menu

Megadeth - Youthanasia (1994)

mijn stem
3,64 (173)
173 stemmen

Verenigde Staten
Metal
Label: Capitol

  1. Reckoning Day (4:35)
  2. Train of Consequences (3:26)
  3. Addicted to Chaos (5:26)
  4. A Tout le Monde (4:28)
  5. Elysian Fields (4:04)
  6. The Killing Road (3:58)
  7. Blood of Heroes (3:58)
  8. Family Tree (4:07)
  9. Youthanasia (4:10)
  10. I Thought I Knew It All (3:45)
  11. Black Curtains (3:39)
  12. Victory (3:02)
  13. Millenium of the Blind * (2:15)
  14. New World Order [Demo] * (3:45)
  15. Absolution [Instrumental] * (3:27)
  16. A Tout le Monde [Demo] * (6:20)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur: 48:38 (1:04:25)
zoeken in:
avatar van Spock2011
5,0
Daar ben ik het mee eens .

deric raven
Ik had verwacht dat Megadeth zich met de single A Tout le Monde definitief wereldwijd op de kaart zou zetten.
Het verwachtte succes bleef uit, al blijft het natuurlijk een heerlijk nummer.

avatar van Don Cappuccino
A Tout Le Monde is inderdaad een heerlijk nummer, jammer genoeg verklootte de band het zelf in 2007 door het nummer opnieuw op te nemen met een gastzangeres. Vooral deze regels zal ik nooit meer vergeten:

A tout le monde
A tout mes amis
Je vous aime
Je dois partir
These are the last words
I'll ever speak
And they'll set me free


En die gitaarsolo is ook super! Een van mijn favorieten van Megadeth.

avatar van demonhunter1056
4,0
Goed Megadeth album, al had het een paar luisterbeurten nodig vooraleer ik het echt kon apprecieren. De nummers op het album zijn alvast helemaal geen speedmetal meer en klinken zowel triestig als duister, een combinatie waar ik aan moest wennen (ik vind dat ...And Justice For All iets gelijkaardigs heeft). Songs als Addicted To Chaos en Family Tree zijn bijvoorbeeld echte groeiers en worden beter en beter elke maal je ze hoort.

Het album begint verschroeiend met Reckoning Day, wat qua bulderende drums wel kan tellen. Deze samen met de drie volgende tracks zijn meteen de beste van het album. Het vijfde nummer Elysian Fields, is echter het dieptepunt, een van de weinige Megadeth nummers waar ik me niet kan in vinden, komt misschien door de vervelende backing vocals of het feit dat Mustaine hier wel heel zagerig klint, wat ook het geval is op I Thought I Knew It All, hoewel dat, en vooral het tweede deel met een up-tempo stukje, een betere song is. Youthanasia kent ook een supergoede tempowissel. Heerlijk hoe Mustaine zowel hier als op Black Curtains (met killer-riff) het refrein uitspuugt. Victory is een goede samenvattende afsluiter en een van de weinige snellere nummers. Goed album, maar te weinig variatief voor een echte topper te zijn.

avatar van Spock2011
5,0
Don Cappuccino schreef:


Vooral deze regels zal ik nooit meer vergeten:

A tout le monde
A tout mes amis
Je vous aime
Je dois partir



Vooral met dat fantastisch Franse accent van Dave Mustaine.

PriestMaiden
Fantastische Megadeth schijf die ik nog ontbrak in mijn verzameling. A Tout Le Monde, Reckoning Day en Train of Consequence blijven 'stalen' krakers.

avatar van Lau1986
4,0
Een aardig album van Megadeth, maar haalt het niet bij voorgaande albums. Het is een stukje rustiger. Maar Megadeth bewijst dit ook aan te kunnen. A Tout le Monde is prachtig, maar ook nummers als Family Tree, Addicted to Chaos en The Killing Road zijn prachtig.

avatar van The_CrY
4,0
Ik luister niet alle Megadeth albums in de juiste volgorde - begon met Risk, Killing Is My Business en nu Youthanasia - maar ze landen wel één voor één. Deze is weer heel anders dan die andere twee die ik ken. Het is wel zwaar maar toch allemaal vrij rustig en nogal song-gericht, zeker als je de catchy refreintjes hoort. Het snerpende stemgeluid van Mustaine past er toch nog heel goed bij, vooral bij hét hoogtepunt bij uitstek: 'Victory'. Andere favorieten zijn de hele beginserie van 'Reckoning Day' tot aan 'Blood of Heroes'.

avatar van Kronos
4,5
The_CrY schreef:
Het is wel zwaar maar toch allemaal vrij rustig en nogal song-gericht, zeker als je de catchy refreintjes hoort.

Die song-gerichte evolutie begon al op de voorganger Countdown to Extinction (uit '92) en zette zich hier nog verder door. Goede nummers dus allemaal erg genietbaar, maar zo goed als het waanzinnig avontuurlijke Rust in Peace zou het toch niet meer worden. Het voelde destijds toch als een kleine knieval voor de commercie, die Metallica begin jaren negentig ook had gemaakt.

avatar van gigage
4,0
De overgang van Reckoning day naar Train of Consequences had voor mij wel zonder drumsticks ertussen gemogen, dan had de eerdergenoemde trein gelijk op spoor 1 door kunnen razen. Alleen de baslijn in de laatstgenoemde maakt dit voor mij al een klassieker. Dat er zelfs al een mondharmonica aan te pas komt bewijst wel min of meer de pure trash enigszins wordt bijgeschaafd van de ruwe kantjes. Het wat langzamere addicted to chaos wordt nog steeds lekker met het mes tussen de tanden gezongen. Prachtige gitaarlijn die het couplet begeleid die dan overgaat in zowaar een bluesy solo. ( roeptie nou om bier tegen het einde ) . Dan moet de ballad die op single verschijnt het album gaan vertegenwoordigen. Helaas helaas, mtv banned de clip vanwege vermeende link naar suicidaal gedrag in de tekst. Dus dat feest gaat niet door.Maar als je m niet te vaak hoort is het best een aardig nummer.
Beter was het geweest om dan een soort van high speed dirt er tegen aan te gooien om de vaart er weer wat in te brengen. Nu blijft het album wat hangen in melodramitische songs die ieder op zich erg steunen op het refrein. Behalve de titeltrack, die dan ook gelijk erbovenuit steekt. Tanden op elkaar en zingen maar, heerlijk.
Ithought I knew it all heeft nog een goeie solo maar waarom geen twin duel? En dat maakt het verschil met zijn voorganger. Op zich allemaal goeie songs maar net iets te gepolijst. Was Countdown to Exctinction de ideale mix van melodie en (trash) metal, deze gaat nog een stapje verder richting pakkende riffs en refreinen. Logisch vervolg eigenlijk en er valt nog genoeg te genieten.

avatar van gigage
4,0
En oh ja, ik had het over de originele release en niet de karaoke versie van 2004.

avatar van james_cameron
4,0
Jammer dat vrijwel alle songs zich in midtempo afspelen, waardoor het album een beetje log en eenvormig klinkt. Aan het songmateriaal ligt het in ieder geval niet; dat is hier meer dan degelijk. Halverwege kakt de plaat een beetje in met songs als Elysian Fields en Blood Of Heroes, maar ook die zijn eigenlijk best oké. Meest opvallende (en beste) songs zijn de fraaie powerballad A Tout Le Monde en het afsluitende Victory, waarvan de tekst is opgebouwd uit songtitels van alle voorgaande albums.

avatar van milesdavisjr
4,0
Wellicht probeerde Megadeth aan te haken bij het succes van Metallica aangezien het tempo weer wat is teruggeschroefd. Ik vind de band hier op zijn creatieve hoogtepunt. Natuurlijk is Rust in Peace een monumentaal album en heeft zijn opvolger dezelfde allure. Met deze plaat levert Megadeth naar mijn mening zijn beste songs. Dave zingt wat minder verbeten en dat maakt het dat ik de rit genietbaar kan uitzitten. Reckoning Day, Addicted to Chaos, Blood of Heroes, I Thought I knew it All en Black Curtains zijn voor mij toppers.

avatar van Dale Cooper
3,5
Ik weet niet goed wat ik moet met dit album, alles wat er op staat is "degelijk", met uitzondering van A Tout Le Monde, wat ik een toppertje vind. Er is echter niet veel wat er echt uitspringt, het kabbelt wat voorbij (voor zover Megadeth al kabbelt uiteraard). Ik ervaar ook geen echte minpunten bij het beluisteren, maar het is nu eenmaal een album waar ik niet zo heel erg vaak naar teruggrijp, het is niet meer dan een solide opvulling van hun oeuvre.

avatar van Kondoro0614
4,0
Hoewel dit Megadeth album wel goed is begon ik mij erg te vervelen op het eind door de constantheid van de nummers, oftewel er zit maar weinig veranderingen in de nummers. Mustaine zingt op zeer slome snelheid en de nummers klinken minder hard dan dat ze gedaan hebben en zeker tussen dit album en het vorige album zit een groot verschil. Toch weet Megadeth mijn waardering wel te krijgen door dit album en heb ik niet stil gezeten. Ze kennen zeker wat goeie nummers maar de kwaliteit gaat wel iets achteruit.

avatar van milesdavisjr
4,0
Dit had Megadeth's doorbraak' album moeten worden. Volgens Mustaine moesten de grenzen niet verzet worden maar moest men binnen de grenzen opereren en zodoende een plaat maken die zowel de fan als wel een nieuw publiek aan zich moesten binden.Het pakte echter anders uit. De formule was ten opzichte van Countdown gewijzigd. Een warmere productie, een Mustaine die wat gecontroleerder zingt, variatie alom en compacte nummers. De gemiddelde Megadeth purist wist niet wat hij of zij met deze plaat aan moest. A Tout Le Monde; dat had men niet voorzien. Blood of Heroes, mikte men op de hitparades? Toch blijf ik het een van de beste schijven van de band vinden. Mustaine trek ik qua zang voor het eerst een beetje, de rimtesectie speelt achteloos en haast relaxed en de songs zitten gewoon goed in elkaar. Reckoning Day met zijn lekkere intro is een goed openingsnummer. Addicted to Chaos met zijn drum intro duurt wat lang maar houdt de aandacht vast. A Tout Le Monde, Mustaine in het Frans! Vreemd. De sterkste nummers staan op de tweede helft van de schijf, het al genoemde Blood of Heroes, het kamerbrede Family Tree (over misbruik in de familie), het pakkende I Thought I Knew It All en het bijtende en afgemeten; Black Curtains. Conclusie; moeilijk te vergelijken met zijn voorgangers, geen schop onder je kont materiaal, maar wel hulde voor de stap die Mustaine destijds durfde te zetten in zijn carriere.

avatar van Edwynn
4,0
Youthanasia was anders wel een behoorlijk succes hoor. Niet zo groot als Metallica of Guns n Roses maar toch minstens 1x platina in een tijd dat je daar nog 1 miljoen exemplaren voor verkocht moest hebben. De band kreeg mainstream aandacht (US en UK vooral). Ik las in een oud interview dat Mustaine met Megadeth op popfestivals stond en om die reden een milde setlist aanbood. Op metalbills kwam dan het hardere spul weer aan bod.
Uiteindelijk ontstonden er de nodige onderlinge strubbelingen en viel deze line-up langzaam uit elkaar.

avatar van vielip
3,5
Ik meen me ook te herinneren wat Edwynn zegt. Dit album, maar ook Cryptic writings, waren in met name de US behoorlijke succesen. De band speelde in die tijd in (volle) arena's en had met de singles meer dan gemiddeld succes.

avatar van milesdavisjr
4,0
In de States ging het qua verkoop nog redelijk maar in vergelijking met voorganger Countdown (3 dubbel platina) toch wel een pak minder. Van Cryptic Writings werden er 790.000 verkocht, ook nog een mooi aantal. Hoewel deze lijst is bijgewerkt tot 2005. Megadeth: Album Sales Update - Blabbermouth.net

Ik kan mij herinneren dat op het Europese vasteland de aandacht wat tegenviel en de media was ook al met al niet onverdeeld positief. Neemt niet weg dat ik het persoonlijk een sterk album vindt. Na verloop van tijd was het weer raak met Dave en zijn grillen en wisselde hij vaker van personele bezetting dan ik van onderbroek. En dat is jammer want de bezetting met Menza, Friedman, Ellefson en Mustaine vond ik nog steeds het meest talentvol en complementair aan elkaar.

avatar van Kronos
4,5
milesdavisjr schreef:
Ik kan mij herinneren dat op het Europese vasteland de aandacht wat tegenviel en de media was ook al met al niet onverdeeld positief.

De ambitie van Dave Mustaine, nadat hij uit het bandje gezet was dat nummer 1 werd, is bekend. Als je het hier in mainstream kringen over Megadeth hebt word je onwetend aangekeken. In het programma Belpop kwam gisteren Channel Zero aan bod. Toen ze het over Megadeth hadden stond dat als 'Megadeath' te lezen in de ondertitels. Iedereen kent Metallica en Guns N' Roses, niemand kent Megadeth. Inderdaad een dikke tegenvaller voor Dave. Water bij de wijn doen in navolging van Metallica leverde niet het gewenste succes op. Voor mij als fan hoeft dat niet. Als de muziek maar goed is. Mustaine heeft in dat opzicht Hetfield en co verschillende keren geklopt. Ook met Youthanasia.

avatar van milesdavisjr
4,0
Mustaine heeft in dat opzicht Hetfield en co verschillende keren geklopt. Ook met Youthanasia.


Ben ik met je eens, hoewel Hetfield qua zang bij mij veel minder in de irritatiezone zit in vergelijking met Mustaine. Desalniettemin heeft Megadeth kwalitatief gezien meer betere schijven uitgepoept dan Hetfield en co.

avatar van Edwynn
4,0
Zo is het. Artisiek is hij vaak sterker geweest. Maar getuige de mainstreamaandacht in de US en UK, hoeft Dave mijns insziens niets te klagen te hebben.

avatar van Kronos
4,5
Als hij niet zou klagen, tevreden was met de tweede plek, had hij dan ooit artistiek sterker kunnen worden?

Ik heb het vroeger nooit zo bekeken, maar sinds ik Mustaine heb bezig gezien in Metallica: Some Kind of Monster heb ik het gevoel dat Metallica evenaren of zelfs overtreffen altijd zijn grootste drijfveer is geweest. En hoewel hij artistiek vaak voorop ging liep hij lange tijd in het spoor van zijn doelwit.

avatar van Edwynn
4,0
Dat is denk ik een terechte conclusie. Al vond ik Countdown To Extinction, vaak afgeschilderd als een obligate navolging van Metallica, toch een stuk interessanter en geraffineerder. Mustaine gaf destijds volgens mij wel toe dat Metallica deuren naar een ander publiek opende voor andere metalbands.

Youthanasia is wat gemakkelijker en wat vlakker naar mijn idee. Gepolijster, zo je wilt. Er staat wel een aantal zeer sterke tracks op. Victory en Killing Road bijvoorbeeld.

avatar van vielip
3,5
Gelijk na de release vond ik Countdown to extinction al (een stuk) interessanter in vergelijking met The black album. De songs zitten allemaal net even wat doordachter en ingenieuzer in elkaar vind ik. De zang van Mustaine heb ik nooit als een struikelblok ervaren. Eerder het tegenovergestelde nu ik erover nadenk. Waarmee ik overigens niet wil zeggen dat ik 'm beter vind dan Hetfield.

avatar van gigage
4,0
milesdavisjr schreef:

Ik kan mij herinneren dat op het Europese vasteland de aandacht wat tegenviel en de media was ook al met al niet onverdeeld positief. Neemt niet weg dat ik het persoonlijk een sterk album vindt.


In Nederland is dit de hoogst scorende plaat qua charts (#20) en kwam in 1995 nog eens in die lijst vanwege de toevoeging van hidden treasures.

Vaak is zoiets ook het gevolg van de populariteit van de voorganger. De verwachtingen destijds waren iets hoger dan het gebodene.

Maar of dat voor heel Europa geldt dat weet ik niet.

avatar van FlyLo
Berichten verplaatst naar Metallica
edit: ik denk dat ik de berichten per ongeluk verwijderd heb. Gelieve discussie over de live-performance van Hetfield alleszins bij de juiste artiestenpagina te houden ipv dit album

avatar van Edwynn
4,0
geplaatst:
Toch weer hernieuwde waardering voor Youthanasia van mijn kant. Natuurlijk zocht ook Megadeth nadrukkelijk het grotere publiek door met wat meer mildere hardrock/metal songs op de proppen te komen. Het meeslepende I Thought I Knew It All en de ballade A Tout Le Monde zijn daar wel mooie voorbeelden van.

Anderszijds blijft Mustaine eigenwijze riffjes overal tussen proppen. Het iets te vrolijke Train Of Consequences heeft best een vette riff waardoor ik stiekem toch niet stil kan zitten. Het titelnummer kent een weer mooie wending in het midden. Ook weer zo'n typisch vingervlug Dethriffje.

Dan kan ik wel honderd keer roepen dat Peace Sells gemener was en Rust In Piece opzwepender. Maar dan ga ik toch wat te gemakkelijk voorbij aan de interessante composities op Youthanasia.

avatar van vielip
3,5
geplaatst:
Echt een eeuwigheid niet gehoord dit album. Zal 'm weer eens in de spelert duwen eerdaags. Puur op m'n herinnering afgaande vond ik dit altijd wel een aardig album. Niks opzienbarends maar wel oerdegelijk. Meer gericht op de grote massa inderdaad. Enige wat ik altijd wat 'minder' vond was de in mijn beleving wat (te) tamme productie.

avatar van milesdavisjr
4,0
geplaatst:
Een in mijn ogen wat onderschat album van de heren, ben het met vielip eens dat de productie wel wat meer had mogen knallen. Qua composities vormt Youthanasia een interessant hoofdstuk in het oeuvre van de band, het is tevens een van de meest commercieel klinkende albums van Dave en de zijnen.
Er valt echter genoeg te genieten, de dikke afgemeten riff van Reckoning Day is heerlijk, het relaxte aanzwellende drumwerk van Nick Menza in Addicted to Chaos en de charme van A Tout Le Monde. Blood of Heroes, haast een meezinger maar wel een pakkende song. Family Tree gaat over seksueel misbruik in de familie van Mustaine en als je dat weet krijgt het nummer direct een andere lading. I Thought I Knew It All ligt een beetje in het verlengde van Blood of Heroes, bevat een swingende groove en een aanstekelijk refrein. De riff van Black Curtains en een venijnig zingende Mustaine vormt voor mij de beste song van het album. Zo blijft Youthanasia voor mij een soort guilty pleasure want; gevarieerd, gedurfd, bij vlagen mild en toegankelijk en Mustaine die zich op tekstueel vlak kwetsbaar opstelt.

Gast
geplaatst: vandaag om 22:22 uur

geplaatst: vandaag om 22:22 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.