David Bowie - David Bowie (1969)

Een wat oudere Bowie maar daardoor zeker geen mindere.
Dat Space Oddity sommigen de strot uitkomt is de schuld van alle top 100's, top 1000's en weet ik het wat op allerhande radiozenders. Maar nu luister ik daar nooit naar dus ik heb daar geen last van. Voor mij blijft het daardoor toch nog een beetje fris als ik het hoor (ook al heb ik het wel degelijk vele malen gehoord, ook zonder die radiozenders).
Unwashed And Somewhat Slightly Dazed laat een Bowie horen zoals we hem later niet zo vaak meer hoorden. Het is duidelijk dat hij nog zoekende was naar zijn eigen ik. Dat wil overigens niet zeggen dat het daarmee een wat minder nummer is: integendeel. Het swingt de tent uit en die mondharmonica is gewoon een sterke aanvulling. Heerlijk nummer!
(Don't Sit Down) is een slechts 40 seconden bluesy tussendoortje. Niet dat het echt wat toevoegt overigens.
Letter To Hermione is mellow-Bowie. Je zou er haast door gaan loungen. Dat het een beetje ene oor ingaat en andere oor weer uit deert niet echt. Het is gewoon een klein en aangenaam nummer dat wel wat gedateerd klinkt inmiddels.
Cygnet Committee is met zijn ruime 9 minuten minder klein te noemen. Het klinkt lekker zweverig en kent een aangename, vrij trage opbouw. Sommigen zullen dit misschien als storend ervaren omdat het te lang duurt. Ik vind het eigenlijk wel zo passend dat Bowie hier de tijd voor neemt. Hierdoor is het best een groots nummer te noemen.
Janine is gewoon een prima popnummer. Niet erg opvallend of origineel maar best wel pakkend.
An Occasional Dream klinkt lieflijk en dromerig. Het is een nummer dat ik zelf als een van de leukste van dit album beschouw (ja ja het heeft een vinkje weten te verdienen). Niet heel erg bijzonder ofzo maar wel allercharmanst en voor die charme ben ik wel gevallen moet ik zeggen.
Wild Eyed Boy From Freecloud heeft een zelfde vibe als het vorige nummer of als Space Oddity. Misschien is dat wat velen als een wat zwakker element ervaren: het ligt allemaal erg veel in hetzelfde straatje.
Ook op God Knows I'm Good weer een hoop akoestische gitaren waardoor het allemaal rustig aan voortgaat.
Memory Of A Free Festival wijkt dan weer wel af van al het voorgaande. Hier horen we al wat geexperimenteer van dhr. Bowie alleen dan nog wel keurig passend in de tijd waarin het gemaakt is.
Velen beschouwen dit als een minder album. Mij kun je daar niet toe rekenen. Ik vind dat het veel charme heeft. Niet zo vernieuwend als veel later werk misschien. Minder spannend of avontuurlijk. Maar ik hoef dat ook niet op alle albums te horen. Dit is gewoon een zeer aangenaam album voor mij waar ik graag naar mag luisteren.
Bij mijn algehele Bowie-opnieuw-onder-de-loep-neem-actie moet ik dan ook constateren dat deze er een halfje bij krijgt.

Dit album heeft in feite het kaliber van een folk-klassieker. Bowie is hier een ware troubadour: met gitaar en stem zijn boodschap verkondigen. Het zag er naar uit dat hem een mooie toekomst voor de voeten lag. "Unwashed and Somewhat Slightly Dazed" heeft hij jammergenoeg nooit meer nagedaan, want o. a. de mondharmonica doet de pannen van het dak vliegen!
"Letter to Hermione" is wat plakkerig, "Janine" een heerlijk popdeuntje, "An Occasional Dream" - hoe kan het ook anders - dromerig. De overige 3 nummers passen perfect in het plaatje. "Space Oddity" is grijsgedraaid, maar wat zouden we zonder dat nummer zijn, en wat zou het album nog betekenen zonder? Platen als deze blijven ons aanspreken omdat ze recht uit het hart komen. Ik voel de kitscherige recensent in me opkomen dus houd ik hier op.

De tweede 'David Bowie' met het ijzersterke Space Oddity is echt een 'festivalgevoel'-plaat, zo ervaar ik het toch. Een beetje folk, een beetje Woodstock en een nog verlegen Bowie met zijn akoestische gitaar bijeen en je krijgt dit ongeveer. Zo gewaagd als we van hem gewoon zijn is hij hier nog duidelijk niet. Ik heb het gevoel dat hij het hier een beetje op safe speelt, maar dat is dan allemaal buiten Space Oddity gerekend.
Deze cd is heel moeilijk te quoteren volgens mij. In vergelijking met de rest van zijn carrière is dit volgens mij saai en allesbehalve noemenswaardig. Maar de plaat kan ook wel goed uit de hoek komen. Een lied als Cygnet Committee bijvoorbeeld kan soms verbazen. Ik weet nooit waar dit lied naartoe zal gaan. Vraag mij het deuntje na te neuriën en ik zal het niet kunnen, ook al heb ik deze plaat echt al supervaak opgezet. Ik heb een bepaald beeld van dit album en ik blijk altijd die geniale momenten te vergeten. Volgens mij is het te veel zo net niet geniaal. Janine is ook zeker een mooi liedje, God Knows I'm Good pakt maar soms bij mij. Zeker het vermelden waard is Memory Of A Free Festival, zeer leuk om kei hard mee te brallen.
Ik geef 3,5, een 4 geven zou niet eerlijk zijn.

Prachtige plaat. Het jonge genie.
De muziek zit heel mooi in elkaar, maar daar staat Bowie dan ook wel bekend om.
Ik vind de zang op sommige plaatsen te zacht gemixt.

Space Oddity, tja. Daar kan natuurlijk niets meer tegen op!
En 'Letter to Hermione' is ook ontzettend mooi, en 'An Occasional Dream' en 'Wild Eyed Boy From Freecloud'.
Mooie CD. Ik geef deze 4 sterren!

Hieronder is mijn recensie te zien zoals ik 'm geplaatst heb op http://leosbloghuis.blogspot.nl/

Ik heb dit album al in een paar vormen gehad, maar laatst toch maar besloten de box Five Years van Bowie aan te schaffen. Ik heb daar geen spijt van gekregen. Het is erg mooi vorm gegeven, en de platen zijn allemaal erg mooi en zorgvuldig verpakt. De hoezen stevig en de lp's 180 grams. Het geluid is ook erg mooi, en de extra plaat is ook echt een hebbeding. En dan het boek wat erbij zit... Ik kan me wel een avond vermaken met dit door te bladeren, en Bowie op de achtergrond te horen.
De hoes met een close up van Bowie (met rood haar) heb ik altijd een erg mooie gevonden. In deze box zit de hoes met de groene achtergrond en krullebol Bowie erop geplakt. Het mag de pret niet drukken, het album wordt er zeker niet minder van.

1.Space Oddity (5:14)
De langzame start, met de fade in, is meteen al magisch te noemen. De lage stem waar Bowie mee zingt is betoverend, en naarmate het naar het refrein toedrijft wordt het alleen maar magischer. Als je een plaat kan openen met een nummer als dit, dan behoor je tot de hele groten. Dat is nu natuurlijk makkelijk gezegd, maar de magie van dit nummer is na ruim 46 jaar (!!!) nog steeds niet uitgewerkt! Dit is de introductie naar de astronaut Major Tom, die nog vaker terug zou komen als persoon in Bowie's songs. Nu, in het nieuwe nummer Blackstar lijkt het te eindigen, maar vergeten is Bowie hem dus nooit.

2.Unwashed and Somewhat Slightly Dazed (6:11)
Track 2 zit er maar mooi mee, om de opvolger te zijn van Space oddity. Gelukkig blijft deze track ook recht overeind, en vecht het goed terug. Weer een mooie rustige opbouw die uitmondt in een slow rock nummer, met een heerlijk zingende Bowie. In de eerste 2 nummers van deze plaat heeft hij al laten horen waar hij vocaal toe in staat is. De mondharmonica op dit nummer is erg lekker!
Het nummer eindigt als een lekkere muzikale jam waar iedere aanwezige muzikant lekker los kan gaan.

3.Don't Sit Down (0:40)
Een kort grappig tussendoortje.....

4.Letter to Hermione (2:31)
Een mooie ballad op gitaar gedreven. Een nummer voor een verloren liefde lijkt het. Mooi nummer, kort maar krachtig.

5.Cygnet Committee (9:31)
Het langste nummer op de plaat maakt ook weer indruk. In het intro zingt Bowie redelijk hoog, en die stem is echt als drugs. Ik wil alleen maar meer horen, en het moet ook steeds harder. De man is een geweldenaar. Het nummer wordt muzikaal ook mooi opgebouwd, steeds meer instrumenten erbij.

6.Janine (3:21)
Bowie klinkt als Herman van Veen. De melodie doet me denken aan van Veen. Grappig, want als er 2 geen link hebben zijn deze het wel. Het is een aanstekelijk nummer wat extra leuk is omdat het geen ballad is, maar uptempo. Dat maakt het refrein een oorwurm. Of dit nou een liefdesverklaring is aan een onmogelijke liefde haal ik er niet helemaal uit. Het is in ieder geval een leuke opener van kant 2.

7.An Occasional Dream (2:55)
Een lief liedje, wat me doet denken aan een McCartney song. Dat komt door de fluit die wordt gebruikt in de song. Mooi om de 2 verschillende stemmen van Bowie te horen. Een zingt hoog, de ander laag op de achtergrond.

8.Wild Eyed Boy from Freecloud (4:47)
Het intro lijkt wat op Space Oddity, maar het orkest op de achtergrond geeft er al snel een andere wending aan. Bowie verteld een verhaal, maar het is vooral het orkest wat de aandacht trekt op dit nummer. Mooie toevoeging!

9.God Knows I'm Good (3:16)
Een zo goed als akoestisch nummer met een tekst over een dame die verkeerd doet, maar als excuus gebruikt dat Godf toch wel weet dat ze het allemaal goed bedoeld. Mooi gezongen door Bowie, maar het feit dat het nummer zo kaal is, maakt het voor mij net iets minder boeiend.

10.Memory of a Free Festival (7:08)
Het nummer begint als een verdrietige song. Dit komt door de gebruikte instrumenten. Het lijkt een harmonica, maar misschien is het ook wel gewoon een orgel. De manier waarop Bowie zingt voedt het verdrietige gevoel. Toch lijkt de tekst dit gevoel niet te voeden. Het 2e deel van de song geeft daar ook een andere draai aan, en maakt het nummer een stukje vrolijker. Het meezing deel geeft een gevoel van euforie. We're gonna have a party zingt Bowie ontelbare keren. Die belofte heeft hij in de loop der tijd natuurlijk volledig waargemaakt.

Ik heb er lang over gedaan om de oudere Bowie te leren kennen. Ik heb de man in de 80's ontdekt (met Let's dance) en dat is toch andere koek. Met terugwerkende kracht heb ik later toch zijn werk beluisterd, en ben het gaan waarderen. Zijn kracht om steeds anders te klinken, maakt het soms ook moeilijk om het in één keer te kunnen waarderen. Deze plaat heeft ook tijd nodig gehad om te groeien bij me, maar nu vind ik het een erg mooi album. Knap hoe de man toen, maar ook nu nog steeds weet te boeien, met zowel oude als nieuwe muziek.

Na de emotionele vrije val sta ik weer met beide benen op deze wereld. Je moet wel, want je wilt graag verder luisteren naar de Bowie platen die ooit zijn verschenen.

Space Oddity was mijn instap Bowie! Ik kan de uren niet (meer) tellen, dat ik samen met Major Tom uit het raam heb zitten staren. Het was ook zo'n fijn plekje, de cockpit van Major Tom! We droomden allebei van een avontuurlijker leven. Laat deze droom dan ook uit zijn uitgekomen. Dat is mooi.

Dit album valt nog het meest in de categorieën "herontdekken" en "herbeleven". Bij het herontdekken viel mij laatst op dat ik mij een aantal liedjes nog goed herinner, ondanks dat ik dit album nooit zelf gekocht heb. Daar had je in die tijd het geld niet voor. Je kocht alleen singletjes!

Space Oddity is daarom niet alleen het fantastische openingslied op dit album, het is tevens het startsein geweest van roerige tienerjaartjes met de bijbehorende "ups en downs". Van het meeleven van Major Tom als je weer eens in de put zat... tot en met het luidkeels meezingen en meeklappen op Memory of a Free Festival.

Ook al is dit album, ondanks het fenomenale Space Oddity en de mooie liedjes Letter to Hermione en Cygnet Committee (nog) niet de beste plaat van David Bowie, het is voor mij in ieder geval een fantastisch tijdsdocument!

Dit album heb ik al enkele jaren in bezit, maar was een beetje in een vergeethoekje beland door z'n andere klassiekers die ik veel vaker luister. De voorbije maanden heb ik hem echter meermaals beluisterd en het valt me op dat dit eigenlijk toch wel een goed, gevarieerd album is.

Ik vraag me eigenlijk af of de score (zowel het gemiddelde als die van mezelf) hier hoger of lager zou zijn als dit album van een andere artiest zou zijn. Naar mijn gevoel kan het eigenlijk beide kanten uit.

Favorieten zijn voor mij de 2 eerste nummers van het album. Space Oddity is sowieso één van de beste Bowie-nummers natuurlijk. Ook Unwashed and Somewhat Slightly Dazed vind ik echt wel goed. Voor mij voelt het een beetje als een losgeslagen Doors-nummer, maar het zou kunnen dat dat aan mij ligt. Ook de afsluiter vind ik erg leuk.

Voor mij schommelt hij wat tussen 3,5* en 4*, maar ik ben positief gezien mijn Bowie-mood de voorbije dagen...

4*

Het vroege oeuvre van David Bowie is altijd wel een toffe ontdekkingstocht als je het mij vraagt. Hij wist ongeveer wel welke richting hij uit wou gaan, maar het is een soms wat chaotische bedoening met twee titelloze albums (eentje in 1967 en eentje in 1969) waarvan die tweede na het succes van Ziggy Stardust een reissue kreeg onder de naam "Space Oddity". Een niet zo vreemde keuze aangezien die monsterhit van Bowie het album opent, maar daardoor zou je nog vergeten dat er nog wel meer uitstekende nummers op het album staan. Hier en daar vraag je je af wat hem heeft bezield (An Occasional Dream is redelijk slaapverwekkend en Wild Eyed Boy from Freecloud zou je eerder op een Fabeltjeskrant album verwachten, plus ik heb echt een hekel aan die so the village dreadful yawns strofe), maar nummers als Janine en vooral Unwashed and Somewhat Slightly Dazed zijn de Bowie nummers die ik zo graag hoor. Rockend, swingend, heerlijke teksten en dat herhalende einde van Memory of a Free Festival (The sun machine is coming down, and we're gonna have a party) sluit het album heerlijk af. Hier en daar misschien nog net iets teveel opvulling zoals Don't Sit Down (welke je eigenlijk zelfs geen nummer kan noemen) en die bijna 10 minuten van Cygnet Committee kan ik me achteraf nooit meer herinneren. Het lijkt wel alsof ik dan eventjes hersendood ben om opeens terug wakker te worden bij Janine. PS: de albumhoes van de 1972 reissue is nu ook niet bepaald één van de mooiste uit het oeuvre van Bowie, maar de originele hoes is wel erg lachwekkend slecht. Ik krijg altijd zin om van die bubbeltjesplastic te poppen als ik de CD uit de kast haal.

Na de sixties-pop van het 1967-album zet Bowie een enorme stap voorwaarts en presenteert hij zichzelf hier als een soort psychedelische folkie, met een paar semi-persoonlijke ontboezemingen en op veel nummers zijn twaalfsnarige akoestische gitaar (in ieder geval tijdens de eerste coupletten) dominant, maar ook met knerpende elektrische gitaren, zware orkestrale arrangementen, dystopische teksten en afstandelijke beschouwingen over de wereld om hem heen èn over zichzelf: "if you take an axe to me you'll kill another man / Not me at all", die regels lijken al vooruit te wijzen naar de kameleontische persoonlijkheid die een paar jaar later één van de reuzen van het pop- en rocklandschap van de jaren 70 zou worden.
        Het is er allemaal al bijna, maar nog nèt niet: het epische The cygnet committee is nog net geen Bewley brothers of Quicksand, de gitaar wordt nog niet bespeeld door Mick Ronson maar heeft af en toe al diens sound (met name op Unwashed and somewhat slightly dazed, The cygnet committee en het B-kantje van de Memory of a free festival-single), en de enorme diversiteit op het album zou je kunnen interpreteren als facetten van een veelzijdige persoonlijkheid maar ook als de zoektocht van iemand die nog niet precies de juiste richting heeft gevonden. Wat het geheel voor mij uiteindelijk toch groter maakt dan de som der delen is de rusteloze persoonlijkheid die uit het totaalpakket spreekt, een zoeker die zijn hang naar oorspronkelijkheid en zijn behoefte aan avontuur bovendien koppelt aan een uitstekend oor voor sterke melodieën en een prachtige stem. Klasse.
        Over het openingsnummer kan ik verder niets méér zeggen dan al gedaan is, behalve dan dat het na al die jaren nog steeds een "otherwordly song" lijkt te zijn, en dat is het natuurlijk eigenlijk ook. Het arrangement levert bovendien een geluidsbeeld op dat werkelijk uniek is, met z'n combinatie van strijkers, mellotron, elektrische gitaar en "sloffende" drums en uiteraard het simpele maar o zo effectieve verhaal van de tekst. Het is en blijft in alle opzichten een adembenemende song, voor Major Tom ook lètterlijk.
        Ik prijs mezelf gelukkig dat ik deze plaat en de vier hieropvolgende in 1990 als Rykodisc heb gekocht (volgens mij was dat de tweede serie releases, na de oorspronkelijke RCA's van de jaren 80), want het geluid daarvan is prima, de boekjes netjes gepresenteerd (inclusief teksten, zij het minuscuul afgedrukt) en met meestal interessante bonustracks die op latere releases op andere labels weer zijn verdwenen. Op de Rykodisc-versie van Space oddity staan drie bonusnummers; twee daarvan zijn de twee delen van de (wezenlijk andere, want voor band en strijkers gearrangeerde) single-versie van Memory of a free festival. Het derde is Conversation piece, tegenwoordig wellicht voor veel mensen al bekend van een Bowie-boxset, maar voor mij indertijd een zeer ontroerende openbaring vanwege de subtiele en ingetogen vertolking en de directe emotionele impact, met dank aan de prachtige gitaarpartij waarvan het niet duidelijk is of hij van Tim Renwick of van Mick Wayne is.