The Chemical Brothers - Exit Planet Dust (1995)

Briljante plaat. Minder toegankelijk als "Dig your own hole" maar zeker niet minder briljant. In tegenstelling tot "Dig your own hole" zijn op deze plaat veel meer acid geluiden te horen daar, voor zover ik snel kan nagaan, de 303 op "Dig your own hole" compleet afwezig is.

Ik moet toegeven dat ik persoonlijk niet zo van hun keuze van samples en geluiden hou. Ik zit in dat opzicht meer in de hoek van FSOL, Underworld en Leftfield. Echter het is zo goed gedaan dat ik deze plaat nog regelmatig opzet.

Bij de laatste 2 minuten van "Life is Sweet" krijg je al een voorproefje van de magnifieke outro van "Electrobank" en "Three Little Birdies down" is natuurlijk gewoon een betere uitvoering van Josh Wink's "Higher State of Consciesness".

Verder veel bewondering dat ze elke keer met een eenvoudig maar leuk muzikaal idee aan weten komen te zetten. Het fluitende electro geluidje in de laatste minuut van "In Dust we trust" bijvoorbeeld is precies wat het nummer dan nodig heeft.

Ik kwam bij deze band (en dit genre) via Dig your own hole, en dat was zó'n overdonderende en complexe en volmaakte plaat dat dit debuutalbum daarna een beetje teleurstelde. De eerste vier nummers zijn nog altijd geweldig, met die spannende eerste 40 seconden van In dust we trust en dat moment in Three little birdies down beats waarop de beat losgaat, maar daarna wordt het allemaal wat wisselvalliger. Chemical beats is een beetje saai (veel van hetzelfde) en gaat veel te lang door, Life is sweet heeft een vervelende melodie (en idem zanger wat mij betreft) en Alive alone is wel mooi maar ook weer niet héél erg mooi, terwijl tussendoor Chico's groove en One too many mornings juist weer heerlijk ontspannen momenten opleveren.
        In het boekje bij hun mix-album Brother's gonna work it out wordt verteld over het begin van de carrière van de Chemicals, een periode waarin "the only thing Tom and Ed could mix were their drinks", en toen waren de ingrediënten van hun formule volgens Tom Rowlands heel simpel: "Big bass, big drums, siren, mad." Die formule werkt op sommige nummers van Exit planet dust uitstekend, maar door de overdaad aan kale herhaling en de te spaarzame instrumentatie van een paar andere tracks slaat de plaat voor mij af en toe een beetje dood.
        Toch is het fijn om dit na al die jaren weer terug te horen. Hoeveel synthesizers en drumloops en samples hierop ook gebruikt zijn, bijna alles klinkt warm en organisch en levendig.

Exit Planet Dust opent interessant met Leave Home. Vanaf dan vind ik het eerder vervelend en weet ik meteen terug waarom ik nooit echt fan ben geworden van The Chemical Brothers. De aandacht die ze bij mij hadden bij het openingsnummer, kunnen ze nooit meer terug krijgen in de nummers nadien.