Blackfield - Blackfield II (2007)

Twee fanatastische openingsnummers, gevolgd door twee redelijke songs (Christenings en Miss you) maar vanaf daar stijgt het album op. Het ene hoogtepunt wisselt de andere af, met als voorlopige favoriet Where is My Love?. Dast krijg ik niet uit mijn hoofd en doet me trillen. Geweldig

4*

helemaal gehoord nu.. kan nog niet bepalen of het debuut of nummertje 2 beter is. Favorieten zijn: some day, end of the world en this killer (niet dat het iemand wat kan schelen denk ik).

4,5 ster en alvast een van de favorieten voor de de top 10 van 2007

Inderdaad een fantastische plaat.
Ben gisteren naar het optreden geweest in Poppodium Plato, Helmond. Geweldig genoten.
Als je nog kaartjes kunt kopen voor het optreden in Zoetermeer op 28 februari moet je beslist gaan.

Ik ga vanavond kijken!!!!!! joepie

De eersteling van Blacfield vond ik al geweldig, maar deze Blackfield II is eigenlijk - kan het?. Jawel!!! - NOG beter!!!

Olé!

Favoriete tracks (tot nu toe): "10,000 people", "Christenings" en "where is My Love?".. maar ook... "Miss You" !!!

prachtig optreden in de Biebiob. Soms wat te hard maar datdeerde niet. Wauw

Daar ga ik helemaal mee akkoord... we hebben mekaar misschien zonder het te weten, gezien
Fantastisch was't !!!

Nadat Geffen en Wilson na de eerste Blackfield de lat al heel erg hoog hadden liggen, is het bewonderingswaardig dat ze het toch gelukt is dit te overtreffen. Hoewel er geen nummers als 'Glow' op staan, is het wel een veel consistenter album geworden. Het is geenzins even een solo uitstapje van Wilson, maar een album waar de inbreng van Geffen groter is. Er wordt perfect een brug geslagen tussen prog en pop, nummers die één voor één blijven hangen. Over het algemeen neerslachtige nummers die worden gedrapeerd door een warme deken van subtiele orkest arrangementen, ook weer uit de mouw van Geffen. Het is muziek die een groot publiek zou kunnen aanspreken, maar ik denk dat we wat blij moeten zijn dat ze toch in de prog-hoek zullen blijven steken en geen publiek eigendom worden, zodat we ze toch in die kleine intieme zaaltjes kunnen blijven zien. Een album alvast voor mijn lijstje van 2007.

mij heb je echt wel herkent, lange gopzer die vooraan met zn opeth shirt veel mensen het zicht ontnam

@Nakur: ik stond rechts (kant Aviv Geffen/ Toetsenist) op ongeveer de derde rij en ja, ik zag inderdaad iemand vooraan die aan jou omschrijving voldeed

@Flipper: o ja, ook bij mij is dit al materiaal voor mijn lijsteje van 2007. Had beiden CD's al in mijn "onofficiele bezit", sinds gisteren dus ook "officieel" (=gekocht dus), van 'Blackfield II' kende ik nog maar 3/4, welnu dat andere 1/4 is ook lichtjes fantastisch...

Zeer mooie liedjes die inderdaad mooi balanceren tussen de pop en prog, en ja hoor: ze blijven heel goed in het gehoor hangen, daarin geef ik Flipper volledig gelijk...

Favorieten blijven: "1000 people", "christenings", "miss you" en "Where is my Love", maar..... ook... "Epidemic"...

De 4/5 die ik gaf kàn nog een5 worden, bij elke luisterbeurt lijkt het album nog beter te worden dus ....

blog kopie:

Een kleine drie jaar geleden bracht Blackfield een titelloze cd uit die me naar adem deed happen. Vanaf de eerste luisterbeurt in een klein platenzaakje in Tilburg gaf de muziek me een uppercut van eerlijkheid, simpelheid en de schoonheid van de melancholie. Elk nummer van de (korte) cd staat sindsdien in mijn hoofd gebrandmerkt, met name de nummers Lullaby en Pain. Dit was voor mij de essentie van muziek zónder fratsen. Pas jaren later ging ik naar eenzelfde soort muziek luisteren, tot die tijd deed ik het met Blackfield. Waarvoor dank.

Het nieuwe album is wederom een voltreffer. Mijn Steven Wilson verering is er nog erger door geworden. En doch is Blackfield II nét ietsje anders dan het debuut. Waar de sfeer op die plaat voornamelijk veroorzaakt wordt door de harmonieën, piano’s en mellotron’s , is er voor het vervolg een symfonischere aanpak gekozen. Vooral het epische hoorngeschal kenmerkt het geluid. De basis is nog altijd hetzelfde, korte popliedjes begeleid door gitaar- en pianowerk. Het geheel voelt door de toevoeging van symfo stukken een stuk minder donker aan.

Maar wederom is de cd gevuld met prachtige liedjes die nu al naast de nummers van het debuut zijn gebrand. Wellicht met als hoogtepunten het minimalistische ‘1000 people’, het ontroerende ‘My gift of Silence’, de meezinger ‘The End of the World’ en hét perfecte popnummer ‘Where Is My Love?’. Blackfield II is wederom prachtig

Kende dit niet, maar het is inderdaad prachtig. Doet soms een beetje overgeproduceerd aan, maar de mooie liedjes zijn gewoon niet om zeep te helpen; allemaal schoten in de roos. 4*

Inmiddels heb ik het album een paar dagen en al redelijk veel gedraaid. Het eerste Blackfield-album is een beetje langs me heen gegaan, maar daar geeft dit album (Blackfield 2) geen ruimte voor. Zeer indrukwekkend album met stuk voor stuk goede songs. Het lijkt wel dat Porcupine Tree harder wordt en dat Wilson Blackfield kan gebruiken als uitlaatklep voor het iets rustiger werk.

4.5*

elke maal als PT een koerswijzinging ondergaat word de oude richting gebruikt in een side project

Miss U en Epidemic vind ik magnifiek mooie nummers. Niet eens zo ingewikkeld maar mooi gemaakt en uitgevoerd. Overigens beide door Aviv Geffen geschreven. Die kan dus ook wel wat. Het enige nummer waarop Geffen de lead zanger is Miss U. Op de overige nummers zingt Steven Wilson of zingen Geffen en Wilson samen.
Vermeldenswaardig is ook nog dat Geffen 5 van de nummers heeft geschreven, Wilson 3 en Geffen/Wilson samen 2.
Blackfield II is een zeer geslaagde opvolger van Blackfield (I). Er staat naar mijn smaak geen slecht nummer en is zeer prettig om herhaaldelijk te beluisteren: 5*

Ben ik dan de enige die het debuut beter vond? Betere melodieen enzo. Toch een kleine teleurstelling, ik had meer verwacht na de lovende uitspattingen op sites zoals deze.

Christenings is mijn persoonlijke favoriet, iemand een idee over wie hij zingt?

Met wat meeval scoort het duo binnenkort wel eens een dikke hit. Het klinkt bijzonder hitgevoelig net zoals de voorganger, ik denk dat de heren wel een beetje uit zijn op een sterke verkoop.

Hoewel de teksten zijn niet bepaalt rozegeur en maneschijn.

Het progelement ontgaat me een beetje eigenlijk.

Ik denk dat ze gewoon allebei een instelling hebben om niet al te moeilijk te doen en 'gewoon' pop muziek te schrijven. En echt storend vind ik het niet. Als je meer progelementen wilt moet je naar Porcupine Tree luisteren.

Ben net terug van hun optreden in de Boerderij! Geluid zat weer helemaal snor, zoals we van Wilson gewend zijn. Nummers kwamen allemaal verbazingwekkend goed uit de verf. En live zingen ze eigenlijk veel meer samen dan op de albums. Ik ben erg positief over de band. Niet over het publiek, want er zaten een aantal vervelende mensen tussen die volgens mij nog nooit eerder bij een concert zijn geweest.

Ik was ook in Zoetermeer en het was fantastisch, geweldig geluid, ik kan me voor de rest helemaal aansluiten bij Twilight.

Het geluid en de harmonien zijn mooi en kan kan het dus geen slecht album noemen. Toch pakken de liedjes me niet echt. Binnenkort nog maar een keer luisteren....
Voorlopig een 3tje.

In de lunchpauze liep ik door Mediamarkt en hoorde een fantastisch mooi nummer. En het kwam me zo bekend voor. Natuurlijk: het was 'This Killer' van Blackfield II.

Mooi, heel mooi zelfs.
Heerlijke luisterliedjes waarbij je je afvraagt waarom kan zoiets nou niet vaker op de 'gewone' radio gedraaid worden ?

Enne....kan die Steven nog wel iets verkeerds doen ?

nope

Ik heb gisteren naar "Once" en "Miss U" geluisterd. Erg goed, vooral "Miss U" is een schitterend en gevarieerd nummer. Vreemd dat ik zelden iets van deze band heb gehoord.

Zo, toch maar eventjes een enorm onrecht de wereld uitgeholpen, en van mijn 4,5 een vette 5 gemaakt
En goh doet dat deugd.. ik wou zelfs nog meer geven...

Kan het nog? Wordt deze plaat nog overtroffen door een nog knapper juweel in 2007? Zou dat mogelijk zijn? Ik vraag het me écht af.. Ja, misschien, de nieuwe Porcupine Tree (Fear of a Blank Planet).. maar toch....

Blackfield staat voor pure pop, geen moeilijk gedoe, geen ingewikkeld concept, geen progrock, geen symfo, geen gitaarsoli, geen zweverige klanktapijten, geen toeters en bellen, nee.. Less is More bij Blackfield. (en menigeen hier wéét: al opgenoemde zaken die bij Blackfield aanwezig zijn, vind ik tiptop)... Blackfield: het is de kunst van "keep it smart & simple". Grote kunst op een eenvoudige wijze. Want, wat is hier nu zo fantastisch aan? De sublieme melodieën? De fantastische stem van Wilson? De knappe songs en teksten van Geffen en Wilson? De arrangementen? Dat alles samen?
Goh.. wie zal het zeggen... Wilson en Geffen vonden de perfecte ingredienten: topmelodiën, donkere, melancholische teksten, knappe hooks, .... en niet vergeten henzelf: dat geeft Blackfield..
Hun eerste album vond ik al lichtjes fantastisch, maar deze moet verdorie niet onderdoen, de heren doen het weer!
Een fraaie collectie popparels, met eigenlijk, tja.. allléén maar hoogtepunten....
Toch een antal favorieten opsommen?
Vooruit dan, maar: "10,000 People", "Christenings" (gaat dit over David Bowie?), "Epidemic" en "Miss You"

Tot nu toe, op een héél hoge eenzame hoogte: de absolute nummer 1 van 2007 !!!!

Prachtplaatje!

zowel voor blackfield1 als blackfield2.
hulde c-moon.

Prachtig stukje, C-Moon. Mooi verwoord, ben het helemaal met je eens. Zo'n nummer als Miss U klinkt eenvoudig maar is toch wonderschoon. Ik zing het altijd keihard mee. Moet mijn liefje altijd om lachen en vraagt dan aan mij "wie ik mis?"

Wat als een debuut eigenlijk best goed bevalt? Heel simpel: dan ben je uitermate nieuwsgierig naar het vervolg daarop.
Blackfield geeft die kans met een tweede album zonder noemenswaardige titel. Het geeft dan te denken: zou het een logisch en vooral naadloos vervolg gaan worden op dat debuut? En vind ik dat dan ook leuk? Vragen die onbeantwoord blijven als je het niet gaat uitproberen en zo geschiedde.

De toon wordt al gezet (eh getikt) op Once. De zang vind ik net als op het debuut wat vlakjes, maar hey het lijkt wel of de randjes een ietsiepietsie scherper zijn. Of is dat verbeelding?
Dat doet er eigenlijk niet eens zo veel toe: het is gewoon een uitstekende opener (die de voorganger toen ook had) en het zorgt er voor dat ik lekker door wil.
En dat kan uiteraard. 1,000 People is het nummer waarop ik de muzikale Blackfield-trip mee voort kan zetten. En mmmm dat gaat wel erg lekker van start zeg. Heerlijk: alsof het bad helemaal vol is gelopen met warm water, sopje erbij en daar dan vervolgens heerlijk in wegglijden. Heerlijke momenten zijn dat en dit is zo'n heerlijk muzikaal moment. Prachtige orkestratie, melancholisch, melodieus. Mooi mooi mooi.
Miss U is na het vorige nummer dan de warme toevoegende straal water als je bad wat afkoelt. De boel moet immers op temperatuur gehouden worden. Wederom kun je heerlijk genieten en wegdromen. Jezelf mee laten voeren op klanken is toch zo mooi voor ons muziekliefhebbers!
Christenings klinkt eigenlijk behoorlijk toegankelijk en er moet toch haast wel een groot publiek voor zijn. Ik bedoel maar: als velen dol zijn op bands als Keane en Coldplay (en pas op mensen: daar vergelijk ik ze zeker niet mee!!!) dan moet dat hier toch ook kunnen.
Goed in elkaar zittende pop-rock met een flinke scheut melancholie doet het immers altijd goed. Bij mij zeker, want ik geniet stilletjes door tijdens dit nummer.
En doorgenieten is het ook van de dwarrelende gitaarsound op This Killer. Waar ik me op het debuut soms ongemakkelijk voelde bij de vlakke zang daar heb ik er nu eigenlijk geen last van. Het klinkt op dit nummer allemaal heel o.k.
Epidemic heeft de piano als belangrijk middelpunt. Ik zei het al bij het debuut: als er piano wordt toegevoegd ben ik van de partij om het al snel mooi te vinden. De omlijsting / inkleuring van het geheel gebeurt hier ook heel subtiel, en hoe heerlijk is dan de opbouw van het nummer. Het zijn maar kleine dingen, maar als je goed oplet ontdek je een hoop moois. Absoluut een topnummer dit Epidemic.
My Gift of Silence is zeker een kadootje. Het weet je hogerop mee te voeren in een sfeertje waar het heerlijk vertoeven is. Hallo allemaal: ik ben even weg van de wereld, geef me even 4 minuten en dan ben ik daarna weer bij jullie. Laat je meenemen door Geffen en Wilson en geniet..............
Some Day brengt me op de een of andere manier weer met beide benen op de grond. Maar ook hier gaat weer op dat we te maken hebben met een uitstekende compositie. Nergens een noot te veel of te weinig en het is vakmanschap wat hier overheerst.
Where Is My Love? heeft een meeslepende flow. Nergens plamuren ze de boel dicht en toch klinkt het heel vol. Het blijft luchtig en het is knap als je dat voor elkaar krijgt want de boel dichtsmeren of wat bombast aanbrengen kan soms verkeerd uitpakken. Gelukkig is daar hier geen sprake van.
Waar wel sprake van is is het feit dat het laatste nummer er aan zit te komen, nl. End of the World. Hoe moeilijk is het om nog met een nieuwe opmerking te komen als je al 9 keer lovende woorden uit de kast hebt getrokken.
Waar het op de vorige cd net niet lukte om me bij de strot te grijpen, daar lukt het op een nummer als dit dan weer net wel. Hier is sprake van een emotionele en vooral pakkende afsluiter.
Al met al vind ik dit album net even wat sterker dan de voorganger met dat verschil dat hier de verrassing dan weer minder is.
Waar ik de vorige keer een magere 4 uitdeelde daar kan ik nu een volvette 4 geven, met dat verschil dat dit in de toekomst potentie heeft er een halfje bij te krijgen.
Mooie cd!

Mooi hoor aERo, laatste tijd ben ik dit album ook erg vaak aan het luisteren en wilde eigenlijk ook een review schrijven, maar dat is nu helemaal overbodig Prachtige plaat dit; met Epidemic en Some Day lals hoogtepunten. Songs om helemaal in op te gaan; geweldig

Als een van de grote voorvechters van softe troep kan ik deze plaat natuurlijk niet links laten liggen. Want hij krijgt het toch mooi voor elkaar, de heer Wilson. Hij weet de eerste Blackfield met gemak te overtreffen. Deze mag wat mij betreft in een adem worden genoemd met Stupid Dream en In Absentia, mijn favorieten van Porcupine Tree.

Want dit is Wilson zoals ik hem het liefst heb: als producent van vernuftige, licht symfonisch getinte luisterliedjes (of softe troep, zo u wilt... ). Ook hier zet hij weer een knappe sfeer neer: een beetje dromerig, zweverig, hetzelfde gevoel als de welbekende lichte hoofdpijn als je net iets te lang in bad hebt gelegen. En dan mag het van mij best een beetje log, overgeproduceerd en kitscherig zijn. Nee, Wilson kan inderdaad niet zo veel fout doen...

Want elk liedje is raak hier. zwakke plekken kan ik niet ontdekken. Hoogtepunten des te meer, met 1.000 People, My Gift of Silence en End of the World als persoonlijke favorieten. Voorlopig 4.5*, en Blackfield staat in de (toch al lange) wachtrij voor een eventueel plekje in mijn top 10. In elk geval hoog in de jaarlijstje, ook in december nog

Dit lijkt me wel interessant. Welk album zouden jullie aanraden om me te beginnen? Deze, of hun debuut?