Eurythmics - Savage (1987)

dit is niet the eurytmics die ik ken van begin jaren 80 (1982-1985) toen vond ik ze ontzettende goede muziek maken,dit album kan ik absoluut niet waarderen helaas

Velen zullen het moeilijk hebben met dit buitenbeentje in Eurythmics loopbaan...

De opener - niet eens een echte song - is erg onweerstaanbaar; het is eigenlijk een soort dancebeat met een onnozele tekst, maar zoals gezegd; ik kan er niet aan weerstaan.

I love to - listen to - Beethoven.

Mocht eigenlijk niet op hun verzamelplaat ontbreken!

Savage, I need a Man, Do You want to break up?, het zijn stuk voor stuk sterke songs.

meest misbegrepen album van Annie & Dave!

4 sterren als eerherstel! ****

staan goede nummers op hoor, zeker geen slechte plaat van de eurythmics. Helaas ook geen topper uit het oeuvre, maar zeker de moeite waard..

Naar aanleiding van iemand's idee om in de toplijsten topic de
Eurythmics top tien te maken, heb ik dit meest onderschatte album nog maar eens beluisterd...

Ik vind hem nu NOG beter dan toen hij uitkwam, onweerstaanbare plaat, ik ga hem opwaarderen naar :

****1/2

Voilà. I Love to Listen to - Beethoven, onweerstaanbaar leuk!

Potdorie, deze plaat is ook al 20 jaar oud, zit ik zo te bedenken, time flies, indeed!

Staat als een huis, misschien te vroeg in de geschiedenis uitgegeven.
Beethoven klinkt geïnspireerd op Falco's Amadeus.
Brand new day en Shame zijn mijn toppers, al geniet ik steeds meer van file rijden met dit album op.

Verrek, Casle, je slaat de nagel op de kop. Volgens mij is dit album te vroeg gekomen - dat gevoel had ik ook bij Cyberpunk van Billy Idol - en het was ook geen hapklare brok. Hier heb ik serieus aan moeten wennen, en ik geniet er twintig jaar later veel meer van dan in 1987.

Een tip: Zet 'Brand New Day' op je mp3-speler ne wandel op een mooie zomerdag 's ochtends door een ontwakende stad. Paradijs.

Goed idee, ik zal het zo op mijn Podje zetten.

Dat gevoel heb ik nu ook zie.
Héél dit album geeft me een blij gevoel en ik vind dit hun album waar de tijd het minst vat op schijnt te krijgen, destijds door pers en publiek respectievelijk afgebroken en links-laten-liggen, naar mijn gevoel geheel ten onrechte, ik draai dit nog regelmatig en heb er enkel meer en meer plezier van!

Dit album was toch een soort terugkeer naar de Sweet Dreams-sound?

Langs geen kanten, leg deze albums maar eens naast elkaar;
Ten tijde van Sweat Dreams waren ze behoorlijk met synthesisers en electronica-klanken bezig, dit hier is voornamelijk acoustische gitaar en af en toe electrische gitaar, echt geen vergelijken mogelijk!

Enkel het geniale en onderschatte "Beethoven" heeft ies met Electronica of Dance-invloeden, en is dus niet representatief voor de rest van dit album.

Dit album ontbreekt nog in mijn collectie, merk ik. Het werd indertijd niet zo gunstig onthaald door pers en publiek en bevat ook geen grote hit.
Vanaf "Revenge" stapten Eurythmics inderdaad over van synthipop en dance naar rock en soul. Hun laatste "We Too Are One" is zowat een synthese van de diverse kanten van Eurythmics.

@ LucM; dàt klopt als een bus! We Too Are One is trouwens ook een hele leuke cd!

Dan heb ik nog wat te scoren, We too are one, ik ben benieuwd.

En ik ook!

Het is altijd leuk toch om nog wat te kunnen verlangen, zij die alles al hebben hebben niets meer over om naar te hunkeren of te verlangen, toch?

En soms is het verlangen mooier dan het bezit...

Oeh, dat klinkt als een verliefde father!

Mooi gezegd trouwens

Dat is zekers, soms is het verlangen naar iets mooier dan het hebben. Kijk maar naar mensen die niet veel hebben en zij die dat wel hebben, wie van de 2 zijn vaak het gelukkigst?
Al ben ik wel gelukkig met Savage.

Ik ben een groot liefhebber van Eurythmics, eigenlijk sinds Sexcrime uit 1984. Ik was toen net begonnen met de intresse voor muziek en ja sexcrime valt dan wel op als je 14 bent
Ik ben daarna ook hun oudere werk gaan beluisteren en zo kwam ik tot een Eurythmics verslaving.
En SAVAGE werd destijds inderdaad niet heel goed ontvangen, maar ik was er direct helemaal weg van.
Het aparte geluid van Beethoven sloeg bij mij in als een bom en zo ook i need a man.
Maar als je goed luisterd staat er gewoon weinig op wat niet de moeite is van het luisteren, en als ik dan toch iets moet noemen dan zijn het de stiltes tussen de tracks
Voor mij al sinds de release een dikke 5 sterren CD, net als hun laatste CD "PEACE" uit 2000 overigens.
Wat zou het fantastisch wezen als ook Dave & Annie in navolging van bands als Spandau Ballet, Duran Duran, Genesis, The Police weer eens bij elkaar komen voor een tour waarbij ze Nederland aan doen. Ik sta dan zeker vooraan op alle dagen.

nb:
Ik hoorde vanmiddag toevallig TAKING CHANCES voorbij komen van Celine Dion welke geproduceerd is door Dave A Stewart, en in dat nummer kwamen 2 zinnen voorbij die regelrecht uit HERE COMES THE RAIN AGAIN zijn geleend. Dave had dus niet heel veel zin om alles opnieuw te verzinnen
het gaat om de zinnen talk to me, like lovers do, walk with me, like lovers do. Heeft niets met dit album te maken maar dat drukt de pret vast niet.

Aparte plaat, die mij ook aan Bloc Party doet denken...u zei? Ja, Bloc Party, niet zozeer de composities, maar door de programming en het gehakte ervan. Dit Savage heeft de tand des tijds goed doorstaan en kan mij wel indenken dat in de lichte kost wat de top 40 in die tijd was, dit album een vreemde eend in de bijt bleek te zijn. Het enige wat doet denken aan de jaren tachtig is hier en daar de drumprogramming, maar geenszins storend.
Destijds zal ik er ws. niet zo van gecharmeerd zijn geweest, maar vinyl is geduldig. Misschien moet ik deze ook maar eens op cd scoren, om het zo in de auto te kunnen draaien.
De zang van Annie is sterk zoals altijd en de eigenzinnigheid van David A. Stewart evenzo.
Ken verder geen albums van de Eurythmics, maar kan mij zo indenken dat dit hun 'vernieuwendste' album is geweest.
Mooie hoes ook, zou er zo een kunnen zijn van Antony and the Johnsons.

Deze plaat verschilt idd heelwat van de andere Eurythmics platen die ik ken, maar het beviel me meteen. Op deze plaat wordt een meer accoustisch geluid gebruik en dat pakt goed uit bij de stem van Annie. Voorlopig geef ik deze plaat een 3.5.

Dan heeft barrett een foutje gemaakt met de scoreknop: 2.5 lees ik.

Prachtalbum.Voor mij de beste Eurythmics.Pakkende liedjes met kop en staart.

Fijnste album van Eurythmics en als ik me niet vergis de favoriet van Annie Lennox zelf. De boosheid naar de plastic maatschappij (niet alleen van die tijd) komt in verschillende vormen fantastisch naar voren met zo nu en dan een heerlijke laag cynisme.

Kocht deze plaat voor Beethoven, wat was dat weird, iets van early dance. Was compleet weg van de plaat, heb hem in een paar jaar grijs gedraaid, kan 'm sindsdien niet meer horen.
En dat is toch jammer, wanneer je een plaat goed vond....

Dit album op een platenbeurs op de kop kunnen tikken en het valt best mee hoewel ik dit iets minder vind dan de twee vorige albums van Eurythmics, de verkopen vielen destijds ook tegen mede door het gebrek aan grote hits.
Soberder geproduceerd al hoor je duidelijk dat dit werd uitgebracht rond die tijd (de drums bv.) met enerzijds een terugkeer naar de synthipop uit hun beginperiode, anderzijds staan er met I Need You ook een akoestische gitaarsong.

Fantastisch album en wat mij betreft het hoogtepunt uit hun gehele oeuvre. Gek genoeg ook hun minst succesvolle op commercieel vlak. Eeuwig zonde, want Savage was z'n tijd ver vooruit.
Beethoven is waanzinnig en het slepende Savage snijdt door je ziel heen. Bij I need a man krijg ik altijd zin om lekker te rauzen
Alleen het laatste nummer Brand new day had voor mij niet gehoeven.

Hossa....een 5! Beste nummers van heer Stewart en dame Lennox? Misschien niet gelijk. Wel een zeer pakkend album en 1 die ik graag en veel opzet. Favoriet is I Need A Man. Catchy, venijnig, strakke melodieen, geweldige stem en aan het eind 2 "bijkomnummers". I love to listen to.....

Beethoven vind ik een erg irritante song en ook de rest van de nummers kunnen mij niet boeien.
Dit is niet een plaat die ik graag op zet. Zo experimenteel en gewaagd vind ik het ook niet.

Shame is nog wel een erg goede song.

Niet de grootste fan van Eurythmics, maar toch wel wat vertrouwd met heel wat albums. En dan vind ik deze toch de beste, door zijn vreemdheid, door de machtig weirde openingstrack (en ook eerste single dacht ik) Beethoven (met die vreemde videoclip ook), en zoals iemand hier al schreef: door de vreemdheid en apartheid klinkt dit album het meest tijdloos.