The Chemical Brothers - Exit Planet Dust (1995)

gewoon een hele goede plaat, en zit ook beter in elkaar dan er misschien op het eerste gezicht over gedacht wordt.

Het was toentertijd toch wel heel iets anders dan anders.
De beats van Leave Home knalden toch wel wat harder dan wat er gemiddeld zo op de radio en dansvloer gedraaid werd.

Maar een 3,5 omdat de tracks in het middenstuk niet zo goed uitgewerkt zijn.

Ga mijn stem verhogen naar 4*.
Eigenlijk is dit voor 1995 gewoon een topper, maar een paar mindere tracks (in het middenstuk).
Hij is een tikkeltje minder dan Dig Your Own Hole, maar wel ongeveer gelijkwaardig aan Surrender.

'Leave home'. De allereerste plaat die zich toen door de speakers van mijn eerste auto wurmde. Heerlijk hoe de sound van links naar rechts en van voor naar achter (fout uitgedrukt, dit klinkt wel erg schlagerachtig...) wrong. Heerlijk. Voor mij meteen ook het enige noemenswaardige nummer op deze cd.

Hun beste plaat.. sommige nummers klinken helaas al weer wat gedateerd
Desalniettemin een 4,5
ik heb genoten

Ben nooit zo'n liefhebber geweest van de Chemical Brothers, totdat ik deze plaat ontdekte. Heel anders dan hun andere albums en in mijn ogen ook stukken beter. Tklinkt allemaal lekker oldskool, energiek en ruw. Ze mogen wel meer van dit soort muziek uitbrengen.

Not gonna happen. Maar als je deze lekker vindt dan moet je ook maar eens Dig Your Own Hole checken.

Deze plaat en Dig Your Own Hole zijn absoluut de beste albums van de broeders. Vooral deze is heerlijk rauw, hard, scheurend en opzwepend met een vette oldschool sound, erg goeie plaat!

Wat een schitterende plaat is dit toch! Tot in de puntjes verzorgd, vette beats, geniale arrangementen en hemelse melodieën.

Misschien moet dit toch wel een 5* worden..?

"Leave Home" en "In Dust We Trust" vind ik absoluut de hoogtepuntjes op dit verder heel degelijke album van de Brothers. Hij gaat dus heel goed van start, maar zwakt na deze eerste twee tracks toch wat af, en haalt helaas niet dit niveau meer. Dig Your Own Hole blijf ik het sterkste album vinden, maar deze is als geheel zeker wel geslaagd. Toffe hoes ook, na Dig Your Own Hole de beste Chemical Brothers cd.

Dikke klassieker in het Big beat genre. En staat vol met geweldige tracks met een bloedheet ruig zomergevoel. De eerste ijf tracks zijn een aaneenschakeling van hoogtepunten. Die acid in Three Little Birdies Down Beats, hoe vet kan je het maken.

En ook de songgerichte tracks zijn goed en hebben de toon gezet voor latere dance-pop crossovers. Het zwoele Alive Alone past bij een hele zonnige warme dag op het strand.

Briljante plaat, heb de 'broers' op Pinkpop '96 mogen aanschouwen in de tent. Was echt briljant, net als dit album.

Klassieker in de elektronische dance alhoewel ik moet toegeven dat ik dit zelden draai. Na een tijd begint het te vervelen, ik vind dat dance op single beter tot zijn recht komt dan op album. Maar dit is zonder meer goed in elkaar gestoken, inventief, opzwepend en ook sfeervol.

De tweede is een stuk beter. Voor mijn gevoel hebben alleen Life is Sweet en Three Little Birdies Down Beats de tijd echt goed doorstaan.

Destijds was dit wel iets geweldigs, natuurlijk.

Goed debuut van Tom en Ed. Maar "The best was yet to come"

Vandaag mee in de auto en dit album heeft nog steeds een snelheidsverhogend effect.

Hierboven zeggen sommigen dat het in het midden inkakt maar dat vind ik zelf helemaal niet. Misschien dat mensen de house en acid invloeden die na de eerste 3 nummers binnensijpelen niet willen hebben na de typische chemical beats van Leave home en Song to the siren.
Mijn favoriete track blijft toch Life is sweet met de Three little birdies als goede tweede.
Alleen One too many mornings had er van mij niet op gehoeven, die vocal irriteert en het hele tempo gaat eruit hier

Prima debuut van The Chemical Brothers, waar goed hoorbaar is waar ze de mosterd vandaan hebben gehaald: old school hip-hop en brit rock. Deze muziek zou uiteindelijk een nieuw genre opleveren: big beat, wat tevens een (te) vroege dood is gestorven. Maar dit kunnen de broers (alleen in naam btw) toch maar mooi op hun cv zetten. De grote uitschieter op de plaat is Chemical Beats, maar ook de rustigere nummers Chico's Groove en Alive Alone (met folkzangeres Beth Orton) zijn niet te versmaden.

Briljante plaat. Minder toegankelijk als "Dig your own hole" maar zeker niet minder briljant. In tegenstelling tot "Dig your own hole" zijn op deze plaat veel meer acid geluiden te horen daar, voor zover ik snel kan nagaan, de 303 op "Dig your own hole" compleet afwezig is.

Ik moet toegeven dat ik persoonlijk niet zo van hun keuze van samples en geluiden hou. Ik zit in dat opzicht meer in de hoek van FSOL, Underworld en Leftfield. Echter het is zo goed gedaan dat ik deze plaat nog regelmatig opzet.

Bij de laatste 2 minuten van "Life is Sweet" krijg je al een voorproefje van de magnifieke outro van "Electrobank" en "Three Little Birdies down" is natuurlijk gewoon een betere uitvoering van Josh Wink's "Higher State of Consciesness".

Verder veel bewondering dat ze elke keer met een eenvoudig maar leuk muzikaal idee aan weten komen te zetten. Het fluitende electro geluidje in de laatste minuut van "In Dust we trust" bijvoorbeeld is precies wat het nummer dan nodig heeft.

Allejezus, wat vond ik dit slecht in 1995. Gitaren en lange haren waren mijn ding. Niet dit soort geblieb.
Nu weet ik beter. Rock 'n Roll is meer dan een gitaar, zoveel besef ik nu.

Eerste keer pukkelpop knal erop, en dit hebben ook dat niveau nooit meer bereikt ondanks hun lichtshow

Bericht aangepast van front242, geen spam/reclame hier a.u.b.

Ik kwam bij deze band (en dit genre) via Dig your own hole, en dat was zó'n overdonderende en complexe en volmaakte plaat dat dit debuutalbum daarna een beetje teleurstelde. De eerste vier nummers zijn nog altijd geweldig, met die spannende eerste 40 seconden van In dust we trust en dat moment in Three little birdies down beats waarop de beat losgaat, maar daarna wordt het allemaal wat wisselvalliger. Chemical beats is een beetje saai (veel van hetzelfde) en gaat veel te lang door, Life is sweet heeft een vervelende melodie (en idem zanger wat mij betreft) en Alive alone is wel mooi maar ook weer niet héél erg mooi, terwijl tussendoor Chico's groove en One too many mornings juist weer heerlijk ontspannen momenten opleveren.
        In het boekje bij hun mix-album Brother's gonna work it out wordt verteld over het begin van de carrière van de Chemicals, een periode waarin "the only thing Tom and Ed could mix were their drinks", en toen waren de ingrediënten van hun formule volgens Tom Rowlands heel simpel: "Big bass, big drums, siren, mad." Die formule werkt op sommige nummers van Exit planet dust uitstekend, maar door de overdaad aan kale herhaling en de te spaarzame instrumentatie van een paar andere tracks slaat de plaat voor mij af en toe een beetje dood.
        Toch is het fijn om dit na al die jaren weer terug te horen. Hoeveel synthesizers en drumloops en samples hierop ook gebruikt zijn, bijna alles klinkt warm en organisch en levendig.

Exit Planet Dust opent interessant met Leave Home. Vanaf dan vind ik het eerder vervelend en weet ik meteen terug waarom ik nooit echt fan ben geworden van The Chemical Brothers. De aandacht die ze bij mij hadden bij het openingsnummer, kunnen ze nooit meer terug krijgen in de nummers nadien.

Voor mij blijven alleen Leave Home, Exit Planet Dust en Life is Sweet overeind. Voor de tijd misschien goed, maar klinkt nu toch echt hopeloos achterhaald en saai.

Alive Alone is toch een schitterende broeierige zomeravondplaat?

Voor mij dan weer het beste nummer van de plaat

3,5 voor de muzikaliteit en een vol punt er bovenop voor de cohesie, sfeer, overgangen, speelsheid etc enz, weergaloos debuut in eigen stijl.