Megadeth - Youthanasia (1994)

Dit is nu echt wel mijn favoriete MEGADETH plaat, vind het tevens hun beste. COUNTDOWN TO EXTINCTION was ook al erg goed, maar deze is nog een tikkeltje beter.

Een song zoals A TOUT LE MONDE is gewoon meesterlijk, en van het hardere werk hou ik vooral van YOUTHANASIA zelf, I THOUGHT I KNEW IT ALL, BLOOD OF HEROES en THE KILLING ROAD.

Goed Megadeth album, al had het een paar luisterbeurten nodig vooraleer ik het echt kon apprecieren. De nummers op het album zijn alvast helemaal geen speedmetal meer en klinken zowel triestig als duister, een combinatie waar ik aan moest wennen (ik vind dat ...And Justice For All iets gelijkaardigs heeft). Songs als Addicted To Chaos en Family Tree zijn bijvoorbeeld echte groeiers en worden beter en beter elke maal je ze hoort.

Het album begint verschroeiend met Reckoning Day, wat qua bulderende drums wel kan tellen. Deze samen met de drie volgende tracks zijn meteen de beste van het album. Het vijfde nummer Elysian Fields, is echter het dieptepunt, een van de weinige Megadeth nummers waar ik me niet kan in vinden, komt misschien door de vervelende backing vocals of het feit dat Mustaine hier wel heel zagerig klint, wat ook het geval is op I Thought I Knew It All, hoewel dat, en vooral het tweede deel met een up-tempo stukje, een betere song is. Youthanasia kent ook een supergoede tempowissel. Heerlijk hoe Mustaine zowel hier als op Black Curtains (met killer-riff) het refrein uitspuugt. Victory is een goede samenvattende afsluiter en een van de weinige snellere nummers. Goed album, maar te weinig variatief voor een echte topper te zijn.

De overgang van Reckoning day naar Train of Consequences had voor mij wel zonder drumsticks ertussen gemogen, dan had de eerdergenoemde trein gelijk op spoor 1 door kunnen razen. Alleen de baslijn in de laatstgenoemde maakt dit voor mij al een klassieker. Dat er zelfs al een mondharmonica aan te pas komt bewijst wel min of meer de pure trash enigszins wordt bijgeschaafd van de ruwe kantjes. Het wat langzamere addicted to chaos wordt nog steeds lekker met het mes tussen de tanden gezongen. Prachtige gitaarlijn die het couplet begeleid die dan overgaat in zowaar een bluesy solo. ( roeptie nou om bier tegen het einde ) . Dan moet de ballad die op single verschijnt het album gaan vertegenwoordigen. Helaas helaas, mtv banned de clip vanwege vermeende link naar suicidaal gedrag in de tekst. Dus dat feest gaat niet door.Maar als je m niet te vaak hoort is het best een aardig nummer.
Beter was het geweest om dan een soort van high speed dirt er tegen aan te gooien om de vaart er weer wat in te brengen. Nu blijft het album wat hangen in melodramitische songs die ieder op zich erg steunen op het refrein. Behalve de titeltrack, die dan ook gelijk erbovenuit steekt. Tanden op elkaar en zingen maar, heerlijk.
Ithought I knew it all heeft nog een goeie solo maar waarom geen twin duel? En dat maakt het verschil met zijn voorganger. Op zich allemaal goeie songs maar net iets te gepolijst. Was Countdown to Exctinction de ideale mix van melodie en (trash) metal, deze gaat nog een stapje verder richting pakkende riffs en refreinen. Logisch vervolg eigenlijk en er valt nog genoeg te genieten.

Jammer dat vrijwel alle songs zich in midtempo afspelen, waardoor het album een beetje log en eenvormig klinkt. Aan het songmateriaal ligt het in ieder geval niet; dat is hier meer dan degelijk. Halverwege kakt de plaat een beetje in met songs als Elysian Fields en Blood Of Heroes, maar ook die zijn eigenlijk best oké. Meest opvallende (en beste) songs zijn de fraaie powerballad A Tout Le Monde en het afsluitende Victory, waarvan de tekst is opgebouwd uit songtitels van alle voorgaande albums.

Hoewel dit Megadeth album wel goed is begon ik mij erg te vervelen op het eind door de constantheid van de nummers, oftewel er zit maar weinig veranderingen in de nummers. Mustaine zingt op zeer slome snelheid en de nummers klinken minder hard dan dat ze gedaan hebben en zeker tussen dit album en het vorige album zit een groot verschil. Toch weet Megadeth mijn waardering wel te krijgen door dit album en heb ik niet stil gezeten. Ze kennen zeker wat goeie nummers maar de kwaliteit gaat wel iets achteruit.

Megadeth goes pop 2.0

Nu was Countdown to Exticntion natuurlijk al de meer popgerichte inslag voor ze. Maar Youthanasia gaan ze hier nog een stapje verder mee. Het is allemaal net wat verfijnder, wat soepeler en een flink toegankelijker. Mustaine is hier ook weer wat beter om aan te horen wat ook goed helpt. Waar de eerste paar platen vooral een verzameling waren van rauwe onafgewerkte venijnige muzikale ideeën. Is dat hier nog maar moeilijk te bekennen.

Youthanasia begint lekker energiek met Reckoning Day en Train of Consequences. Addicted to Chaos gooit het tempo iets omlaag maar nestelt zich daardoor vrijwel direct in mijn gehoor. A Tout le Monde is natuurlijk de grote ballad die waarschijnlijk de grootste hit van ze had moeten worden. De Nothing Else Matters van Megadeth denk ik dan maar. Zo succesvol is het niet geworden denk ik, want ik heb hier tot nu toe nog nooit van gehoord. Best een prima nummer. Mustaine laat hier horen dat hij ondertussen wel beter is gaan zingen. En dat ze niet perse venijn of muzikale krachtpatserij nodig hebben om sterke nummers te maken. Daarna krijgen we de meezinger Elysian Fields en als het nu nog niet duidelijk is dat dit geen popmetal album is dan weet ik het ook niet meer.

Alles is zo gemaakt voor het grote publiek en de stadiums. Je zou het haast een sell-out kunnen noemen. Super gestroomlijnd, goed in het gehoor liggende nummers, makkelijker meezingers, geen enorm complexe muzikale dingen, bijna geen venijn (Victory klinkt Dave wel weer wat venijniger gelukkig), allemaal erg veilig en binnen de lijntjes. Af en toe nog een leuke solo maar echt heel explosief wordt het hier allemaal niet.

En toch, toch flikken ze het om hier een dijk van een album neer te zetten. Een album wat zich direct in het gehoor nestelt, zich daarna verder laat ontwikkelen en onderhand een constante hoge kwaliteit bied. Mis ik de rauwheid? zekers, het venijn? ja ook dat. Maar ik kan hier net zo lekker van genieten als van Rust in Peace en So Far, So good... So What?. Er is genoeg creativiteit te vinden, voldoende afwisseling en het geheel is lekker melodieus.

Metallica bewees natuurlijk dat het niet verkeerd is om popgerichte Thrash te maken. Megadeth volgde dat niet geheel onlogisch op. Maar blijft toch wat meer levendigheid, energie en creativiteit tonen in hun poging. Het zorgt voor een album wat bij mij in ieder geval blijft doorgroeien en waar ik met plezier naar luister. Het is een stap voorwaarts van de vorige en op dit moment lijkt de band nog altijd op top niveau te zitten. Benieuwd hoe lang dat goed blijft gaan.


1. Rust in Peace
2. So Far, So Good... So What!
3. Youthanasia
4. Countdown to Extinction
4. Peace Sells... But Who's Buying?
5. Killing Is My Business... and Business Is Good!