Megadeth - Youthanasia (1994)

Lekker frisse plaat; van den beginne af onderschat en sindsdien verguisd, maar tijdens een bescheiden Megadeth-marathon is dit een verademing na net dat krakkemikkige debuut gehoord te hebben, en ik prijs mij gelukkig originele CD's van Megadeth te hebben. Youthanasia borduurt verder op de mainstream zoals die al op Countdown to Extinction te horen valt, en alhoewel ik dat album spannender vind, klinkt Youthanasia productioneel zwaarder en voller dan de meer verfijnde producties van de twee voorgangers en dat compenseert weer met de snelheid die wat uit de muziek gehaald is. Addicted to Chaos is mijn favoriet.

In de loop van jaren grijp ik altijd terug op dit plaatje. Rust In Peace en Countdown, prima werk, niks mis mee. Echter in mijn beleving stond Mustaine qua compositorisch vernuft op de toppen van zijn kunnen.
Natuurlijk is dit een van de meest toegankelijke worpen van de heren maar als ik het album ga ontleden staan er een heleboel parels op.
Het geheel steekt minder technisch in elkaar dan Rust in Peace, het gaspedaal wordt minder snel ingedrukt en Dave zingt beter dan ooit.
De riff van Reckoning Day is weergaloos, de simpele maar doeltreffende drumslagen van Menza in Addicted to Chaos, het gedurfde (en ook wel kazige) A Tout Le Monde, de directheid van Blood of Heroes, het gaat erin als de spreekwoordelijke Friese kruidkoek.
Family Tree; heeft Mustaine ooit persoonlijker geklonken, al is de achtergrond van dit nummer daar debet aan. I Thought I Knew It All en het venijnige Black Curtains, het zijn uitstekende songs.
Youthanasia, in mijn beleving de beste van de heren. Daar doen enkele andere prima worpen van de heren niks aan af. Vooruit dan, een halfje erbij.

Gedurfd? Metallica had veel succes met Nothing Else Matters en dat wilde Dave ook. Lukte niet dus probeerde hij het in 2007 nog maar eens met een wat andere versie van hetzelfde nummer.

Enigszins wel, een dergelijke song had minder snel op Countdown of Rust gestaan denk ik. Daarnaast is A Tout le Monde van een andere signatuur dan Nothing Else Matters. Ik weet ook niet of het destijds de insteek van Dave is geweest om met een dergelijke song door te breken naar een wereldwijd publiek.
Ik had mij echter wel kunnen voorstellen dat met een plaat als Youthanasia een definitieve doorbraak bewerkstelligd had kunnen worden, radio vriendelijker dan in 1994 had de band immers nooit geklonken.

Megadeth goes pop 2.0

Nu was Countdown to Exticntion natuurlijk al de meer popgerichte inslag voor ze. Maar Youthanasia gaan ze hier nog een stapje verder mee. Het is allemaal net wat verfijnder, wat soepeler en een flink toegankelijker. Mustaine is hier ook weer wat beter om aan te horen wat ook goed helpt. Waar de eerste paar platen vooral een verzameling waren van rauwe onafgewerkte venijnige muzikale ideeën. Is dat hier nog maar moeilijk te bekennen.

Youthanasia begint lekker energiek met Reckoning Day en Train of Consequences. Addicted to Chaos gooit het tempo iets omlaag maar nestelt zich daardoor vrijwel direct in mijn gehoor. A Tout le Monde is natuurlijk de grote ballad die waarschijnlijk de grootste hit van ze had moeten worden. De Nothing Else Matters van Megadeth denk ik dan maar. Zo succesvol is het niet geworden denk ik, want ik heb hier tot nu toe nog nooit van gehoord. Best een prima nummer. Mustaine laat hier horen dat hij ondertussen wel beter is gaan zingen. En dat ze niet perse venijn of muzikale krachtpatserij nodig hebben om sterke nummers te maken. Daarna krijgen we de meezinger Elysian Fields en als het nu nog niet duidelijk is dat dit geen popmetal album is dan weet ik het ook niet meer.

Alles is zo gemaakt voor het grote publiek en de stadiums. Je zou het haast een sell-out kunnen noemen. Super gestroomlijnd, goed in het gehoor liggende nummers, makkelijker meezingers, geen enorm complexe muzikale dingen, bijna geen venijn (Victory klinkt Dave wel weer wat venijniger gelukkig), allemaal erg veilig en binnen de lijntjes. Af en toe nog een leuke solo maar echt heel explosief wordt het hier allemaal niet.

En toch, toch flikken ze het om hier een dijk van een album neer te zetten. Een album wat zich direct in het gehoor nestelt, zich daarna verder laat ontwikkelen en onderhand een constante hoge kwaliteit bied. Mis ik de rauwheid? zekers, het venijn? ja ook dat. Maar ik kan hier net zo lekker van genieten als van Rust in Peace en So Far, So good... So What?. Er is genoeg creativiteit te vinden, voldoende afwisseling en het geheel is lekker melodieus.

Metallica bewees natuurlijk dat het niet verkeerd is om popgerichte Thrash te maken. Megadeth volgde dat niet geheel onlogisch op. Maar blijft toch wat meer levendigheid, energie en creativiteit tonen in hun poging. Het zorgt voor een album wat bij mij in ieder geval blijft doorgroeien en waar ik met plezier naar luister. Het is een stap voorwaarts van de vorige en op dit moment lijkt de band nog altijd op top niveau te zitten. Benieuwd hoe lang dat goed blijft gaan.


1. Rust in Peace
2. So Far, So Good... So What!
3. Youthanasia
4. Countdown to Extinction
4. Peace Sells... But Who's Buying?
5. Killing Is My Business... and Business Is Good!

Mustaine is wat mij betreft een groot compositorisch talent. Natuurlijk ontbeert de schijf (grotendeels) de vernuftige riffs van Rust in Peace, de gekte van Peace Sells of de gestileerde thrash van Countdown, wat je ervoor terugkrijgt is zeer fraai.
Mustaine zocht geen grenzen op maar trok ze naar zich toe, resulterend in een diverse plaat met een hele rits uitstekende songs.
Gek genoeg kan ik net zo goed genieten van het oude werk als deze schijf.
Echt harde thrash is Megadeth nooit geweest, echter Youthanasia is wel ver verwijderd van Killing qua stijl. Dat ervaar ik trouwens als geen enkel probleem.
Dave bleek in tegenstelling tot zijn voormalige band zich blijvend te ontwikkelen en scoort daarmee flink op punten. Chapeau!

Dat klopt zeker en hij blijkt een veel veelzijdigere muzikant te zijn dan zijn oude band. Dat bewijst hij hier ook wel wat mij betreft. Hij weet het geheel, ondanks de toegankelijkere en commerciëlere insteek gewoon weer erg goed in elkaar te zetten.


Niet zoals Slayer nee, maar ze hadden iets compromisloos in de eerste paar platen wat de rest niet had. Dat leverde toch wel stevige Thrash op. Helemaal met de venijnige zeikstem van Dave

Onlangs is op de Kink Distortion ( internet en DAB) radio de jaarlijkse top 500 allertijden uitgezonden en daarin stond A Tout Le Monde tot mijn verrassing ook in. En er zijn zoveel betere tracks van de band, maar zo blijkt maar weer dat de song toch best populair is in metalminnend radio luisterend Nederland.

A Tout Le Monde behoort wat mij betreft niet tot het beste materiaal van Youthanasia.
Dat heeft met name te maken met zijn 'steenkolen' Frans, ik schiet altijd een beetje in de lach als Dave het refrein inzet, had het bij Engels gehouden en het zou mij meer tot de verbeelding spreken.

En dat terwijl Dave toch heel veel tijd en moeite in dat stukje Frans heeft gestoken getuige deze snippet uit de Evolver docu

Ik vind het refrein van A Tout Le Monde echt wel wat te 'cringe'. Zelfs René Le Blanc zou daar het schaamrood van op zijn kaken krijgen.
Verder een oké nummer net zoals Youthanasia een meer dan oké album is. Maar het is lang niet zo vernuftig als Countdown To Extinction.

Op YouTube ben ik nogmaals gewezen op de geweldige solo van Marty Friedman op The Killing Road. Dan maar gelijk het hele album even draaien want dat komt er toch te weinig meer van. Van uit de tijd dat ik alle lyrics met volledige aandacht nog bij de hand nam.