Blackfield - Blackfield II (2007)

Wat als een debuut eigenlijk best goed bevalt? Heel simpel: dan ben je uitermate nieuwsgierig naar het vervolg daarop.
Blackfield geeft die kans met een tweede album zonder noemenswaardige titel. Het geeft dan te denken: zou het een logisch en vooral naadloos vervolg gaan worden op dat debuut? En vind ik dat dan ook leuk? Vragen die onbeantwoord blijven als je het niet gaat uitproberen en zo geschiedde.

De toon wordt al gezet (eh getikt) op Once. De zang vind ik net als op het debuut wat vlakjes, maar hey het lijkt wel of de randjes een ietsiepietsie scherper zijn. Of is dat verbeelding?
Dat doet er eigenlijk niet eens zo veel toe: het is gewoon een uitstekende opener (die de voorganger toen ook had) en het zorgt er voor dat ik lekker door wil.
En dat kan uiteraard. 1,000 People is het nummer waarop ik de muzikale Blackfield-trip mee voort kan zetten. En mmmm dat gaat wel erg lekker van start zeg. Heerlijk: alsof het bad helemaal vol is gelopen met warm water, sopje erbij en daar dan vervolgens heerlijk in wegglijden. Heerlijke momenten zijn dat en dit is zo'n heerlijk muzikaal moment. Prachtige orkestratie, melancholisch, melodieus. Mooi mooi mooi.
Miss U is na het vorige nummer dan de warme toevoegende straal water als je bad wat afkoelt. De boel moet immers op temperatuur gehouden worden. Wederom kun je heerlijk genieten en wegdromen. Jezelf mee laten voeren op klanken is toch zo mooi voor ons muziekliefhebbers!
Christenings klinkt eigenlijk behoorlijk toegankelijk en er moet toch haast wel een groot publiek voor zijn. Ik bedoel maar: als velen dol zijn op bands als Keane en Coldplay (en pas op mensen: daar vergelijk ik ze zeker niet mee!!!) dan moet dat hier toch ook kunnen.
Goed in elkaar zittende pop-rock met een flinke scheut melancholie doet het immers altijd goed. Bij mij zeker, want ik geniet stilletjes door tijdens dit nummer.
En doorgenieten is het ook van de dwarrelende gitaarsound op This Killer. Waar ik me op het debuut soms ongemakkelijk voelde bij de vlakke zang daar heb ik er nu eigenlijk geen last van. Het klinkt op dit nummer allemaal heel o.k.
Epidemic heeft de piano als belangrijk middelpunt. Ik zei het al bij het debuut: als er piano wordt toegevoegd ben ik van de partij om het al snel mooi te vinden. De omlijsting / inkleuring van het geheel gebeurt hier ook heel subtiel, en hoe heerlijk is dan de opbouw van het nummer. Het zijn maar kleine dingen, maar als je goed oplet ontdek je een hoop moois. Absoluut een topnummer dit Epidemic.
My Gift of Silence is zeker een kadootje. Het weet je hogerop mee te voeren in een sfeertje waar het heerlijk vertoeven is. Hallo allemaal: ik ben even weg van de wereld, geef me even 4 minuten en dan ben ik daarna weer bij jullie. Laat je meenemen door Geffen en Wilson en geniet..............
Some Day brengt me op de een of andere manier weer met beide benen op de grond. Maar ook hier gaat weer op dat we te maken hebben met een uitstekende compositie. Nergens een noot te veel of te weinig en het is vakmanschap wat hier overheerst.
Where Is My Love? heeft een meeslepende flow. Nergens plamuren ze de boel dicht en toch klinkt het heel vol. Het blijft luchtig en het is knap als je dat voor elkaar krijgt want de boel dichtsmeren of wat bombast aanbrengen kan soms verkeerd uitpakken. Gelukkig is daar hier geen sprake van.
Waar wel sprake van is is het feit dat het laatste nummer er aan zit te komen, nl. End of the World. Hoe moeilijk is het om nog met een nieuwe opmerking te komen als je al 9 keer lovende woorden uit de kast hebt getrokken.
Waar het op de vorige cd net niet lukte om me bij de strot te grijpen, daar lukt het op een nummer als dit dan weer net wel. Hier is sprake van een emotionele en vooral pakkende afsluiter.
Al met al vind ik dit album net even wat sterker dan de voorganger met dat verschil dat hier de verrassing dan weer minder is.
Waar ik de vorige keer een magere 4 uitdeelde daar kan ik nu een volvette 4 geven, met dat verschil dat dit in de toekomst potentie heeft er een halfje bij te krijgen.
Mooie cd!

Als een van de grote voorvechters van softe troep kan ik deze plaat natuurlijk niet links laten liggen. Want hij krijgt het toch mooi voor elkaar, de heer Wilson. Hij weet de eerste Blackfield met gemak te overtreffen. Deze mag wat mij betreft in een adem worden genoemd met Stupid Dream en In Absentia, mijn favorieten van Porcupine Tree.

Want dit is Wilson zoals ik hem het liefst heb: als producent van vernuftige, licht symfonisch getinte luisterliedjes (of softe troep, zo u wilt... ). Ook hier zet hij weer een knappe sfeer neer: een beetje dromerig, zweverig, hetzelfde gevoel als de welbekende lichte hoofdpijn als je net iets te lang in bad hebt gelegen. En dan mag het van mij best een beetje log, overgeproduceerd en kitscherig zijn. Nee, Wilson kan inderdaad niet zo veel fout doen...

Want elk liedje is raak hier. zwakke plekken kan ik niet ontdekken. Hoogtepunten des te meer, met 1.000 People, My Gift of Silence en End of the World als persoonlijke favorieten. Voorlopig 4.5*, en Blackfield staat in de (toch al lange) wachtrij voor een eventueel plekje in mijn top 10. In elk geval hoog in de jaarlijstje, ook in december nog

"Blackfield II" gaat verder waar "Blackfield" ophield. Wederom mooie sfeervolle plaat met stemmige zanglijnen, mooie melodieën en een rijk palet aan instrumentatie. Mijn enige puntje van kritiek is dat ik niet echt het gevoel heb dat er progressie is geboekt ten opzichte van hun eerste plaat. In mijn beleving luister ik naar dezelfde plaat. Aan de andere kant steekt de muziek gewoon prima in elkaar, de sfeer is prachtig en de liedjes zijn sterk. Het positieve geeft uiteindelijk toch de doorslag, ook omdat het nummer "Epidemic" van ongekende klasse is.

Veel hiervan kende ik al via Blackfield live in NYC, maar ook zonder die "voorkennis" (en ook als ik nog nooit iets van Porcupine Tree, No-Man of Steven Wilson-solo had gehoord) zou ik hier meteen voor gevallen zijn. Misschien nog de beste manier om mijn gevoel bij dit album te omschrijven is om te zeggen dat sommige van deze nummers zó vanzelfsprekend klinken alsof ze er altijd al zijn geweest zonder daarbij afgezaagd te zijn geworden, alsof dit een plaat is die ik jaren geleden heb grijsgedraaid maar die nog altijd even meeslepend is wanneer hij weer eens van de plank komt. Met name het openingstrio en het slotduo zijn prachtig, en Once steekt sowieso overal bovenuit, met die perfecte tribal-drums, die fraaie zangharmonieën en die mooie combinatie van smaakvolle strijkers en zagende gitaar, een klein meesterwerk. Van Aviv Geffen ken ik buiten deze band helemaal niets; ik ben blij dat hij hier maar één nummer in z'n eentje zingt, want zijn zangstem staat mij even erg tegen als zijn uitspraak ("It's the end of the worlt"), maar ik ben nog veel blijer dat hij daarentegen bij de samenwerking voor dit album als componist niet voor Wilson onderdoet, want als hij de muziek verzorgde voor zeventig procent van een plaat als déze moet hij toch wel wat in zijn mars hebben. Superbe, sfeervolle, bijna "klassieke" pop met gelukkig ook een mooi donker randje als tegengif voor de troostende werking.

Vandaag nog eens geluisterd. Werkelijk een masterclass in songwriting, dit album. Sterke refreinen, prachtige breaks, van hard naar zacht, van simpel tot symfonisch, prachtige samenzang, effecten, stemvervorming, alles komt voorbij en het klinkt ronduit geweldig allemaal, alhoewel de stem van Geffen soms tegen de grens aanligt. Fenomenale muziek, 5 sterren.

Steven Wilson in topvorm inderdaad (al heeft Geffen het meeste schrijfwerk voor zijn rekening genomen). Stuk voor stuk verzorgde, veelal rustige rocknummers. Geen nodeloos complexe structuren maar aanstekelijke riffs, ritmes en refreinen. Vaak wat melancholisch van sfeer, mooie melodieën, sterk piano- en gitaarwerk. Beide heren hebben niet de mooiste zangstemmen, al sluiten ze wel goed aan bij de muziek en de sfeer. Een licht verteerbare plaat maar wel eentje in het 'hogere segment'.

Blackfield II is het tweede album van Blackfield, uitgebracht in 2007. Dit album bouwt voort op de melancholische en emotionele stijl van hun eerste album, maar gaat dieper in op thema's zoals eenzaamheid en innerlijke worstelingen. De nummers zijn kort en krachtig, met een heldere productie en pakkende melodieën. Blackfield II bevat populaire nummers zoals "Once" en "Christenings," die worden gekenmerkt door hun sterke teksten en meeslepende arrangementen. Het album kreeg positieve reacties vanwege de harmonieën van Wilson en Geffen, en wordt gezien als een van de hoogtepunten in de carrière van de band. Persoonlijk ben ik iets minder overtuigd. Het is me niet overal spannend genoeg om er echt voor te gaan zitten.

Over de nummers op het album
Opener Once gaat over gemiste kansen en het verdriet van een verloren liefde. De tekst beschrijft gevoelens van spijt en verlangen naar iets dat niet meer terugkomt. De muziek is melancholisch en aangrijpend door de stevige riff. (7,5)

Het nummer 1000 People beschrijft het gevoel van isolatie en onbegrepen zijn, zelfs in een menigte van mensen. De tekst drukt uit hoe moeilijk het kan zijn om echte verbinding te vinden. De muziek is kalm en melancholisch en creëert een gevoel van eenzaamheid met verdriet op de achtergrond. (7)

Vervolgens Miss U dat gaat over het verdriet en gemis na een verloren liefde. De tekst spreekt over pijn, spijt en verlangen, alsof iemand worstelt om verder te gaan maar telkens terugdenkt aan wat verloren is. De sfeer van de muziek is so(m)ber en melancholisch en heeft een diepe emotionele lading. Na het veelbelovende intro volgt flink wat teleurstelling (6,5)

Christenings gaat over het verlies van onschuld en de realiteit van volwassen worden. De tekst beschrijft gevoelens van desillusie en een zoektocht naar betekenis in een soms harde wereld. De muziek is droevig van toon. Ook dit nummer mist te veel peper en zout. (6)

Het nummer This Killer gaat over een intense innerlijke pijn en emotionele strijd, alsof iemand wordt achtervolgd door eigen angsten of fouten. De tekst weerspiegelt gevoelens van schuld en worsteling. De muziek die donker en beklemmend aanvoelt past bij het thema van innerlijke onrust en verdriet. De fraaie melodie is aanstekelijk (7)

Het zesde nummer is Epidemic dat gaat over de verspreiding van negatieve gevoelens, zoals verdriet en wanhoop, die anderen ook beïnvloeden. Het beschrijft hoe persoonlijke pijn zich als een soort “epidemie” verspreidt. De sfeer is donker en intens, met een dreigende ondertoon die het gevoel van onontkoombare somberheid versterkt. Het begin is wat lauw, maar daarna is het een fijne track met wat spirit (8)

Het nummer My Gift of Silence handelt over gevoelens van eenzaamheid en het onvermogen om jezelf te uiten tegenover iemand die belangrijk voor je is. De tekst beschrijft het verdriet van stilte en onuitgesproken woorden, alsof er een emotionele afstand is. De muziek is wederom melancholisch en introspectief, met een zachte, verdrietige ondertoon. Een fraaie melodie zorgt voor een ruime voldoende (7,5)

Some Day gaat over hoop en het verlangen dat dingen in de toekomst beter zullen worden, ondanks pijn of tegenslagen. De tekst spreekt over dromen van een betere tijd die ooit zal komen. De muziek klinkt enigszins hoopvol, met een mix van verdriet en verwachting. Ook deze melodie maakt wel wat los (7,5)

Vervolgens gaat Where Is My Love? over het gevoel van verloren liefde en het verlangen naar iemand die er niet meer is. De tekst verwoordt een diepe eenzaamheid en de vraag waar die liefde gebleven is. De muziek is intens met een duidelijke toon van gemis en verdriet. (7,5)

Afsluiter End of the World sluit het album af met gevoelens van wanhoop en het idee dat alles om je heen ineenstort. De tekst beschrijft het verlies van hoop en vervreemding van de wereld, alsof er geen toekomst meer is. De muziek is donker en emotioneel zwaar, met een diepe melancholie, maar zonder een scherp randje (6)

Conclusie en aanbeveling
Blackfield II is een mooi album voor iedereen die houdt van emotionele, diepgaande muziek die thema's als eenzaamheid, verlies en hoop verkent. Met krachtige teksten en melodieën die variëren van melancholisch tot intens en hoopvol, laten Steven Wilson en Aviv Geffen hun unieke muzikale chemie los op de luisteraar. Het album bevat meest rustige, introspectieve nummers, waardoor het een meeslepende luisterervaring biedt. Blackfield II is perfect voor luisteraars die geraakt willen worden door muziek die tot nadenken stemt en troost biedt. Aanbevolen voor liefhebbers van melancholische rock en sfeervolle, betekenisvolle muziek. Mij is het soms wat te veel binnen de lijntjes.

Waardering: 7,0