Muziek / Algemeen / OORdelen
0
geplaatst: 14 april 2015, 11:17 uur
OOR 1986/19.
cover: Run DMC
artikels: Run DMC / Horror / We Want More! / Freek de Jonge / The Woodentops
Dick Matena / Michael McDonald / Angus McBean + David Sylvian / + Grote Prijs Special
Frank Boeijen Groep - In Natura (1986)
De lyriek van onze amoureuze goudzoeker bestaat steeds meer uit nogal fragementarische emotionele opwellingen, situaties en beelden. Dit heeft als voordeel dat de teksten de fantasie blijven prikkelen. Toch moet onze nog steeds vooral door hotelkamers, spiegels, alcoholisch nachtbraken en de zelfkant gepreoccupeerde schrijver ook oppassen voor zelfoverschatting. Voor de rest bevat In Natura zowel qua muzikale vorm als inhoud het allerbeste dat de Nederlandstalige pop van het ogenblik te bieden heeft.
Harry van Nieuwenhoven ****
Omdat in deze editie maar één besproken album voldoet aan de 50 stemmen norm,
koos ik een voorbeeld van een plaat die door OOR als een absolute aanrader bestempeld werd,
maar die hier op deze muzieksite echter tot de nobele onbekenden moet gerekend worden.
Green - Green (1986)
Zo bevat Green pijlsnel accelererende post-punk met een stekende popangel in de vocalen. Er is maniakale gitaarpop in de beste Television en Talking Heads-traditie en spaarzame maar uiterst doeltreffende singer-songwriter pop in de stijl van Nick Lowe en Ray Davies. Per saldo veertien liedjes van het onderhoudende of 'boze' soort, die steeds intens emotioneel en instrumentaal gevarieerd met doorgerookte leadvocalen voor het voetlicht worden gebracht. Het licht staat op groen.
Harry van Nieuwenhoven ****
cover: Run DMC
artikels: Run DMC / Horror / We Want More! / Freek de Jonge / The Woodentops
Dick Matena / Michael McDonald / Angus McBean + David Sylvian / + Grote Prijs Special
Frank Boeijen Groep - In Natura (1986)
De lyriek van onze amoureuze goudzoeker bestaat steeds meer uit nogal fragementarische emotionele opwellingen, situaties en beelden. Dit heeft als voordeel dat de teksten de fantasie blijven prikkelen. Toch moet onze nog steeds vooral door hotelkamers, spiegels, alcoholisch nachtbraken en de zelfkant gepreoccupeerde schrijver ook oppassen voor zelfoverschatting. Voor de rest bevat In Natura zowel qua muzikale vorm als inhoud het allerbeste dat de Nederlandstalige pop van het ogenblik te bieden heeft.
Harry van Nieuwenhoven ****
Omdat in deze editie maar één besproken album voldoet aan de 50 stemmen norm,
koos ik een voorbeeld van een plaat die door OOR als een absolute aanrader bestempeld werd,
maar die hier op deze muzieksite echter tot de nobele onbekenden moet gerekend worden.
Green - Green (1986)
Zo bevat Green pijlsnel accelererende post-punk met een stekende popangel in de vocalen. Er is maniakale gitaarpop in de beste Television en Talking Heads-traditie en spaarzame maar uiterst doeltreffende singer-songwriter pop in de stijl van Nick Lowe en Ray Davies. Per saldo veertien liedjes van het onderhoudende of 'boze' soort, die steeds intens emotioneel en instrumentaal gevarieerd met doorgerookte leadvocalen voor het voetlicht worden gebracht. Het licht staat op groen.
Harry van Nieuwenhoven ****
0
geplaatst: 14 april 2015, 11:29 uur
OOR 1986/20.
cover: Van Halen
artikels: Van Halen / Stan Ridgway / Frankie Goes to Hollywood / Paul Simon
Hollywood Beyond / Vuurvreters / Stephen King / The Wipers / ZZ Top
Bon Jovi - Slippery When Wet (1986)
Dat kan liggen aan de smeuïge gitaarlicks van Richie Sambora, de verfrissende keyboardlijnen van David Bryan, het levendige drumwerk van Tico Torres of aan de uitstekende productie van Bruce Fairbairn die ervoor gezorgd heeft dat zelfs de zwakste schakel - het beperkte stembereik van leadzanger Jon Bon Jovi - om de valkuilen heen stapt. Maar waarschijnlijk zit het geheim in de instant meezingbare songs. Bon Jovi moet in staat worden geacht het commerciële gat tussen Europe en Bryan Adams te dichten.
Hans van den Heuvel ****
Elvis Costello & The Attractions - Blood & Chocolate (1986)
Min of meer conventionele popsongs staan naast wat meer gedurfde muzikale opzetjes. The Attractions spelen fantasierijk en foutloos. Costello zelf trekt ouderwets van leer, een ferme sneer hier, een meedogenloze punchline daar. Gekwelde lovesongs naast scherpe observaties van mensen. Costello levert met ieder nummer het bewijs dat popsongs niet altijd leeghoofdig of clichématig hoeven te zijn. De meeste songs op Blood & Chocolate kunnen de vergelijking met zijn beste vroegere werk beslist doorstaan.
Bert van de Kamp ****
Miles Davis - Tutu (1986)
Belangrijkste componist is Marcus Miller. Vooral op kant een gaat deze multi-instrumentalist op indrukwekkende wijze tekeer met orkestrale geluidsculpturen, gewaagde accentueringen en dwingende rimtes. Miller creëer het op zich al avontuurlijke totaalgeluid waarover en -doorheen de meester zelf zijn trompetgeluid imponerend laat uitwaaieren, schetteren en doldriest buitelen. Perfect! Op kant twee horen we (onder meer) een Davis die zijn trompet een supersonische Concorde-behandeling geeft.
Corné Evers *****
Tina Turner - Break Every Rule (1986)
Nog voor ik één noot van Break Every Rule gehoord had, durfde ik er een kratje Pepsi Cola om te verwedden, dat er hier sprake zou zijn van deel 2 van Private Dancer. Met zowel zwoele ballads als robuust rocknde up-tempostukken is het aanbod zeer gevarieerd en het wordt met het door de wol geverfde stemgeluid van Tina als emotionele wegwijzer technisch vlekkeloos uitgevoerd. De eventuele mogelijkheden van de nummers in de hitparade spelen hierbij steeds een rol.
Harry van Nieuwenhoven ***
cover: Van Halen
artikels: Van Halen / Stan Ridgway / Frankie Goes to Hollywood / Paul Simon
Hollywood Beyond / Vuurvreters / Stephen King / The Wipers / ZZ Top
Bon Jovi - Slippery When Wet (1986)
Dat kan liggen aan de smeuïge gitaarlicks van Richie Sambora, de verfrissende keyboardlijnen van David Bryan, het levendige drumwerk van Tico Torres of aan de uitstekende productie van Bruce Fairbairn die ervoor gezorgd heeft dat zelfs de zwakste schakel - het beperkte stembereik van leadzanger Jon Bon Jovi - om de valkuilen heen stapt. Maar waarschijnlijk zit het geheim in de instant meezingbare songs. Bon Jovi moet in staat worden geacht het commerciële gat tussen Europe en Bryan Adams te dichten.
Hans van den Heuvel ****
Elvis Costello & The Attractions - Blood & Chocolate (1986)
Min of meer conventionele popsongs staan naast wat meer gedurfde muzikale opzetjes. The Attractions spelen fantasierijk en foutloos. Costello zelf trekt ouderwets van leer, een ferme sneer hier, een meedogenloze punchline daar. Gekwelde lovesongs naast scherpe observaties van mensen. Costello levert met ieder nummer het bewijs dat popsongs niet altijd leeghoofdig of clichématig hoeven te zijn. De meeste songs op Blood & Chocolate kunnen de vergelijking met zijn beste vroegere werk beslist doorstaan.
Bert van de Kamp ****
Miles Davis - Tutu (1986)
Belangrijkste componist is Marcus Miller. Vooral op kant een gaat deze multi-instrumentalist op indrukwekkende wijze tekeer met orkestrale geluidsculpturen, gewaagde accentueringen en dwingende rimtes. Miller creëer het op zich al avontuurlijke totaalgeluid waarover en -doorheen de meester zelf zijn trompetgeluid imponerend laat uitwaaieren, schetteren en doldriest buitelen. Perfect! Op kant twee horen we (onder meer) een Davis die zijn trompet een supersonische Concorde-behandeling geeft.
Corné Evers *****
Tina Turner - Break Every Rule (1986)
Nog voor ik één noot van Break Every Rule gehoord had, durfde ik er een kratje Pepsi Cola om te verwedden, dat er hier sprake zou zijn van deel 2 van Private Dancer. Met zowel zwoele ballads als robuust rocknde up-tempostukken is het aanbod zeer gevarieerd en het wordt met het door de wol geverfde stemgeluid van Tina als emotionele wegwijzer technisch vlekkeloos uitgevoerd. De eventuele mogelijkheden van de nummers in de hitparade spelen hierbij steeds een rol.
Harry van Nieuwenhoven ***
0
geplaatst: 14 april 2015, 12:38 uur
dazzler schreef:
Bon Jovi moet in staat worden geacht het commerciële gat tussen Europe en Bryan Adams te dichten.
Bon Jovi moet in staat worden geacht het commerciële gat tussen Europe en Bryan Adams te dichten.
Een juiste voorspelling, dat mag ook wel eens gezegd worden
0
geplaatst: 14 april 2015, 17:40 uur
OOR 1986/21.
cover: Jonge Helden vs Oude Lullen
artikels: Miles Davis / Carmel / Jonge Helden / The Communards / Vuurvreters / MTM TV
Queensrÿche / Frank Boeijen / Troublefunk / Everything But the Girl / Filmjaar '86
Iron Maiden - Somewhere in Time (1986)
Links en rechts zijn wat gitaarsynthesizertjes weggemoffeld, waardoor het matige ritmewerk een stuk aangenamer klinkt, en er zijn wat meer gitaarharmonieën ingebouwd. De eventuele gaten die hierdoor hadden kunnen vallen, worden door de driftig om zich heen meppende drummer gedicht. Dat Somewhere in Time desondanks de beste Iron Maiden elpee is sinds The Number of the Beast, ligt dan ook uitsluitend aan de lange voorbereidingsperiode. De songs zijn beter met elkaar in evenwicht dan ooit tevoren.
Hans van den Heuvel ****
XTC - Skylarking (1986)
De songs hebben iets zweverigs, iets looms, om languit bij in het gras te liggen terwijl de hobo's, violen en dwarsfluiten om je oren fladderen. Muziek om je in te wentelen. Geen snelle pop, geen frisse statements, maar soundtracks vol subtiele arrangementen, geestverruimende toevoegingen en zelfs verkenningen op het jazzterrein. XTC geeft zich bloot met een plaat die alle scherpe kantjes van toen mist, maar die in zijn ontluikende inventiviteit een even gevarieerde invulling van de sixties revival-gedachte in zich draagt.
Erik van den Berg ****
Boston - Third Stage (1986)
Alsof de tijd gewoon heeft stilgestaan, komt de tot Scholz en zanger Brad Delp uitgedunde formatie op de proppen met deel drie van het voorafgaande, waarvoor Scholz weer driftig heeft geleend uit eigen werk. Desondanks is The Third Stage bijzonder dynamisch en kent de elpee, ondanks de poppy songstructuren, de opbouw van een klassieke symfonie. Kortom, een ideale kans om weer eens een plaat met de grond gelijk te maken. En hem dan stiekem thuis, dag en nacht te blijven draaien.
Hans van den Heuvel ***
New Order - Brotherhood (1986)
In haar slechte momenten maakt New Order muziek van een murw slaande repeterende nietszeggendheid, maar in haar beste momenten gaat er een inspirerende, soms hypnotiserende werking van deze muziek uit. Low Life was als geheel teleurstellend maar niet zonder hoogtepunten. Hetzelfde geldt zo ongeveer voor Brotherhood, al valt de totaalscore misschien iets positiever uit. Er wordt weer geluidsmagie bedreven. Ze stellen de OMD's en de Depeche Modes van deze wereld verre in de schaduw.
Bert van de Kamp ***
Iggy Pop - Blah-Blah-Blah (1986)
Onkruid vergaat niet. Dit is alweer de derde comeback van het getergde wonderkind Iggy Pop en opnieuw is het zijn beroemde vriendje David Bowie die hem de helpende hand reikt. Blah-Blah-Blah is een zeldzaam warme en humane plaat met volwassen popsongs. Het doet goed om na vier jaar weer eens iets van Iggy te vernemen, maar het moet gezegd dat Blah-Blah-Blah helaas niet in de schaduw kan staan van The Idiot en Lust for Life. Bowie stond duidelijk op automatische piloot, als componist én als producer.
Bert van de Kamp ***
cover: Jonge Helden vs Oude Lullen
artikels: Miles Davis / Carmel / Jonge Helden / The Communards / Vuurvreters / MTM TV
Queensrÿche / Frank Boeijen / Troublefunk / Everything But the Girl / Filmjaar '86
Iron Maiden - Somewhere in Time (1986)
Links en rechts zijn wat gitaarsynthesizertjes weggemoffeld, waardoor het matige ritmewerk een stuk aangenamer klinkt, en er zijn wat meer gitaarharmonieën ingebouwd. De eventuele gaten die hierdoor hadden kunnen vallen, worden door de driftig om zich heen meppende drummer gedicht. Dat Somewhere in Time desondanks de beste Iron Maiden elpee is sinds The Number of the Beast, ligt dan ook uitsluitend aan de lange voorbereidingsperiode. De songs zijn beter met elkaar in evenwicht dan ooit tevoren.
Hans van den Heuvel ****
XTC - Skylarking (1986)
De songs hebben iets zweverigs, iets looms, om languit bij in het gras te liggen terwijl de hobo's, violen en dwarsfluiten om je oren fladderen. Muziek om je in te wentelen. Geen snelle pop, geen frisse statements, maar soundtracks vol subtiele arrangementen, geestverruimende toevoegingen en zelfs verkenningen op het jazzterrein. XTC geeft zich bloot met een plaat die alle scherpe kantjes van toen mist, maar die in zijn ontluikende inventiviteit een even gevarieerde invulling van de sixties revival-gedachte in zich draagt.
Erik van den Berg ****
Boston - Third Stage (1986)
Alsof de tijd gewoon heeft stilgestaan, komt de tot Scholz en zanger Brad Delp uitgedunde formatie op de proppen met deel drie van het voorafgaande, waarvoor Scholz weer driftig heeft geleend uit eigen werk. Desondanks is The Third Stage bijzonder dynamisch en kent de elpee, ondanks de poppy songstructuren, de opbouw van een klassieke symfonie. Kortom, een ideale kans om weer eens een plaat met de grond gelijk te maken. En hem dan stiekem thuis, dag en nacht te blijven draaien.
Hans van den Heuvel ***
New Order - Brotherhood (1986)
In haar slechte momenten maakt New Order muziek van een murw slaande repeterende nietszeggendheid, maar in haar beste momenten gaat er een inspirerende, soms hypnotiserende werking van deze muziek uit. Low Life was als geheel teleurstellend maar niet zonder hoogtepunten. Hetzelfde geldt zo ongeveer voor Brotherhood, al valt de totaalscore misschien iets positiever uit. Er wordt weer geluidsmagie bedreven. Ze stellen de OMD's en de Depeche Modes van deze wereld verre in de schaduw.
Bert van de Kamp ***
Iggy Pop - Blah-Blah-Blah (1986)
Onkruid vergaat niet. Dit is alweer de derde comeback van het getergde wonderkind Iggy Pop en opnieuw is het zijn beroemde vriendje David Bowie die hem de helpende hand reikt. Blah-Blah-Blah is een zeldzaam warme en humane plaat met volwassen popsongs. Het doet goed om na vier jaar weer eens iets van Iggy te vernemen, maar het moet gezegd dat Blah-Blah-Blah helaas niet in de schaduw kan staan van The Idiot en Lust for Life. Bowie stond duidelijk op automatische piloot, als componist én als producer.
Bert van de Kamp ***
0
geplaatst: 9 juni 2015, 21:58 uur
OOR 1986/22
cover: David Byrne
artikels: Alice Cooper / David Byrne / Blood on the saddle / Alex d'Electrique
Turkse pop / New Order / That Petrol Emotion / Sapho / Theo & Thea
Crowded House - Crowded House (1986)
In de beste jaren zestig-traditie schrijft Neil Finn pure popsongs met een weliswaar breekbare maar doordachte structuur en met tal van intelligente kwinkslagen in de merendeels amoureus getinte teksten. Vooral in een aantal hemeltergend mooie "Zet een Kaars voor Je Raam"-nummers. Tot zover de loftrompet, want helaas komt ook de familie Doorsnee nogal eens op visite en weet Crowded House op dit debuut toch niet voor de volle honderd procent te overtuigen. Derhalve een belofte voor de nabije toekomst.
Harry van Nieuwenhoven ***
Robert Cray - Strong Persuader (1986)
Zijn laatste elpee Strong Persuader staat over de gehele linie op hetzelfde niveau als de voorgangers Red Influence en False Accusations. Sterker nog: de stijl is zelfs wat aangescherpt met blazersaccenten en groeit hier meer en meer toe naar een de verraderlijke trage Memphis soul. Alle mogelijke varianten op hartstocht, schuld, overspel en jaloezie worden weer even puntig als beeldend verwoord en immer doorklieft met zijn zonnige gitaarspel. Een plaat van een soulman ten voeten uit.
Herman van der Horst ****
Big Black - Atomizer (1986)
Een plaat waarmee je niks te maken wilt hebben, omdat hij je confronteert met de ingewanden van een rottende samenleving, met incest en moordzucht, pedofilie en pyromanie, degeneratie en vernedering. De muzikale vertaling zou je kunnen omschrijven als industrial punk: een agressieve maalstroom van gierende gitaren, snerende zang en staalharde ritmes, vervat in een al even extreem geluidsbeeld waaruit alle middentonen zijn weggefilterd. Geen pretje dus, maar daarom niet minder indrukwekkend.
Swie Tio ****
Frankie Goes to Hollywood - Liverpool (1986)
Met Liverpool is voor FGTH het uur van de waarheid aangebroken. Een ontwikkeling in het FGTH-circus die mede tot deze cruciale fase heeft geleid is dat Trevor Horn inmiddels in de coulissen heeft plaatsgenomen. Frankie en zijn vrienden moeten op deze tweede elpee hun eigen boontjes doppen. En daarbij vallen ze vooral door een gebrek aan eigen visie op diverse fronten door de mand. Alle wilde verhalen over FGTH als redder van de jaren tachtig pop kunnen dan ook voorgoed de ijskast in.
Harry van Nieuwenhoven ** (een mager zesje, schrijft hij zelf, maar zijn recensie leest als een onvoldoende)
Throwing Muses - Throwing Muses (1986)
De muziek van Throwing Muses is overrompelend, verfrissend en inspirerend. Ze is moeilijk te plaatsen, maar roept herinnering op aan Pavlov's Dog en Essential Logic. Kristins vocalen zijn intens, meeslepend en soms op het hysterische af. De muziek trekt en sleept, wisselt regelmatig van tempo en richting, en laat diepe sporen na. De teksten zijn op zijn zachtst gezegd ongebruikelijk. Verliefdheid, zelfhaat, levensangst en identiteitsproblemen zijn de belangrijkste thema's. Een hoogst opmerkelijk debuut.
Bert van de Kamp ****
This Mortal Coil - Filigree & Shadow (1986)
Een nieuw meesterwerkje? Helaas, het is Ivo Watts zelf die roet in het eten gooit. Zolang hij zich beperkt tot de (prachtig fragiele) productie is er niets aan de hand: alle vocale stukken profiteren daarvan. In de instrumentale nummers gaat het echter mis. Dan gaan bij deze tapeloopende effectenneuroot alle remmen los en muteert het zo aangenaam voortmijmerende ambient-tapijt tot een gatslelijk synthi-behang vol aanzwellende scheepstoeters en fietsbellen. Zonde van al het moois op de eerste albumhelft.
Swie Tio **
New Model Army - The Ghost of Cain (1986)
Het songmateriaal is weer helemaal op het oude peil: ijzersterke liedjes met hongerende intro's, spannende coupletten en in koor gezongen wereldrefreinen, die tot meebrullen uitnodigen. New Model Army beweegt zich nog altijd op de poppy zee tussen Punkland en Hardrockije, soms gejaagd door de storm, dan weer dobberend uit de wind. De al even directe als franjeloze productie sluit daar perfect bij aan. The Ghost of Cain toont New Mode Army in absolute topvorm. Het recht heeft gezegevierd.
Swie Tio *****
The Fall - Bend Sinister (1986)
Ongehinderd door het ontbreken van hits en in haar eigen meedogenloze tempo blijft The Fall platen uitbrengen waarop de eigenzinnige visie van Mark E. Smith op de boze buitenwereld wordt uitgevent, meestal verpakt in onstuitbare ritmes en onweerstaanbare gitaarloopjes. Deze quasi-objectieve mededeling bevat reeds een duidelijk waardeoordeel, met name door de gekozen adjectieven. Bezielde stadsrock voor lichaam en geest. Men is (opnieuw) gewaarschuwd.
Bert van de Kamp ****
cover: David Byrne
artikels: Alice Cooper / David Byrne / Blood on the saddle / Alex d'Electrique
Turkse pop / New Order / That Petrol Emotion / Sapho / Theo & Thea
Crowded House - Crowded House (1986)
In de beste jaren zestig-traditie schrijft Neil Finn pure popsongs met een weliswaar breekbare maar doordachte structuur en met tal van intelligente kwinkslagen in de merendeels amoureus getinte teksten. Vooral in een aantal hemeltergend mooie "Zet een Kaars voor Je Raam"-nummers. Tot zover de loftrompet, want helaas komt ook de familie Doorsnee nogal eens op visite en weet Crowded House op dit debuut toch niet voor de volle honderd procent te overtuigen. Derhalve een belofte voor de nabije toekomst.
Harry van Nieuwenhoven ***
Robert Cray - Strong Persuader (1986)
Zijn laatste elpee Strong Persuader staat over de gehele linie op hetzelfde niveau als de voorgangers Red Influence en False Accusations. Sterker nog: de stijl is zelfs wat aangescherpt met blazersaccenten en groeit hier meer en meer toe naar een de verraderlijke trage Memphis soul. Alle mogelijke varianten op hartstocht, schuld, overspel en jaloezie worden weer even puntig als beeldend verwoord en immer doorklieft met zijn zonnige gitaarspel. Een plaat van een soulman ten voeten uit.
Herman van der Horst ****
Big Black - Atomizer (1986)
Een plaat waarmee je niks te maken wilt hebben, omdat hij je confronteert met de ingewanden van een rottende samenleving, met incest en moordzucht, pedofilie en pyromanie, degeneratie en vernedering. De muzikale vertaling zou je kunnen omschrijven als industrial punk: een agressieve maalstroom van gierende gitaren, snerende zang en staalharde ritmes, vervat in een al even extreem geluidsbeeld waaruit alle middentonen zijn weggefilterd. Geen pretje dus, maar daarom niet minder indrukwekkend.
Swie Tio ****
Frankie Goes to Hollywood - Liverpool (1986)
Met Liverpool is voor FGTH het uur van de waarheid aangebroken. Een ontwikkeling in het FGTH-circus die mede tot deze cruciale fase heeft geleid is dat Trevor Horn inmiddels in de coulissen heeft plaatsgenomen. Frankie en zijn vrienden moeten op deze tweede elpee hun eigen boontjes doppen. En daarbij vallen ze vooral door een gebrek aan eigen visie op diverse fronten door de mand. Alle wilde verhalen over FGTH als redder van de jaren tachtig pop kunnen dan ook voorgoed de ijskast in.
Harry van Nieuwenhoven ** (een mager zesje, schrijft hij zelf, maar zijn recensie leest als een onvoldoende)
Throwing Muses - Throwing Muses (1986)
De muziek van Throwing Muses is overrompelend, verfrissend en inspirerend. Ze is moeilijk te plaatsen, maar roept herinnering op aan Pavlov's Dog en Essential Logic. Kristins vocalen zijn intens, meeslepend en soms op het hysterische af. De muziek trekt en sleept, wisselt regelmatig van tempo en richting, en laat diepe sporen na. De teksten zijn op zijn zachtst gezegd ongebruikelijk. Verliefdheid, zelfhaat, levensangst en identiteitsproblemen zijn de belangrijkste thema's. Een hoogst opmerkelijk debuut.
Bert van de Kamp ****
This Mortal Coil - Filigree & Shadow (1986)
Een nieuw meesterwerkje? Helaas, het is Ivo Watts zelf die roet in het eten gooit. Zolang hij zich beperkt tot de (prachtig fragiele) productie is er niets aan de hand: alle vocale stukken profiteren daarvan. In de instrumentale nummers gaat het echter mis. Dan gaan bij deze tapeloopende effectenneuroot alle remmen los en muteert het zo aangenaam voortmijmerende ambient-tapijt tot een gatslelijk synthi-behang vol aanzwellende scheepstoeters en fietsbellen. Zonde van al het moois op de eerste albumhelft.
Swie Tio **
New Model Army - The Ghost of Cain (1986)
Het songmateriaal is weer helemaal op het oude peil: ijzersterke liedjes met hongerende intro's, spannende coupletten en in koor gezongen wereldrefreinen, die tot meebrullen uitnodigen. New Model Army beweegt zich nog altijd op de poppy zee tussen Punkland en Hardrockije, soms gejaagd door de storm, dan weer dobberend uit de wind. De al even directe als franjeloze productie sluit daar perfect bij aan. The Ghost of Cain toont New Mode Army in absolute topvorm. Het recht heeft gezegevierd.
Swie Tio *****
The Fall - Bend Sinister (1986)
Ongehinderd door het ontbreken van hits en in haar eigen meedogenloze tempo blijft The Fall platen uitbrengen waarop de eigenzinnige visie van Mark E. Smith op de boze buitenwereld wordt uitgevent, meestal verpakt in onstuitbare ritmes en onweerstaanbare gitaarloopjes. Deze quasi-objectieve mededeling bevat reeds een duidelijk waardeoordeel, met name door de gekozen adjectieven. Bezielde stadsrock voor lichaam en geest. Men is (opnieuw) gewaarschuwd.
Bert van de Kamp ****
0
Zephyr
geplaatst: 10 juni 2015, 08:45 uur
Héél fijn dat ik hier weer eens wat mag lezen, en vooral deze strofen :
dazzler schreef:
New Model Army - The Ghost of Cain (1986)
Het songmateriaal is weer helemaal op het oude peil: ijzersterke liedjes met hongerende intro's, spannende coupletten en in koor gezongen wereldrefreinen, die tot meebrullen uitnodigen.
De al even directe als franjeloze productie sluit daar perfect bij aan. The Ghost of Cain toont New Mode Army in absolute topvorm. Het recht heeft gezegevierd.
*****
New Model Army - The Ghost of Cain (1986)
Het songmateriaal is weer helemaal op het oude peil: ijzersterke liedjes met hongerende intro's, spannende coupletten en in koor gezongen wereldrefreinen, die tot meebrullen uitnodigen.
De al even directe als franjeloze productie sluit daar perfect bij aan. The Ghost of Cain toont New Mode Army in absolute topvorm. Het recht heeft gezegevierd.
*****
And that's the truth, the whole truth, and nothing but the truth... !
0
geplaatst: 10 juni 2015, 10:18 uur
inderdaad een erg mooi jaar, in een tijd dat ik nog de Oor las.
0
geplaatst: 10 juni 2015, 17:51 uur
OOR 1986/23
cover: UB40
artikels: Paul Young / Iron Maiden / The Moonies / Plan Delta
UB40 / Ted Hawkins / De grote tape-test / The Triffids
Nick Cave & The Bad Seeds - Your Funeral...My Trial (1986)
Ditmaal staan de acht stukken verdeeld over twee 45-toeren platen, wat de geluidskwaliteit ten goede komt. De eerste plaat is een uiterst traag getoonzette litanie van zachte waanzin. Op de tweede laat kruipt het beest Cave weer voorzichtig uit z'n hol. Op Your Funeral My Trial strompelt Cave op bekend terrein, waardoor het overrompelende effect van zijn solodebuut uitblijft. Ook het vuur lijkt wat getemperd. Toch biedt het geheel voldoende aanknopingspunten om weer een tijdje vooruit te kunnen.
Herman van der Horst ***
The The - Infected (1986)
Acht songs en evenzoveel sferen. De instrumentale invullingen hellen over naar de akoestische kant, maar hebben een impact die zowel heftig is als koortsigheid ademt. Johnson zingt als een door het venijn van een sluipende ziekte aangetaste wiens dagen bijna geteld zijn en voert de luisteraar mee langs paranoia en troosteloosheid. Afwisseling troef op een plaat die minder toegankelijk te verteren valt dan Soul Mining, maar die in artistiek opzicht wel eens een van de openbaringen van het afgelopen jaar zou kunnen zijn.
Corné Evers ****
Kraftwerk - Electric Café (1986)
De plaat voegt niets, maar dan ook niets toe aan zijn voorganger: dezelfde simplistische riedeltjes. Alles aan deze muziek is zo lullig mogelijk gehouden: de in gebroken Engels gedeclameerde teksten de niet meer dan vier regeltjes bevatten, de ritmes die nergens spetteren, de melodieën die geen moment spitsvondig te noemen zijn en de permanent doorgevoerde, infantiele elektronische grapjes. Tien jaar geleden waren ze hun tijd vooruit, nu doen ze wat ieder ander al lang en breed heeft uitgemolken.
Erik van den Berg *
Fatal Flowers - Younger Days (1986)
Laten we gedegen doen en vaststellen dat het geluid smaakvol is verrijkt door incidentele toetsen. Laten we vervolgens vaststellen dat het merendeel van de songs een kop en een staart hebben, dat daartussen doorgaans een gedegen melodie loopt en dat ze boordevol zitten met geleende riffs uit de 60ties. Het is ondoenlijk deze allemaal te herleiden. De zwakte van de elpee is dat ze dit samenraapsel van invloeden niet tot een coherente en eigen muzikale visie weten om te smeden.
Herman van der Horst ***
Orchestral Manoeuvres in the Dark - The Pacific Age (1986)
Genre: brave, computergestuurde pop zonder noemenswaardige diepgang. Karakteristieken: ligt goed in het gehoor, klinkt uiterst voorspelbaar, voegt niets toe aan eerder werk doch heeft ontegenzeglijk commerciële mogelijkheden. Toekomstverwachtingen: zijn nu geslonken tot een absoluut minimum. Aankoopadvies: qua geluidsweergave bij voorkeur op cd, doch met het oog op de eindbestemming (vuilnisbak) valt de keus ditmaal op de gewone vinyl-uitvoering. Conclusie: overbodige release.
Erik van den Berg **
The Pretenders - Get Close (1986)
Er wordt veel gewerkt met gastmuzikanten in het kader van een aantal muzikale stijlexperimenten. The Pretenders kunnen zich maar beter beperken tot hun gitaargestuurde pop & rollvariant, die dit keer met iet smeer synthedizerbijdragen is opgetuigd. Hierin schittert de groep met het wat rechtlijnige en stoere maar toch intens emotionele stemgeluid van Hynde als aangrijpend middelpunt. Opvallend veel compositorische hoogtepunten deze keer. Get Close is dan ook de beste Pretenders-elpee tot nu toe.
Harry van Nieuwenhoven ****
The Stranglers - Dreamtime (1986)
Het is een nogal onevenwichtige plaat met ook een vrijblijvend gefröbel geworden. Lang niet alle composities zijn even sterk en de flirts met meer uitbundige muzieksoorten laten zich maar moeilijk verdragen binnen het introspectieve totaalconcept. Toch zullen The Stranglers met Dreamtime weer goed weg weten te komen. De plaat bevat ook nummers met zeer overtuigende commerciële kwaliteiten, die na een verkregen hitstatus telkens weer de aandacht op Dreamtime zullen vestigen.
Harry van Nieuwenhoven ***
cover: UB40
artikels: Paul Young / Iron Maiden / The Moonies / Plan Delta
UB40 / Ted Hawkins / De grote tape-test / The Triffids
Nick Cave & The Bad Seeds - Your Funeral...My Trial (1986)
Ditmaal staan de acht stukken verdeeld over twee 45-toeren platen, wat de geluidskwaliteit ten goede komt. De eerste plaat is een uiterst traag getoonzette litanie van zachte waanzin. Op de tweede laat kruipt het beest Cave weer voorzichtig uit z'n hol. Op Your Funeral My Trial strompelt Cave op bekend terrein, waardoor het overrompelende effect van zijn solodebuut uitblijft. Ook het vuur lijkt wat getemperd. Toch biedt het geheel voldoende aanknopingspunten om weer een tijdje vooruit te kunnen.
Herman van der Horst ***
The The - Infected (1986)
Acht songs en evenzoveel sferen. De instrumentale invullingen hellen over naar de akoestische kant, maar hebben een impact die zowel heftig is als koortsigheid ademt. Johnson zingt als een door het venijn van een sluipende ziekte aangetaste wiens dagen bijna geteld zijn en voert de luisteraar mee langs paranoia en troosteloosheid. Afwisseling troef op een plaat die minder toegankelijk te verteren valt dan Soul Mining, maar die in artistiek opzicht wel eens een van de openbaringen van het afgelopen jaar zou kunnen zijn.
Corné Evers ****
Kraftwerk - Electric Café (1986)
De plaat voegt niets, maar dan ook niets toe aan zijn voorganger: dezelfde simplistische riedeltjes. Alles aan deze muziek is zo lullig mogelijk gehouden: de in gebroken Engels gedeclameerde teksten de niet meer dan vier regeltjes bevatten, de ritmes die nergens spetteren, de melodieën die geen moment spitsvondig te noemen zijn en de permanent doorgevoerde, infantiele elektronische grapjes. Tien jaar geleden waren ze hun tijd vooruit, nu doen ze wat ieder ander al lang en breed heeft uitgemolken.
Erik van den Berg *
Fatal Flowers - Younger Days (1986)
Laten we gedegen doen en vaststellen dat het geluid smaakvol is verrijkt door incidentele toetsen. Laten we vervolgens vaststellen dat het merendeel van de songs een kop en een staart hebben, dat daartussen doorgaans een gedegen melodie loopt en dat ze boordevol zitten met geleende riffs uit de 60ties. Het is ondoenlijk deze allemaal te herleiden. De zwakte van de elpee is dat ze dit samenraapsel van invloeden niet tot een coherente en eigen muzikale visie weten om te smeden.
Herman van der Horst ***
Orchestral Manoeuvres in the Dark - The Pacific Age (1986)
Genre: brave, computergestuurde pop zonder noemenswaardige diepgang. Karakteristieken: ligt goed in het gehoor, klinkt uiterst voorspelbaar, voegt niets toe aan eerder werk doch heeft ontegenzeglijk commerciële mogelijkheden. Toekomstverwachtingen: zijn nu geslonken tot een absoluut minimum. Aankoopadvies: qua geluidsweergave bij voorkeur op cd, doch met het oog op de eindbestemming (vuilnisbak) valt de keus ditmaal op de gewone vinyl-uitvoering. Conclusie: overbodige release.
Erik van den Berg **
The Pretenders - Get Close (1986)
Er wordt veel gewerkt met gastmuzikanten in het kader van een aantal muzikale stijlexperimenten. The Pretenders kunnen zich maar beter beperken tot hun gitaargestuurde pop & rollvariant, die dit keer met iet smeer synthedizerbijdragen is opgetuigd. Hierin schittert de groep met het wat rechtlijnige en stoere maar toch intens emotionele stemgeluid van Hynde als aangrijpend middelpunt. Opvallend veel compositorische hoogtepunten deze keer. Get Close is dan ook de beste Pretenders-elpee tot nu toe.
Harry van Nieuwenhoven ****
The Stranglers - Dreamtime (1986)
Het is een nogal onevenwichtige plaat met ook een vrijblijvend gefröbel geworden. Lang niet alle composities zijn even sterk en de flirts met meer uitbundige muzieksoorten laten zich maar moeilijk verdragen binnen het introspectieve totaalconcept. Toch zullen The Stranglers met Dreamtime weer goed weg weten te komen. De plaat bevat ook nummers met zeer overtuigende commerciële kwaliteiten, die na een verkregen hitstatus telkens weer de aandacht op Dreamtime zullen vestigen.
Harry van Nieuwenhoven ***
0
Sammael
geplaatst: 10 juni 2015, 18:52 uur
Altijd leuk om te zien als er weer iets gebeurt in dit topic 
Wat een negatief stukje over die This Mortal Coil plaat trouwens zeg. Ik vind het ook niet het beste werk van dit project, maar zo slecht als ze hem daar beschrijven is 'ie toch zeker ook niet.
Wat een negatief stukje over die This Mortal Coil plaat trouwens zeg. Ik vind het ook niet het beste werk van dit project, maar zo slecht als ze hem daar beschrijven is 'ie toch zeker ook niet.
0
geplaatst: 10 juni 2015, 20:54 uur
Get Close is dan ook de beste Pretenders-elpee tot nu toe? Niet akkoord, hun debuutalbum was stukken beter. Get Close is een wisselvallig album met zowel sterke als mindere songs. Met de bespreking over The Pacific Age kan ik mij wel vinden.
0
geplaatst: 10 juni 2015, 21:32 uur
OOR 1986/24
cover: Jules Deelder
artikels: The Housemartins / The The / Engelse Nieuwe / Jules Deelder
Working Week / Het Goede Doel / Vuurvreters / Soulsisters
Bruce Springsteen & The E Street Band - Live/1975-85 (1986)
Naast de muzikale ontwikkeling kan ook de evolutie van Springsteen als componist nauwgezet worden gevolgd. Hij heeft zijn stijl allengs weten te kristalliseren, met name wat het tekstuele gedeelte betreft. De maatschappelijke relevantie van zijn liedjes is er daarentegen alleen maar groter op geworden. Op het eerste gehoor lijkt Live/1975-85 te veel van het goede. Gezien de intensiteit die er van de muziek uitgaat, dreigt er op een gegeven moment een verzadigingspunt bereikt te worden. Zo ver komt het net niet.
Geert Henderickx ****
Killing Joke - Brighter Than a Thousand Suns (1986)
Killing Joke lijkt zich groter te wanen dan ooit. Brighter Than a Thousand Suns barst zowat uit z'n groeven van zelfvertrouwen en grandeur. Alsof Love Like Blood wordt afgedraaid in het Olympisch Stadion. Want daar komt het uiteindelijk allemaal op neer: één basiscompositie en één arrangeertruc, in acht minimale variaties opgediend en ter onderscheiding van vroeger werk alleen nog eens extra diep in de galmput gehangen. Goed voor wie er maar geen genoeg van kan krijgen. En dat zijn er niet bijster veel.
Swie Tio **
The Triffids - In the Pines (1986)
Een veertiental semi-akoestische ,haast schetsmatige songs, waarin de melodieën en zang op de voorgrond staan. Er is relatief weinig drumwerk en bij de instrumentale inkleuring is het soberheid troeft. Zo hoor ik The Triffids het liefst. Simpel, vanzelfsprekend en met beide benen op de grond. Het doet de kracht van David McComb's poëzie beter uitkomen en vestigt meer aandacht op het melancholieke verlangen waarom zijn muziek nu eenmaal draait. Ik heb me verschillende malen diep ontroerd gevoeld.
Tom Engelshoven ****
cover: Jules Deelder
artikels: The Housemartins / The The / Engelse Nieuwe / Jules Deelder
Working Week / Het Goede Doel / Vuurvreters / Soulsisters
Bruce Springsteen & The E Street Band - Live/1975-85 (1986)
Naast de muzikale ontwikkeling kan ook de evolutie van Springsteen als componist nauwgezet worden gevolgd. Hij heeft zijn stijl allengs weten te kristalliseren, met name wat het tekstuele gedeelte betreft. De maatschappelijke relevantie van zijn liedjes is er daarentegen alleen maar groter op geworden. Op het eerste gehoor lijkt Live/1975-85 te veel van het goede. Gezien de intensiteit die er van de muziek uitgaat, dreigt er op een gegeven moment een verzadigingspunt bereikt te worden. Zo ver komt het net niet.
Geert Henderickx ****
Killing Joke - Brighter Than a Thousand Suns (1986)
Killing Joke lijkt zich groter te wanen dan ooit. Brighter Than a Thousand Suns barst zowat uit z'n groeven van zelfvertrouwen en grandeur. Alsof Love Like Blood wordt afgedraaid in het Olympisch Stadion. Want daar komt het uiteindelijk allemaal op neer: één basiscompositie en één arrangeertruc, in acht minimale variaties opgediend en ter onderscheiding van vroeger werk alleen nog eens extra diep in de galmput gehangen. Goed voor wie er maar geen genoeg van kan krijgen. En dat zijn er niet bijster veel.
Swie Tio **
The Triffids - In the Pines (1986)
Een veertiental semi-akoestische ,haast schetsmatige songs, waarin de melodieën en zang op de voorgrond staan. Er is relatief weinig drumwerk en bij de instrumentale inkleuring is het soberheid troeft. Zo hoor ik The Triffids het liefst. Simpel, vanzelfsprekend en met beide benen op de grond. Het doet de kracht van David McComb's poëzie beter uitkomen en vestigt meer aandacht op het melancholieke verlangen waarom zijn muziek nu eenmaal draait. Ik heb me verschillende malen diep ontroerd gevoeld.
Tom Engelshoven ****
0
geplaatst: 10 juni 2015, 22:10 uur
OOR 1986/25-26
cover: Batman
artikels: Bangles / Glitter / Jan Mulder / Elvis Costello / Only Ones / Stryper / The Feelies / Crypto
Sid & Nancy / Boy George / The Residents / Solomon Burke / Kinks / Gram Parsons / Paul McCartney
John Lennon / Undercover / Tanger / Paul Bowles / Iggy Pop / Jaarlijstjes
Zoals eerder aangekondigd plaats ik geen jaarlijstjes meer per recensent, enkel de totaal top 10.
Ik zet er even de scores op MusicMeter naast om te kijken hoe relevant die platen vandaag nog zijn.
01. Prince and the Revolution - Parade (1986)
= 243 stemmen + 3.90 sterren
02. Paul Simon - Graceland (1986)
= 893 stemmen + 4.03 sterren
03. R.E.M. - Lifes Rich Pageant (1986)
= 360 stemmen + 4.05 sterren
04. The The - Infected (1986)
= 129 stemmen + 3.79 sterren
05. Peter Gabriel - So (1986)
= 472 stemmen + 4.98 sterren
06. Peter Case - Peter Case (1986)
= 18 stemmen + 3.75 sterren
07. Bruce Springsteen & The E Street Band - Live/1975-85 (1986)
= 366 stemmen + 4.37 sterren
08. Franco et Le T.P. O.K. Jazz - A Nairobi (1986)
= Dit album staat nog niet op MusicMeter
09. The Costello Show - King of America (1986)
= 137 stemmen + 3.96 sterren
10. Sonic Youth - EVOL (1986)
= 271 stemmen + 4.03 sterren
Ik ben blij dat ik 1986 eindelijk heb kunnen afwerken.
cover: Batman
artikels: Bangles / Glitter / Jan Mulder / Elvis Costello / Only Ones / Stryper / The Feelies / Crypto
Sid & Nancy / Boy George / The Residents / Solomon Burke / Kinks / Gram Parsons / Paul McCartney
John Lennon / Undercover / Tanger / Paul Bowles / Iggy Pop / Jaarlijstjes
Zoals eerder aangekondigd plaats ik geen jaarlijstjes meer per recensent, enkel de totaal top 10.
Ik zet er even de scores op MusicMeter naast om te kijken hoe relevant die platen vandaag nog zijn.
01. Prince and the Revolution - Parade (1986)
= 243 stemmen + 3.90 sterren
02. Paul Simon - Graceland (1986)
= 893 stemmen + 4.03 sterren
03. R.E.M. - Lifes Rich Pageant (1986)
= 360 stemmen + 4.05 sterren
04. The The - Infected (1986)
= 129 stemmen + 3.79 sterren
05. Peter Gabriel - So (1986)
= 472 stemmen + 4.98 sterren
06. Peter Case - Peter Case (1986)
= 18 stemmen + 3.75 sterren
07. Bruce Springsteen & The E Street Band - Live/1975-85 (1986)
= 366 stemmen + 4.37 sterren
08. Franco et Le T.P. O.K. Jazz - A Nairobi (1986)
= Dit album staat nog niet op MusicMeter
09. The Costello Show - King of America (1986)
= 137 stemmen + 3.96 sterren
10. Sonic Youth - EVOL (1986)
= 271 stemmen + 4.03 sterren
Ik ben blij dat ik 1986 eindelijk heb kunnen afwerken.
0
geplaatst: 10 juni 2015, 22:22 uur
Swie Tio speelt de 1000 Lemmings kaart bij Killing Joke. Erg zwak.
0
geplaatst: 10 juni 2015, 23:19 uur
deze (OOR 1986/25-26) heb ik net terug in de kelder gelegd, hihi
0
titan (crew)
geplaatst: 11 juni 2015, 16:28 uur
Edwynn schreef:
Swie Tio speelt de 1000 Lemmings kaart bij Killing Joke.
Swie Tio speelt de 1000 Lemmings kaart bij Killing Joke.
De wat?
0
geplaatst: 17 juni 2015, 09:03 uur
Big Black, Throwing Muses, The Fall... nog nooit zo veel persoonlijke favorieten in één editie gezien. woei!
6
geplaatst: 13 oktober 2019, 21:55 uur
OORDELEN gaat door
even opfrissen
Ik grasduin door Muziekkrant OOR en deel met jullie
het oordeel over platen die op MusicMeter meer dan 50 stemmen tellen.
Ik plaats bij elke plaat een citaat uit de recensie van toen
en ik geef zelf een score op basis van de teneur van de recensie.
Ik vermijd het noemen van titels zodat een algemeen beeld ontstaat.
***** (onmisbaar in je collectie) **** (het ontdekken waard)
*** (enkel voor de fans) ** (bespaar je de teleurstelling) * (verticaal doorspoelen)
Voor de aardigheid geef ik de artiest op de cover en een beknopte inhoudstafel van het nummer.
even opfrissen
Ik grasduin door Muziekkrant OOR en deel met jullie
het oordeel over platen die op MusicMeter meer dan 50 stemmen tellen.
Ik plaats bij elke plaat een citaat uit de recensie van toen
en ik geef zelf een score op basis van de teneur van de recensie.
Ik vermijd het noemen van titels zodat een algemeen beeld ontstaat.
***** (onmisbaar in je collectie) **** (het ontdekken waard)
*** (enkel voor de fans) ** (bespaar je de teleurstelling) * (verticaal doorspoelen)
Voor de aardigheid geef ik de artiest op de cover en een beknopte inhoudstafel van het nummer.
2
geplaatst: 13 oktober 2019, 21:56 uur
OOR 1987/01
cover: Cyndi Lauper
artikels: Longstoryshort / Len Bright Combo / Peter Case / Robert Fripp
Cyndi Lauper / Bon Jovi / Jim Henson / Glitter / Vuurvreters / The Saints / Lee Dorsey
Beastie Boys - Licensed to Ill (1986)
https://www.mupload.nl/img/zqaginj9.jpg
Dertien korte krachtige raps met weinig scratch-werk maar met des te meer gierende gitaren. Rap meets heavy metal: over een minimale basis van drumcomputers en steeds weer flarden rockende gitaren spuwen en schreeuwen de Beastie's hun raps je oren in met de heftigheid van een Johnny Rotten. Waren ze tien jaar geleden het podium opgeklommen dan hadden ze punk gemaakt, nu is het rap. De raps lopen vrijwel in elkaar over wat de plaat een enorme vaart geeft.
Marcel Wouter ****
Frank Zappa - Jazz from Hell (1986)
https://www.mupload.nl/img/4h7s2ank.jpg
Een instrumentale plaat waarop Zappa vooral met de synclavier aan het stoeien is. Wat dat oplevert is een nerveus klankdecor dat continu wijfelt tussen klassieke avantgarde en barok enerzijds en de gecompliceerde structuren zoals die nogal eens in de geïmproviseerde muziek opgeld doen anderzijds. Geluidsexperimenten complementeren het aldus ontstane netwerk van ritmes en melodielijnen met als resultaat muziek die in al zijn complexiteit weliswaar enorm weet te intrigeren maar waaruit elke emotie totaal gebannen is.
Corné Evers ***
cover: Cyndi Lauper
artikels: Longstoryshort / Len Bright Combo / Peter Case / Robert Fripp
Cyndi Lauper / Bon Jovi / Jim Henson / Glitter / Vuurvreters / The Saints / Lee Dorsey
Beastie Boys - Licensed to Ill (1986)
https://www.mupload.nl/img/zqaginj9.jpg
Dertien korte krachtige raps met weinig scratch-werk maar met des te meer gierende gitaren. Rap meets heavy metal: over een minimale basis van drumcomputers en steeds weer flarden rockende gitaren spuwen en schreeuwen de Beastie's hun raps je oren in met de heftigheid van een Johnny Rotten. Waren ze tien jaar geleden het podium opgeklommen dan hadden ze punk gemaakt, nu is het rap. De raps lopen vrijwel in elkaar over wat de plaat een enorme vaart geeft.
Marcel Wouter ****
Frank Zappa - Jazz from Hell (1986)
https://www.mupload.nl/img/4h7s2ank.jpg
Een instrumentale plaat waarop Zappa vooral met de synclavier aan het stoeien is. Wat dat oplevert is een nerveus klankdecor dat continu wijfelt tussen klassieke avantgarde en barok enerzijds en de gecompliceerde structuren zoals die nogal eens in de geïmproviseerde muziek opgeld doen anderzijds. Geluidsexperimenten complementeren het aldus ontstane netwerk van ritmes en melodielijnen met als resultaat muziek die in al zijn complexiteit weliswaar enorm weet te intrigeren maar waaruit elke emotie totaal gebannen is.
Corné Evers ***
0
geplaatst: 13 oktober 2019, 23:03 uur
OOR 1987/02
cover: Blues / Jazz / Pop
artikels: Bruce Springsteen / Eric Clapton / Barrence Whitfield / Merengue!
Pete Shelley / Jip Golsteijn / Fatal Flowers / Vuurvreters / Round Midnight / Scratch Acid
The Mission - Gods Own Medicine (1986)
https://www.mupload.nl/img/lkiiua.jpg
Weinig opwindends te ontdekken in de spiegelglad geproduceerde bombast, waar gitaren klinken als spinetten en synthetische strijkers het vuile werk doen. Wat overblijft moet echter ook de kritische muziekliefhebber niet onberoerd kunnen laten: mooi geconstrueerde liedjes met meeslepende refreinen en een buigzame variant op de Bowie/Idol zanglijn die tezamen menig hoogtepunt opleveren. Nu nog die semi-reli-poeha de deur uit en flink wat meer vuurwerk in de arrangementen en ik word ook nog een discipel.
Swie Tio ***
Alpha Blondy and The Wailers - Jerusalem (1986)
https://www.mupload.nl/img/e4b14lcjdml.jpg
Na drie elpees met zijn eigen band Solar System, riep Alpha Blondy de hulp in van de Wailers in Jamaica's Tuff Gong studio's. Het resultaat is verbluffend. Jamaicaanse ritmiek gekoppeld aan Afrikaanse lyriek en emoties, die leiden tot eigenzinnige melodieën. Zeer sterke songs door Blondy zelf met behulp van zijn toetsenman Georges Kouakou gearrangeerd en van intrigerende teksten voorzien. Voor het eerst heeft de fusie tussen Jamaica en Afrika echt iets fraais opgeleverd.
Pieter Franssen *****
Tesla - Mechanical Resonance (1986)
https://www.mupload.nl/img/4ou3354ea.jpg
Op hun debuutelpee zet de uit Sacramento afkomstige Tesla orde op zaken. Er wordt teruggegrepen op bands als Humble Pie en Aerosmith, maar met name door de verzorgde samenzang en het Eddy Van Halen-achtige, vlammende gitaarwerk klinkt de band als een volwaardig product van de jaren tachtig. Sterke troefkaarten binnen het geheel zijn de van de Eric Martin Band overgenomen drummer Troy Luccketta en vocalist Jeff Keith. Het maakt Tesla tot een ware oase in het huidige heavy rock-aanbod.
Hans van den Heuvel *****
opmerkelijk: het derde Style Council album The Cost Of Loving (1987) telt op MuMe slechts 28 stemmen.
cover: Blues / Jazz / Pop
artikels: Bruce Springsteen / Eric Clapton / Barrence Whitfield / Merengue!
Pete Shelley / Jip Golsteijn / Fatal Flowers / Vuurvreters / Round Midnight / Scratch Acid
The Mission - Gods Own Medicine (1986)
https://www.mupload.nl/img/lkiiua.jpg
Weinig opwindends te ontdekken in de spiegelglad geproduceerde bombast, waar gitaren klinken als spinetten en synthetische strijkers het vuile werk doen. Wat overblijft moet echter ook de kritische muziekliefhebber niet onberoerd kunnen laten: mooi geconstrueerde liedjes met meeslepende refreinen en een buigzame variant op de Bowie/Idol zanglijn die tezamen menig hoogtepunt opleveren. Nu nog die semi-reli-poeha de deur uit en flink wat meer vuurwerk in de arrangementen en ik word ook nog een discipel.
Swie Tio ***
Alpha Blondy and The Wailers - Jerusalem (1986)
https://www.mupload.nl/img/e4b14lcjdml.jpg
Na drie elpees met zijn eigen band Solar System, riep Alpha Blondy de hulp in van de Wailers in Jamaica's Tuff Gong studio's. Het resultaat is verbluffend. Jamaicaanse ritmiek gekoppeld aan Afrikaanse lyriek en emoties, die leiden tot eigenzinnige melodieën. Zeer sterke songs door Blondy zelf met behulp van zijn toetsenman Georges Kouakou gearrangeerd en van intrigerende teksten voorzien. Voor het eerst heeft de fusie tussen Jamaica en Afrika echt iets fraais opgeleverd.
Pieter Franssen *****
Tesla - Mechanical Resonance (1986)
https://www.mupload.nl/img/4ou3354ea.jpg
Op hun debuutelpee zet de uit Sacramento afkomstige Tesla orde op zaken. Er wordt teruggegrepen op bands als Humble Pie en Aerosmith, maar met name door de verzorgde samenzang en het Eddy Van Halen-achtige, vlammende gitaarwerk klinkt de band als een volwaardig product van de jaren tachtig. Sterke troefkaarten binnen het geheel zijn de van de Eric Martin Band overgenomen drummer Troy Luccketta en vocalist Jeff Keith. Het maakt Tesla tot een ware oase in het huidige heavy rock-aanbod.
Hans van den Heuvel *****
opmerkelijk: het derde Style Council album The Cost Of Loving (1987) telt op MuMe slechts 28 stemmen.
0
geplaatst: 14 oktober 2019, 00:03 uur
OOR 1987/03
cover: Paul Simon
artikels: The Smithereens / Richenel / Richard Stranger / Crimson Glory / Southside Johnny
Paul Simon / Afrika Nu / Vuurvreters / Jackie Wilson / New Model Army
Coil - Horse Rotorvator (1986)
https://www.mupload.nl/img/1ibkyg.jpg
Er zijn de als vanouds door de Fairlight gedomineerde orkestrale geluidsstormen, beukend en striemend als de duivelse machinerie van the four horseman of the apocalypse. Maar Coil biedt op deze plaat ook diverse uitstrapjes in de richting van het singer songwriter-genre en maakt veelvuldig gebruik van een akoestische instrumentatie waarin invloeden uit jazz, folk en barok smaakbepalend zijn. Horse Rotorvator is een plaat die de luisteraar bij de lurven grijpt en om die reden niet ophoudt te boeien.
Corné Evers *****
Deep Purple - The House of Blue Light (1987)
https://www.mupload.nl/img/hv1eqe.jpg
De klassieke invloed is weer iets naar de achtergrond verdrongen en de band zoekt haar heil in het gebruik van een wat moderner instrumentarium en ritmes die achtereenvolgens naar computerdisco, tango en Weense wals neigen. Dat is even schrikken, maar het moet gezegd dat Deep Purple deze zijpaden adequaat in haar stijl heeft weten te verwerken. Persoonlijk vind ik het ten koste gaan van de compositorische kwaliteit. Maar voor hun pogingen de grenzen van het genre te verleggen verdienen de oudjes alle hulde.
Hans van den Heuvel ***
Hüsker Dü - Warehouse: Songs & Stories (1987)
https://www.mupload.nl/img/846ij69ybcj.jpg
Een dubbelaar met twintig nummers en dus een stuk of tien te veel. Het is vooral gitarist Bob Mould die zich niet bewust lijkt van zijn grenzen en de indruk wekt of zijn ontwikkeling als songschrijver is gestagneerd. Hoe sterker de nadruk op zijn steeds filosofischer wordende teksten, hoe gezochter zijn muzikale structuren. Doodzonde, want wanneer hij wel bij de pinken is, is het meteen goed raak ook. Hun belang en kwaliteit staan nu nog buiten kijf, maar iemand had ze na de derde plaatkant tegen moeten houden.
Swie Tio ***
Los Lobos - By the Light of the Moon (1987)
https://www.mupload.nl/img/79j4gh1d.jpg
Los Lobos hebben hun toch al onmiskenbaar amalgaam van countryrock, rhythm 'n' blues, en musica nortena verder weten te verpersoonlijken, terwijl hun teksten een zekere sociale relevantie hebben gekregen. Hoewel minder dan op How Will The Wolf Survive doet hun muziek onveranderlijk levenslustig aan. Het nieuwe mag dan van hun muziek af zijn, deze plaat toont zonneklaar aan dat haar zeggingskracht alleen nog maar toeneemt. Los Lobos mogen we definitief een aanwinst voor de popmuziek heten.
Geert Henderickx ****
Metal Church - The Dark (1986)
https://www.mupload.nl/img/677hcyz6d7sn.jpg
In Trashmanië gaat het helemaal niet om perfecte popsongs. Stootkracht en impact, dat telt. Metal Church uit Seattle slaagt er op haar tweede elpee beter in dan op de titelloze debuutelpee. De groep behoort tot het kleine aantal bands uit de speedhoek dat zichzelf de Billboard lijst in kan verkopen en dat is zeker te wijten aan de kwaliteiten van de muzikanten. Tien puntige songs met een veelvoud aan tempowisselingen, superstrak uitgevoerd en vakmanschap in dienst van het geheel.
Mark van Schaick ****
Nuclear Assault - Game Over (1986)
https://www.mupload.nl/img/dq9gcfbjyh.jpg
De eerste elpee van Nuclear Assault klinkt minder, maar is meer. Vier mannen uit New Jersey, volle kracht vooruit en wat hebben we er zin in! Schitterend up-up-tempo, maar ook beheerst breed en slepend. De tempowisselingen zijn minder hoog gegrepen dan bij Metal Church en John Connely's vocalen zijn hoog zonder meteen krijsend te worden. Bovenal zijn er echter de gezellige meebrulmelodieën die in elk nummer weer opduiken. Een fantastische plaat.
Mark van Schaick *****
cover: Paul Simon
artikels: The Smithereens / Richenel / Richard Stranger / Crimson Glory / Southside Johnny
Paul Simon / Afrika Nu / Vuurvreters / Jackie Wilson / New Model Army
Coil - Horse Rotorvator (1986)
https://www.mupload.nl/img/1ibkyg.jpg
Er zijn de als vanouds door de Fairlight gedomineerde orkestrale geluidsstormen, beukend en striemend als de duivelse machinerie van the four horseman of the apocalypse. Maar Coil biedt op deze plaat ook diverse uitstrapjes in de richting van het singer songwriter-genre en maakt veelvuldig gebruik van een akoestische instrumentatie waarin invloeden uit jazz, folk en barok smaakbepalend zijn. Horse Rotorvator is een plaat die de luisteraar bij de lurven grijpt en om die reden niet ophoudt te boeien.
Corné Evers *****
Deep Purple - The House of Blue Light (1987)
https://www.mupload.nl/img/hv1eqe.jpg
De klassieke invloed is weer iets naar de achtergrond verdrongen en de band zoekt haar heil in het gebruik van een wat moderner instrumentarium en ritmes die achtereenvolgens naar computerdisco, tango en Weense wals neigen. Dat is even schrikken, maar het moet gezegd dat Deep Purple deze zijpaden adequaat in haar stijl heeft weten te verwerken. Persoonlijk vind ik het ten koste gaan van de compositorische kwaliteit. Maar voor hun pogingen de grenzen van het genre te verleggen verdienen de oudjes alle hulde.
Hans van den Heuvel ***
Hüsker Dü - Warehouse: Songs & Stories (1987)
https://www.mupload.nl/img/846ij69ybcj.jpg
Een dubbelaar met twintig nummers en dus een stuk of tien te veel. Het is vooral gitarist Bob Mould die zich niet bewust lijkt van zijn grenzen en de indruk wekt of zijn ontwikkeling als songschrijver is gestagneerd. Hoe sterker de nadruk op zijn steeds filosofischer wordende teksten, hoe gezochter zijn muzikale structuren. Doodzonde, want wanneer hij wel bij de pinken is, is het meteen goed raak ook. Hun belang en kwaliteit staan nu nog buiten kijf, maar iemand had ze na de derde plaatkant tegen moeten houden.
Swie Tio ***
Los Lobos - By the Light of the Moon (1987)
https://www.mupload.nl/img/79j4gh1d.jpg
Los Lobos hebben hun toch al onmiskenbaar amalgaam van countryrock, rhythm 'n' blues, en musica nortena verder weten te verpersoonlijken, terwijl hun teksten een zekere sociale relevantie hebben gekregen. Hoewel minder dan op How Will The Wolf Survive doet hun muziek onveranderlijk levenslustig aan. Het nieuwe mag dan van hun muziek af zijn, deze plaat toont zonneklaar aan dat haar zeggingskracht alleen nog maar toeneemt. Los Lobos mogen we definitief een aanwinst voor de popmuziek heten.
Geert Henderickx ****
Metal Church - The Dark (1986)
https://www.mupload.nl/img/677hcyz6d7sn.jpg
In Trashmanië gaat het helemaal niet om perfecte popsongs. Stootkracht en impact, dat telt. Metal Church uit Seattle slaagt er op haar tweede elpee beter in dan op de titelloze debuutelpee. De groep behoort tot het kleine aantal bands uit de speedhoek dat zichzelf de Billboard lijst in kan verkopen en dat is zeker te wijten aan de kwaliteiten van de muzikanten. Tien puntige songs met een veelvoud aan tempowisselingen, superstrak uitgevoerd en vakmanschap in dienst van het geheel.
Mark van Schaick ****
Nuclear Assault - Game Over (1986)
https://www.mupload.nl/img/dq9gcfbjyh.jpg
De eerste elpee van Nuclear Assault klinkt minder, maar is meer. Vier mannen uit New Jersey, volle kracht vooruit en wat hebben we er zin in! Schitterend up-up-tempo, maar ook beheerst breed en slepend. De tempowisselingen zijn minder hoog gegrepen dan bij Metal Church en John Connely's vocalen zijn hoog zonder meteen krijsend te worden. Bovenal zijn er echter de gezellige meebrulmelodieën die in elk nummer weer opduiken. Een fantastische plaat.
Mark van Schaick *****
0
geplaatst: 14 oktober 2019, 00:26 uur
OOR 1987/04
cover: The Smiths
artikels: Joseph Shabalala / Julian Cope / Simply Red / Independents
The Smiths / Reggae-rapport / Filmfestival Rotterdam / Techniektest / Aardschok
Geen enkel besproken album voldoet aan het criterium van minstens 50 stemmen op MuMe.
cover: The Smiths
artikels: Joseph Shabalala / Julian Cope / Simply Red / Independents
The Smiths / Reggae-rapport / Filmfestival Rotterdam / Techniektest / Aardschok
Geen enkel besproken album voldoet aan het criterium van minstens 50 stemmen op MuMe.
* denotes required fields.