tussen een grunt en een scream in. Ga voor een scream of een grunt, zo'n middenweg vind ik wat jammer.

Na het negatieve, hoort ook het positieve. Ik kom hier niet alleen om te zeiken.
Te beginnen is daar toch wel een combinatie van afwisseling van tempo, afwisseling en groove, die zorgt dat het lekker weg luistert. Schotel me dit voor op een terrasje met een biertje in mijn hand en ik zal dit ercht niet afzetten. De kans is zelfs groot dat ik op den duur zelfs ga meebrullen. Er gaat een zekere positieve energie van dit album uit, waar je toch wel enigszins vrolijk van word. Ik zag de term winteralbum vallen eerder in dit topic, maar daar ben ik dan ook totaal niet mee eens. Dit is feest, dit is zomer!
Naast de stem en meer eenvoudige trashy akkoorden, zit dit album ook technisch goed in elkaar. Duidelijk goed verzorgde ritmesectie en lekkere solo's, al houd ik niet zo erg van het heavy metal tintje eigenlijk.

Het mooie weer spreekt in het voordeel voor dit album. Te veel heavy metal en rock & roll, te galdde productie en een stem die niet super is. Zo met die zon enzo, word ik er gewoon wel vrolijk van. Vooruit. 3*

Ben ik de enige die de zang wel mooi vind?

Nu ja, "mooi".

Abbath heeft wel een behoorlijke stem, en ook hier werkt die stem wel goed in mijn optiek.

Verder wel een aardige plaat, vefrissende mix van heavy and black..

Leuk dat er nu (ineens volop) wat aandacht aan besteed wordt.

Ook wat de zang betreft is het hier in de eenvoud te zoeken volgens mij.

Tegenwoordig moeten er al snel 5 verschillende grunts, 30 soorten screams, verschillende vrouwelijke en mannelijke cleane vocals en als het even kan een voltallig koor weerklinken wil de jeugd niet na een halve minuut verveeld raken.

Om het een beetje scherp te stellen.

Here we are now, entertain us.

Maar geef mij maar zo'n Abbath, die zo eens heel af en toe lekker vals de hoogten gaat opzoeken, een enkele keer echt diep gaat grommen en hier en daar een subtiele maar bijna onnavolgbare timing inbouwt.

Abbath heeft best een lekkere rochel. Vooral op Battles In The North en Pure Holocaust komt dat goed uit de verf.

Op Between Two Worlds doen zijn vocalen wat afbreuk aan de muziek. De melodielijnen verzanden wat door de grunts die er overheen liggen. Wat stoerdere melodieuzere vocalen hadden wellicht iets beter op zijn plaats geweest. En dan bedoel ik niet én grunts én melodieuze vocalen. Nee, ik ben van de of/of.
Maar desondanks vind ik het zeker geen slechte plaat hoor.

Op het forum is dit vorige week (door Kronos) verkozen tot metalalbum van de week. Dat wil zeggen dat alle deelnemers van het topic de plaat beluisteren en er hun mening over geven.

Ik las net de eerste pagina van deze plaat er kwam er zodoende achter.

Leuk initatief, ik ga 't volgen.

Meedoen, zou ik zeggen.

Die opener "The Storm I Ride" blijft maar door mijn oren knallen en is een geweldig airdrummoment, niet goed voor mijn discushernia's maar een mens moet offers maken .

Wat een toewijding. Ontroerend.

Nou, om er op terug te komen; ik heb er toch wel een 3,5* voor over. Het is best sfeervol en de stem gaat met de luisterbeurt beter in het geheel passen. Het is nog even afwachten hoe vaak ik het nog op ga zetten, maar het verdient toch een ruime voldoende.

Naar aanleiding van het album van de week dit ook maar even opgezocht en ik ben enthousiast! Dit klinkt toch zeer lekker. Het heeft eigenlijk helemaal niks met black metal te maken (alleen dat de leden uit diverse bands komen). Dit is gewoon rocken alá Motörhead! Gaaf dus
Qua zang vind ik het ook wel wat richting Motörhead aandoen (en wat blijkt, Abbath heeft ook een Motörhead coverband!) misschien wat zwaarder, maar er is niks mis mee.
Aan productie klinkt het ook lekker vol en dendert alles hier lekker uit de speakers, ja dit doet het hem wel!
Ik zal binnenkort even de beoordeling geven, eerst nog maar eens een paar keer beluisteren.

Lau1986, mocht je interesse hebben, doe mee met onze geliefde topic Het Metal Album van de Week: hoe meer volk, hoe meer leute. Deze Between Two Worlds passeert zeer regelmatig ten huize Spamalot, niet analyseren maar genieten van heftige metal.

ik was al ingeschreven! en ben nu al die albums aan het beluisteren

En I rockt hier nog even door, heerlijk zo op de avond. Deze komt wel op de aan te schaffen lijst te staan.

Ik had het nog niet gezien, combinatie van slapeloosheid en brilleglazen die niet straf genoeg zijn, dus ... welkom! Ik ga nog eens dat openingsnummer opleggen en airdrummen...

Cool, dan doe ik zo mee.

Hatsikidee, ik doe mee

Als ik een album waarover ik in het verleden erg enthousiast ben geweest na langere tijd opnieuw ga beluisteren, ben ik altijd een beetje bang dat het toch niet zó goed kan zijn en wel wat gaat tegenvallen.

Maar dat bleek dus absoluut het geval niet met deze van I. Zalige plaat met alle kenmerken van een ware klassieker in zich dat nu helemaal een bijzonder plaatsje in mijn metalminnend hart heeft gekregen.

Deze all-star band bestaande uit leden van Immortal, Enslaved en Gorgoroth brengt met deze plaat zijn debuut cd uit. Voornamelijk doordat Abbath, ook wel bekend van Immortal, de frontman is van deze band werd er reikhalzend naar uitgekeken. Nu is het de vraag maakt I de verwachtingen waar?

Ik kan dit beantwoorden met een volmondig ja. Nu moet je met I niet verwachten dat hier een vervolg word gegeven op Immortal, nee I doet gewoon zijn eigen ding en dat is vieze ruige, maar toch ook erg rockende Black ‘n’ Roll maken. Anders kan ik het niet bestempelen. Het begint al met de heerlijke opener The Storm I Ride wat ook gelijk laat horen dat de leden ook wel van wat Motorhead houden. Wat hebt album sterk maakt is dat het niet alleen maar nummers zijn als the Storm I ride. Dat laat een nummer als Mountains wel horen. Er is namelijk ook ruimte voor sfeervolle passages en een aantal zeer gave solo’s. Neem het laatste deel van het titel nummer, dat is heerlijk sfeervol gitaarwerk.

Wat deze plaat zo goed maakt is dat die zowel in de zomer als in de winter staat als een huis. De meer rockende nummers passen heerlijk bij het zomerse weer, terwijl de wat langere en uitgesponnen nummers perfect bij het gure winterse weer past. Ik durf wel te zeggen dat ze met deze plaat een klassieker hebben uitgebracht die nog velen jaren bij menig fan rondjes zal draaien.

Ik geef hem 4,5 ster

Ik kan Lau1986 maar gelijk geven, een zeer aangename verrassing en een zeer stevig stoer album, welke bij mij volgende status heeft gekregen: "ik sta pinnig en ik moet adrenaline kwijt".

Echt een vette plaat. Had hem vandaag eindelijk bij de post liggen . Het titelnummer is echt zo epic. Geweldig dat onze Abbath ook nog zulke metal kan schrijven naast de sterke rauwe riffs van Immortal. Demonaz op lyrics zie ik, het kan niet op. Geweldig dat we ze eens bezig kunnen zien buiten het Black Metal genre, en dat het dan ook nog zo goed kan klinken...fenominaal. 5*

Deze plaat vervolledigt mijn podium in de eerste ronde van het Metal Album van de Week: gitaarpartijen in overvloed met de nodige melodie en opnieuw veel sfeer. Opener The Storm I Ride is mijn ideaal nummer om de laatste slaap uit mijn ogen te wrijven, om de gewrichten los te schudden en om de dag vol energie in te zetten.

Ik heb vandaag en morgen vakantie en vraag me niet waarom, ik kwam op het idee om maar eens alle albums van "de" topic opnieuw te beluisteren, ik zit nu aan dit album, misschien om weer in de sfeer te komen, om mijn draai te vinden, neh, eigenlijk puur voor de lol. Lol is er genoeg op dit album, vette riffs, veel sfeer, veel energie. Voor mij een feel-good-album. Heerlijk.

Immortal op de klassieke toer. Het klinkt allemaal heel erg als Bathory, en dat is weer eens iets anders. Vlotte en strakke riffs gecombineerd met de rauwe stem van Abbath. Het titelnummer is mijn favoriet. Aparte hoes, het duurde twee jaar voordat ik erachter kwam dat dit van Abbath en co. was.

Met dit album heb ik kennis gemaakt via de topic Het Metal Album van de Week en ik leg dit nog regelmatig op, omwille van die fantastische opener The Storm I Ride maar ook omwille van de vele stoere riffs en solo’s en de algemene sfeer van dit album. Je hebt van die albums die een hele zit zijn, maar dit is een album die de hele zit waard is. Eventjes moet je wennen aan de speciale zang maar eens dat punt voorbij is dit heel genietbaar, verwacht geen Superman capriolen van de heren muzikanten op hun instrumenten maar degelijk solide uitgevoerd werk. Dit ademt sfeer en energie uit en de kracht zit in de goed uitgevoerde eenvoud, dat kan heel wat moeilijker zijn dan het lijkt.