The Stranglers - Dreamtime (1986)

Nadat The Stranglers een heel ander muzikaal pad in zijn geslagen na "La folie", vind ik dit toch zeker één van de betere cd's van na hun post-punk-periode, ook voor mij persoonlijk beter dan "Feline".
Ik vind het nog altijd jammer dat Hugh Cornwell de band in 1990 heeft verlaten.
The Stranglers begonnen destijds toch al vergane glorie te worden, na Hugh's vertrek is het er zeker niet beter op geworden.

"Na Hugh's vertrek is het er zeker niet beter op geworden"? Niet akkoord! Er zijn heel wat platen in de huidge line-up, met Paul Roberts dus, die heel wat beter zijn dan deze DreamTime !

Om ze te noemen:
- Written in Red
- About Time
- Norfolk Coast

Deze CD heeft inderdaad zijn momenten, denken we aan "Always The Sun", "Nice In Nice", "Shaking Like A Leaf" en vooral "Was It You?" ...

Mischien heb ik iets te negatief geoordeeld over The Stranglers in de huidige bezetting, ik moet ook eerlijk toegeven dat ik de 3 bovenstaande albums ook nooit gehoord heb, dus zal ik mischien ook eens de albums van The Stanglers na de periode Hugh Cornwell moeten beluisteren, hoewel ik er hier toch een aantal van gehoord heb. Maar ik moet wel toegeven, en dat vind ik nog steeds, The Stranglers vind ik niet meer zo fascinerend als ik dat vroeger vond, in de tijd met Hugh wat ik een fantastische zanger vond.
Toch wil ik c-moon nog even bedanken voor zijn commentaar op mijn bericht zodat The Stranglers mischien toch nog niet afgeschreven zijn voor mij.
P.s. 'Was it you?' is ook mijn favoriet op dit album.

Paul Roberts is voor mij geen onbekend figuur, maar ik kan maar niet wennen aan The Stranglers zonder Hugh Cornwell. Net zoiets als The Rolling Stones zonder Paul McCartney of zo.

Dit album vind ik niet eens zo slecht. 'Always the sun', 'Was it you?' en 'Nice in nice' zijn hier de belangrijkste nummers en daartussen zit ook nog wat moois. Die bonus tracks staan helaas niet op mijn vinyl-versie, dus ik zal zeker dit album nog eens als cd aanschaffen.

Always the Sun is een van mijn favoriete jaren 80-tracks. Die gitaar die begint (aparte gitaar trouwens) op 2:30 vind ik echt zo subliem gedaan! Gooi daarbij de warme stem van de zanger en je hebt een heerlijke plaat

DREAMTIME

De laatste plaat van de Stranglers die ik kan smaken. Opvolger 10 zou een brug te ver zijn en Hugh Cornwell zou dan ook zijn conclusies trekken en opkrassen. Dreamtime is fragmentarisch: het album telt enkele juweeltjes, maar ook enkele teleurstellingen.
Opnieuw met blazerssectie, maar in een net iets te gepolijste productie. Het album kwam moeizaam tot stand.


Always the Sun is één van de allerbeste Stranglerstracks ooit. Onbegrijpelijk dat dit nummer geen hit werd. Die spaarzame gitaarlikjes zijn goud waard.

Dreamtime is gewoon een leuk nummer, waarin het vage concept achter het album wordt blootgelegd: een ode aan de zon van aboriginal tot maya-cultuur.

Was it You is het enige lied dat nog enigszins teruggrijpt naar de oersound van de band. Maar de gladde productie doet het lied onrecht aan.

Ghost Train vind ik een interessant nummer. Je waant je echt op een spooktrein. Die trein staat echter symbool voor de langzaam ontsporende groepsdynamiek.

Nice in Nice is een sfeervolle singel. JJ Burnell fluistert het nummer bijna. Hier tilt de productie het lied wel op boven de middelmaat.

Shakin' Like a Leaf dateert nog uit de Aural Sculpture dagen en dat hoor je een beetje. Een uptempo rocker uit de oude doos. One two three four ...

Mayan Skies is een bijzonder sfeervolle song die een vervolg breidt op Souls van Aural Sculpture. Beide songs beschrijven een reiservaring in Latijns Amerika.


You'll Always Reap What You Sow is geen slecht nummer, maar ik vind het qua sound wat naast het album vallen. Big in Amerika is een draak van een lied, voor mijn part hun slechtste singel ooit. Too Precious is een wat complexere afsluiter die meer luisterbeurten vraagt dan de rest van het album. De bonustracks zijn minder interessant dan op vorige rereleases. Since You Went Away heeft een orgeltje dat improviseert op Midnight Summer Dream. Was it you werd uiteindelijk nooit op singel uitgebracht. Al bestaat er zelfs een 12" versie van.

Mm, ik heb de cd maar bonustracks ho maar . Kijk dus wel goed of je een recente versie hebt. Een paar leuke nummers maken dit album in zijn totaal niet meer als redelijk genietbaar.
Eind jaren 80 draaide ik in een nachtdanstent in Groningen. In de muur van de dansvloer op de eerste verdieping zaten deels glazen bakstenen en als in de zomer 's ochtends vroeg de zon begon te schijnen dan zag je dat heel mooi op de dansvloer. Ik draaide dan wel eens Here comes the Sun van The Beatles en liet dat mooi overgaan in Always the Sun van The Stranglers. Magische momenten.

Met bonustracks in duopack verkrijgbaar tegen zeer scherpe prijs.

Feline + Aural Sculpture
Dreamtime + 10

Niet twijfelen, al heeft deze Dreamtime niet zo'n sterke
bonustracks als bijvoorbeeld Feline of Aural Sculpture.

Kocht dit weekend op een platenbeurs The Official Bootleg.
Een in de UK door Epic uitgegeven 12" van The Stranglers.

Daarop een live versie van Shakin' Like a Leaf uit 1985.
Het was de vierde single van Dreamtime, maar als nummer
al klaar en opgenomen in de Aural Sculpture live set.

Het onwaarschijnlijk slechte nummer Hitman
(b-kant van de officiële studio 7" release) staat er ook op.

De b-kant van The Official Bootleg is het ware juweeltje.
Een 20 minuten durende compilatie van alle commentaren
die Hugh Cornwell tijdens de Aural Sculpture live tournee
tussen de nummers door naar het publiek gooide.

An Evening with Hugh Cornwell is hilarisch.
Van grappen, over het uitdagen van het publiek
tot het regelrecht jennen van de mensen.

Een paar voorbeelden.

Jullie zijn gek dat jullie kaartjes kopen voor ons optreden.
Met datzelfde bedrag kunnen jullie twee albums van jullie
favoriete artiesten kopen of zelfs naar het voetbal gaan kijken.
Maar de plaatstelijke voetbalploeg stelt niet veel voor, hoorde ik.

Dan hoor je de band een walstempo inzetten ..
Bastards, jullie dachten dat we Golden Brown gingen spelen, hé.
Hoeveel van jullie zijn naar hier gekomen om juist dat ene nummer
te horen en mekaar daarop af te zoenen ... romantische zielen ..

En als het wat lang begint te duren voor de band een volgend nummer speelt.
Roep maar zo hard je wil, het stoort ons niet.
Ik heb een microfoon waarmee ik tien keer luider kan roepen als ik wil.

en zo gaat dat 20 minuten door ...
De punk attitude was weg in hun muziek,
maar hier schuurt het nog lekker na.

VOETNOOT ivm DE 2001 REMASTER (met bonustracks)

Hit Man (14) is het slechtste nummer ooit van The Stranglers.

Was It You? (15) werd niet als single gereleaset,
al lager er wel een 7" remix en zelfs een 12" versie klaar.

Burnham Beeches (16) is een track die pas veel later
op een b-kant zou verschijnen ... maar volledig is volledig.

Kijkend naar stemaantal en -gemiddelde, is het negende studioalbum van The Stranglers onbekend en onbemind. Terecht?

Ook in de jaren '70 waren The Stranglers meer dan zomaar een punkband, voor zover ze dat ooit geweest zijn. Toch is het rauwere geluid van een Rattus Norvegicus of No More Heroes hier wel erg ver weg. Een wat lome (dromerige?) thematiek en een wat gladde productie zetten deze plaat duidelijk in een bepaalde hoek neer. Voor mij klinkt het alsof de mix waar de heren op Feline en Aural Sculpture nog naar zochten eindelijk op zijn plek valt. Ingrediënten en dosering kloppen... eindelijk.

De kwaliteit van Always the Sun zal boven discussie verheven zijn. De rest kwam bij herhaalde beluistering bovendrijven. De stemmige ballade You'll Always Reap What You Sow, de Stealers Wheel-pastiche Ghost Train, het swingende Was It You? en Nice in Nice en ten slotte de rest.

Blijft over dat de plaat soundtechnisch wel vrij nadrukkelijk een kind van zijn tijd is. Voor mij dan maar meteen een van de beste kinderen van zijn tijd.

Voor mij een halfje er bij. Ondanks de zwakke broeder Big in America heeft de plaat genoeg hoogtepunten om de 4 sterren de rechtvaardigen. Wat zijn dan vooral de hoogtepunten?
Hier komen ze: Always the Sun, Dreamtime, Was It You? en Too Precious. Mijn goede vriend Casartelli schrijft dat Ghost Train een sterke Stealers Wheel referentie heeft ik hou het toch vooral op dat The Stranglers een Simple Minds achtige track wilde schrijven, het is ook net of je op het einde Jim Kerr voorbij hoort komen (althans een imitatie van...).

Ik doelde (niet uitsluitend maar wel vooral) op het intro met zijn Stuck in the Middle with You-echo. Bij herbeluistering zal ik eens zoeken naar een langshollende Jim Kerr.

Voeg daar Suite XVI maar bij. Absoluut de beste Stranglers. zeker zonder Cornwell

Dry Day was zo'n 45 toeren plaatje dat je gratis toegestuurd kreeg als je lid werd van Strangled, het fanzine van The Stranglers in de jaren 80. Zo'n plooibaar plaatje met maar aan 1 kant muziek.

In ieder geval meer muziek dus dan opvolger The Stranglers - 10 (1990).

Dry Day was de b-kant van Big in America, dacht ik.

Bedoelt bastens niet Burnham Beeches?

Dry day is idd een b-kant van Big in America. Bij nader opzoekwerk blijkt het singletje waar ik het over had 'New Day Today' te zijn en het komt uit de '10' opnames. Sorry voor het misverstand..

''De laatste plaat van de Stranglers die ik kan smaken. Opvolger 10 zou een brug te ver zijn en Hugh Cornwell zou dan ook zijn conclusies trekken en opkrassen. Dreamtime is fragmentarisch: het album telt enkele juweeltjes, maar ook enkele teleurstellingen.
Opnieuw met blazerssectie, maar in een net iets te gepolijste productie. Het album kwam moeizaam tot stand.''

Was Cornwell dan zelf niet het brein achter de blazers, de gladde gepolijste producties en de 2e gitarist (John Ellis) tijdens de live shows? Eerst het handeltje naar zijn hand zetten om dan als een dief in de nacht te verdwijnen..?

The Official Bootleg heb ik daarstraks ook gevonden op een platenbeurs, want Cornwell blijft Cornwell en mijn collectie is weer wat completer

Ik veronderstel dat die vraag aan mij gericht is, want je lijkt me te quoten.

Ik weet niet of hij zelf het brein is achter dat alles.
In het song by song interview-boek suggereert Cornwell dat de eerste opnamesessies
met Aural Sculpture producer Latham (waar Hugh wel naar opkeek en die blazers introduceerde)
door de platenfirma werd afgefloten en men toen maar besloot met een andere producer door te doen.

Of die laatste producerswissel bij Cornwell in de smaak viel, betwijfel ik.
Maar ik ga het eerst nog eens nalezen, vooraleer ik onwaarheden verkondig.

Sorry voor het misverstand, ik heb enkel een beetje moeite met deze zin
''Cornwell zou dan ook zijn conclusies trekken''.
En het is ook niet zo dat wat Cornwell in z'n eigen boek schrijft, de algehele waarheid is denk ik dan.
Net zoals jij het er een beetje moeite mee hebt met Burnel's interviews op de officiele website..

Ik heb het eens opgezocht.

Producer Mike Kemp was bevriend met John en Dave
en leek een geschikte vervanger omdat Latham niet tevreden was
met het niveau van het aanvankelijk aangereikte song-materiaal.

De blazerssectie werd behouden omdat de band vond
dat het positief had uitgepakt bij Aural Sculpture en vooral live.
De interviewer vindt dat het de rol van Dave vooral live wat ondermijnde.
Daar is Hugh het niet helemaal mee eens.

Als ik schreef dat Cornwell zijn conclusies trok na 10,
dan bedoel ik (en Hugh zelf ook) daar in de eerste plaats mee
dat hij het beu was dat de platenfirma niet meer investeerde in de groep.

Het begon al met Always the Sun dat door iedereen getipt werd als hitsingle.
CBS koos liever eerst voor Nice in Nice om daarna uit te pakken met de instant klassieker.
Maar Nice in Nice flopte en het momentum was over.

Vier singles van het album flopten (en dan had men voor Was It You ook al remixen klaar
en voor Dreamtime werd een clip gemaakt, dus dat waren nog eens twee extra kandidaten).

Daarna lukte het wel weer met All Day and All of the Night en 96 Tears.
Twee covers notabene. Het eigen materiaal van de groep deed het veel slechter.

Voor Cornwell was de maat vol.
Hij had het gevoel dat het Stranglers hoofdstuk voor hem ten einde was.

Het had dus meer met het keurslijf van de platenbusiness te maken
dan met onenigheden binnen de groep, al waren die er ook natuurlijk.
Maar tijdens Dreamtime ging het er behoorlijk vriendschappelijk aan toe.

Cornwell schreef Always the Sun, Dreamtime, Big in America en Shakin' Like a Leaf.
Burnel schreef Was It You?, You'll Always Reap What You Sow en Nice in Nice.
De drie overige tracks waren band-composities.

Bedankt, ik zou toch eens een keer het boek moeten scoren, al gaat me dat wel wat kosten..

Het paste misschien in die periode, maar die blazers live was me toch een miskleun hoor.

Vooral in Amerika was men er blijkbaar gek op,
en da's een Cornwell frustratie natuurlijk: dat men daar nooit doorbrak.

Ik vind het ook nog steeds jammer dat Peter Gabriel ooit Pink Floyd verliet.

Ja ik ook..ook jammer dat Bryan Ferry weg ging bij Talking Heads

Abba was ook niet meer hetzelfde toen Jim Morrison stierf..

Haha nee en jammer dat Bon Scott doodging waardoor Hanson met zn 3en overbleven..

Maar dat was allemaal niet zo'n drama als Fleetwood Mac na het vertrek van Annie Schilder..

Nee zeker..maar het blijft toch treurig dat George Michael aan Aids dood ging..too much love will kill you

Al met al blijft dit een erg puike Stranglers plaat. Ik mag deze erg graag op de platenspeler leggen.

geef mij maar hun eerste 2 cd's

Er zijn popliefhebbers die beweren dat The Stranglers zonder Hugh Cornwell nooit meer het niveau van voorheen hebben bereikt. Fout. Dit album met hem bevat nauwelijks memorabele liedjes en na Cornwells vertrek is met vallen en opstaan de grote vorm hervonden.

Ook in die dagen vond ik het helemaal goed dat ze niet hun eerste drie albums eindeloos herhaalden en vernieuwing zochten. De voorgaande albums waren in die zin onvoorspelbaar en avontuurlijk. Even legitiem is de noodzaak om hitsingles te scoren, hetgeen in deze fase ook in Nederland alweer lukte, deze keer met Always the Sun (november 1986 drie weken #42 in de Nationale Hitparade). De andere hit was Nice in Nice, maar niet in Nederland waar het zelfs de diverse tipparades miste. Op de hoes van de single zie je de vier bij een arrestatie door de Franse politie, terwijl de videoclip werd gebruikt om gevangenispakken te dragen. Dit nieuwsbericht verschaft meer informatie over over die gebeurtenis, toen alweer zes jaar geleden.
Harry van Nieuwenhoven omschreef Dreamtime in Oor als "vrijblijvend gefröbel" (hier het fragment uit zijn recensie, even scrollen) en dat ben ik zovele jaren later met hem eens. In Oor's Popencyclopedie editie 1990 werd met verbazing genoteerd: "Van gedreven punk naar ontspannen hangmat-rock. De geschiedenis van The Stranglers in een notedop. Het kan verkeren." Opnieuw knik ik instemmend.
Op Wikipedia lees ik over de moeizame totstandkoming, met als valse start producer Laurie Latham die de nieuwe composities afwees en vervolgens werd ontslagen. Mike Kemp nam het stokje over.

Ik heb oprecht mijn best gedaan om verborgen pareltjes te vinden en mijn vinyl diverse malen gedraaid. Er zit noeste arbeid in dit plaatje, zoveel is duidelijk met bijvoorbeeld Belgische blazers die de groep in de Brusselse ICP-studio bijstonden. En sympathiek is het benoemen van de rechten van Aboriginals (de hoes is feitelijk één groot pleidooi, vergelijkbaar met wat Midnight Oil een jaar later deed met single Beds are Burning). Maar qua muziek is werkelijk alle tegendraadsheid, oneven maatsoort, schurend keyboardlijntje of andersoortige peper verdwenen.
Het kabbelt meestal inspiratieloos, wellicht ook omdat Jet Black volledig was overgeschakeld op voorgeprogrammeerde drums. Heilig vuur ontbreekt nagenoeg en de muziek raakt me nergens, uitgezonderd de ene Nederlandse hitsingle, plus Big in America en het afsluitende Mayan Skies met jazzachtige trompet. Mijn grootste verrassing was dat het intro van Always the Sun in de albumversie nét wat langer is. Dat is te weinig. Alhoewel, hoor ik in afsluiter Too Precious een knipoog naar het thema van James Bond?

Op streaming (de bonus-editie uit 2001) staan enkele extra's zoals non-albumsingles. Kunnen die het leed enigszins verzachten? Jazeker! Het uptempo Since You Went Away is meer gezouten en Was it You werkt als single beter dan de albumversie met een pittiger productie en échte drums.
Waar The Cure er in diezelfde periode echter wonderwel in slaagde om "zwarte new wave" in te ruilen voor bontgekleurde, zonnige popmuziek, raakten The Stranglers het spoor kwijt. Desondanks zal ik de cd-editie met bonussen aanschaffen, mocht ik die fysiek tegenkomen. Dit blijft één van "mijn bandjes"...