David Bowie - David Bowie (1969)

Snap trouwens ook niet dat deze zo laag word gewaardeerd maargoed.

Alleen al voor de titel track, een klassieker. de rest van het album is wel vrij goed , een paar heel mooie songs maar vooral een plaat die word recht gehouden dankzij de klassieker '' space oddity''

De titeltrack is inderdaad wel het pronkstuk van deze vroege Bowie plaat. De rest van de songs zijn verre van slecht maar David heeft hier nogal veel tijd nodig om relatief weinig te vertellen. Dat is een eigenschap die mij aanspreekt op zijn (échte) klassiekers zoals bijvoorbeeld Low. Hij gebruikt in songlengte enkel het hoognodige. Dat kan ook onaf klinken maar het houdt de vaart erin en maakt dat je zijn platen vaak oplegt.

Dit album heeft in feite het kaliber van een folk-klassieker. Bowie is hier een ware troubadour: met gitaar en stem zijn boodschap verkondigen. Het zag er naar uit dat hem een mooie toekomst voor de voeten lag. "Unwashed and Somewhat Slightly Dazed" heeft hij jammergenoeg nooit meer nagedaan, want o. a. de mondharmonica doet de pannen van het dak vliegen!
"Letter to Hermione" is wat plakkerig, "Janine" een heerlijk popdeuntje, "An Occasional Dream" - hoe kan het ook anders - dromerig. De overige 3 nummers passen perfect in het plaatje. "Space Oddity" is grijsgedraaid, maar wat zouden we zonder dat nummer zijn, en wat zou het album nog betekenen zonder? Platen als deze blijven ons aanspreken omdat ze recht uit het hart komen. Ik voel de kitscherige recensent in me opkomen dus houd ik hier op.

Dit album wordt in mijn ogen ondergewaardeerd. Lekker episch album met een klassieker totdat de aarde vergaat (Space Oddity). Zo'n album is 4,5* waard.

Liefhebbers van dit album zouden het relatief onbekende debuutalbum van Billy Joel (Cold Spring Harbor) eens moeten proberen. Ander type nummers, maar de sfeer komt overeen.

Hmm, een 40-jarig jubileum-uitgave.
Hét bewijs dat Bowie dit als z'n debuut beschouwd.

Tot 1972 was de titel van deze plaat toch ook 'gewoon' David Bowie?

Grappig, dat heb ik nooit geweten. Wikipedia vermeldt het ook:

"The corresponding album, his second, was released in November 1969 and originally titled David Bowie, which caused some confusion as both of Bowie's first and second albums were released with that name in the UK. In the U.S. the same album originally bore the title Man of Words, Man of Music to overcome that confusion. In 1972, the album was re-released on both sides of the Atlantic by RCA Records as Space Oddity, a title it has kept until today."

Ik zal de titel en hoes wel even corrigeren. Er staat nu nog het label van de oorspronkelijke release, maar de titel en hoes van de re-release uit 1072.

Da's al weer even geleden

Ik zal als alternatieve titel even Space Oddity eraan toevoegen voor de duidelijkheid.

Da's inderdaad wel handig.

Memory of a Free Festival

Wat een onderschat album is dit van Bowie zeg..

Space oddity, Slightly Dazed en Cygnet committee behoren tot zijn grootste werken! En de rest van het album is gewoon op het niveau wat je van David Bowie mag verwachten.

binnenkort anniversary met 2 cd's , kijk bij cdwow , hij komt uit eind oktober !

Een vroege Bowie die nog naar een eigen stijl zoekt hier... de plaat bevat al enkele geslaagde songs, zoals Memory of a Free Festival en Cygnet Commettee, maar de teneur van het album is toch nog wat twijfelachtig; De titelsong is uiteraard van het allerhoogst denkbare niveau... ik vind de rest van het materiaal hier toch nog middelmatig, maar de echt sterke albums gingen er aan komen....

Patrick heeft gelijk dat Bowie hier nog niet echt een eigen stijl had, maar desondanks vind ik dit een erg sterk album.

Hier staat geen enkel minder nummer op, en daarnaast vind ik hier toppers als 'Space Oddity', 'Janine' en 'God Knows I'm Good'. Erg constante plaat die fijn wegluistert.

mijn favoriet is natuurlijk space oddity , maar ik draaide altijd de achterkant van het singletje , wild eyed boy from freecloud dat in een andere , slechtere versie op de cd staat , maar nu heb ik mijn liedje dat me zo pakt terug , het staat als track 3 op de bonus cd die bij de speciale versie zit , prachtig !

Schitterende plaat met als top-opener Space Oddity. Zeer lage score. Vind dit één van Bowie's beste album. Cygnet Committee maakt het helemaal af.

Een heel stuk beter dan z'n matige debuut, maar dit is nog steeds niet Bowie in topvorm. 5 juweeltjes (1, 4, 8, 9 en 10) en één aardig nummer (2) zorgen voor een krappe voldoende.

Hier begint zijn ster al wat meer te schijnen, maar hij zit duidelijk nog in de beginfase. Het album is wat eentonig (het vergelijkbare Hunky Dory kent veel meer afwisseling in deze stijl) en de nummers zijn kwalitatief wat eender. Het titelnummer is inderdaad het nummer dat het album trekt.

Ik kan me niet van de gedachte ontdoen dat het personage Major Tom een verwijzing is naar Tom Simpson, de wielrenner die stierf op de Mont Ventoux.

De bijnaam van die Tom Simpson was dan ook the Major....

Ik ben de gaten in mijn Bowie-collectie aan het opvullen en vandaag was het tijd voor dit album. De twee beste nummers staan aan het begin en eind, verder is het wel aardig, maar ook niet meer dan dat. Bowie moest zijn beste vorm duidelijk nog vinden. Krappe 3,5*.

Prima niet-echt-debuut van Bowie. Hiervoor waren er de cabareteske nummers van het album David Bowie. Hier is hij voor het eerst pop-rock, al is het nog zeker niet zo verfijnd als dat een jaar of 2 later zou zijn.

Het begint nogal top-heavy met de klassieker Space Oddity. De rest van de nummers zijn toch behoorlijk anders: (semi-)akoestische pop-folk en rock met hippy-achtige teksten, maar het is allemaal prima te verteren.

De 40th anniversary versie is absoluut essentieel met maar liefst 15 bonustracks met alternatieve versies, b-kantjes en live-opnames en dat alles verpakt met een bijzonder informatief boekje. Het heeft mijn waardering voor dit album in ieder geval met een half puntje verhoogd.

De tweede 'David Bowie' met het ijzersterke Space Oddity is echt een 'festivalgevoel'-plaat, zo ervaar ik het toch. Een beetje folk, een beetje Woodstock en een nog verlegen Bowie met zijn akoestische gitaar bijeen en je krijgt dit ongeveer. Zo gewaagd als we van hem gewoon zijn is hij hier nog duidelijk niet. Ik heb het gevoel dat hij het hier een beetje op safe speelt, maar dat is dan allemaal buiten Space Oddity gerekend.
Deze cd is heel moeilijk te quoteren volgens mij. In vergelijking met de rest van zijn carrière is dit volgens mij saai en allesbehalve noemenswaardig. Maar de plaat kan ook wel goed uit de hoek komen. Een lied als Cygnet Committee bijvoorbeeld kan soms verbazen. Ik weet nooit waar dit lied naartoe zal gaan. Vraag mij het deuntje na te neuriën en ik zal het niet kunnen, ook al heb ik deze plaat echt al supervaak opgezet. Ik heb een bepaald beeld van dit album en ik blijk altijd die geniale momenten te vergeten. Volgens mij is het te veel zo net niet geniaal. Janine is ook zeker een mooi liedje, God Knows I'm Good pakt maar soms bij mij. Zeker het vermelden waard is Memory Of A Free Festival, zeer leuk om kei hard mee te brallen.
Ik geef 3,5, een 4 geven zou niet eerlijk zijn.

Net als het debuut is dit typisch een album dat het best luistert als je het in z'n tijd plaatst met de achterliggende gedachte dat Ziggy Stardust, Diamond Dogs en Berlijn in het verschiet liggen. De BBC-sessies van rond deze tijd laten een Bowie horen die de touwtjes al ietwat laat vieren, op de plaat is ie hier nog wat bedeesd. En vervolgens was daar The Man Who Sold The World...

Mindere plaat van de meester, het geniale zou nog komen.......

Ook buiten Cygnet Committee gerekend, neem ik aan?

Gehoorapparaten worden toch nog wel vergoed? Track 5 !?

Het is een trip.

Cygnet Committee... wat een zaligheid. Ik stel me zo voor: het is 1969, ik ben in een park. De blow die wordt doorgegeven brandt eindeloos. Het weer is zalig, ik lig in het gras en staar naar de hemel en droom weg, word opgetild door de zaligheid van dit nummer dat net zo eindeloos is als die blow. Langzaam verdwijn ik op de golven van de muziek en Bowie's heerlijke stemgeluid en drijf ik in de blauwe hemel. I want to live!

Dat is Bowie's Hey Jude, vgl. met 'naaananaa nanananaaa nanananaaa hey Jude'

http://3.bp.blogspot.com/_SVHe-N15UwY/Sc6d_XIdzWI/AAAAAAAABdY/XEe65LviAVE/s400/David+Bowie+Space+Oddity.jpg

De originele hoes van deze LP staat niet op de site van MuMe. Vandaar ik het origineel maar even bijvoeg