Negurã Bunget - Om (2006)

Ik heb geen idee hoe ik er bij kwam dit te hebben en te draaien, maar ik heb het wel gedaan.

Vrij leipe roemeense metal, vind het best aardig klinken eigenlijk. Knalt er goed in.. soms ook behoeft aan .. twijfel tussen 3,5 en 4 voor het moment, maar zou alle kanten nog op kunnen.

(flink wat videootjes op youtube trouwens)

..en je hebt de 2.0 uitgekozen?

Prachtige pagan blackmetal.....luister eens naar track nummer 2 van deze cd en je bent verkocht.....

Man

Zo staat in ieder geval op Google Vertaler de vertaling. Echt schandalig dat hier nog maar 5 stemmen op zijn, want dit is een heel bijzonder album met een compleet eigen sfeer. Het heeft zelfs een soort van oerkracht en de band zingt in zijn eigen taal namelijk Roemeens. Dit geeft het iets heel aparts.

Het intro is heel sfeervol en duister en je hoort iemand iets fluisteren, ik heb bijna het idee dat ik naar Lord of the Rings aan het kijken ben. Met Tesarul de Lumini wordt je echt het album ingeslingerd en word ik echt overdonderd. Geweldige gitaar, geweldige productie en wanneer de zanger zijn strot opentrekt..wow! Wat een geluid komt daar uit! Van heel laag brullen naar krijsen zonder probleem. Op de koptelefoon hoor je af en toe ook traditionele instrumenten uit Roemenie, echt diep op de achtergrond, dit album is perfect voor op de koptelefoon. En wanneer de man normaal gaat zingen wordt het al helemaal geweldig. En met Primal OM krijg je eigenlijk gewoon ambient.

Bij Inarborat begint het album al helemaal een aparte kant op te gaan. Je hoort iets op de achtergrond wat op xylofoon lijkt en een blaasinstrument met een hele stuwende baslijn. De wortels liggen vooral in de Black Metal, maar dan wel op een compleet eigen manier zoals je het niet vaak of nooit hoort. Het wordt erg mysterieus met een spoken stuk, maar daarna word je door blastbeat weer helemaal wakkergeschud.

Voor de rest is dit album ook geweldig en verdient deze het maximale en een mooie plek in mijn top 10. Meer mensen moeten dit kennen en daar ga ik ook voor zorgen: Ik ga deze namelijk bij het Review-topic voorstellen. Oerkracht en mysterieus zijn paar kernwoorden voor dit meesterwerk.

Ik ga proberen om deze plaat deze week elke dag te beluisteren. Vandaag voor de tweede keer aan het beluisteren, op dit moment speelt het nummer 'Inarborat'. Wat een nummer zeg, Jezus Christus van Nazareth! Ik denk niet dat het een erg toegankelijke plaat is, dus meer luisterbeurten dringen zich op. Maar dit is erg goed hoor. De plaat heeft vijf stemmen, en toch hebben twee mensen de plaat in hun persoonlijke top 10 staan. Dat wil toch al iets zeggen, zou ik zeggen.

Dat zijn er uiteraard zes, foutje van mij

Inmiddels zijn het er al zeven. 4.14 is zeker geen slecht gemiddelde. Ik beluister deze plaat nu, en moet zeggen dat ik me amuseer.

Hier terecht gekomen naar aanleiding van ‘Het review album van de week – topic’. Zoals ik daar al eerder zei ben ik best wel een liefhebber van redelijk toegankelijke muziek. Sinds een tijdje probeer ik ook veel dingen uit die wat meer van het gangbare pad afwijken. En daar blijkt het topic uitermate geschikt voor met de albums die er worden geplaatst. Dat wil niet zeggen dat alles even goed bevalt, maar dat is een ander verhaal. Na het veelgeprezen(niet door mij) ‘Zeit’ van Tangerine Dream was het nu de beurt aan Negura Bunget met ‘Om’. Van tevoren dacht ik even; “Waar begin ik aan?” Maar ben er toch positief ingestapt.

Het album begint uitstekend met imo één van de beste openingen ooit. Alsof je je meteen bevindt in de donkere diepten van de hel. Ook het begin van de tweede track is erg goed. Als de stem er inkomt wordt ik wat minder enthousiast. Is het een slechte stem dan? Nee, helemaal niet. Sterker nog, de stem had van mij wel iets meer op de voorgrond gemogen. En dat is eigenlijk een beetje het verhaal van mij bij dit album. Instrumentaal vind ik het zeer sterk, maar de vocalen komen niet helemaal uit de verf. Ik besef me dat dit zo hoort te zijn, maar bij mij slaat dat niet helemaal aan. Dan hoor ik nog liever de ‘gewone’ vocalen zoals die te horen zijn in ‘Cunoasterea Tacuta’, wat ik trouwens een geweldig nummer vind. Samen met de opening voor mij veruit het beste wat dit album te bieden heeft.

De dreigende sfeer van de opener komt nog een aantal keren terug, zoals in het zeker niet verkeerde ‘Norilor’. Ook ‘Cel Din Urma Vis’ zit mooi in elkaar, maar weet (nog niet) altijd mijn aandacht vast te houden.

‘Hora Soarelui’ is een wat vreemde eend in de bijt en de afsluiter weet niet de dreiging op te roepen van de opener.

Ik hoor dat dit album eigenlijk alles in zich heeft om uit te groeien tot een (ondergrondse) metalklassieker. Maar ja, smaak blijft een raar iets. Ik zet in op 3 sterren, maar de rek is er nog niet uit.

Moeilijk album dit.
Aan de ene kant zit deze plaat vol afwisseling en verrassingen, productie is prima en er worden originele instrumenten ingepast. Het arrangement rond dit hele album is goed uitgedacht en het geheel is dan ook zeer sferisch.

Dan geldt wel dat een artiest er daarmee nog niet is bij mij. Ik heb dit album nu een aantal maal beluisterd en meer dan de helft blijft simpelweg niet hangen. Dit is gewoon teveel. Songs zitten niet sterk in elkaar is mijn conclusie. Af en toe komen er fraaie riffen voorbij, de esoterische momenten zijn mooi maar het gaat mij teveel van de hak op de tak.

Ik heb al gezien dat deze lui een tijdje bezig zijn, vanaf 1996 dus verbetering zit er mijns inziens niet echt meer in (In de zin van dat ze jong en talentvol zijn ofzo, ze hebben hun plaats wel gevonden heb ik het idee). Ik geef dit album een 3,5, maar wel een krappe, zeg maar een 6,5.
Beste tracks vind ik Cunoasterea Tacuta en Norilor.

Ik vind juist de veelzijdigheid en hoeveelheid aan ideeën erg sterk in Negura Bunget. Voor songs, voor zover daar sprake van is, met een kop en staart moet je bij dit soort muziek veelal niet zijn. Zie het meer als een soort soundscape omkleed door invloeden uit de gekste hoeken en gaten.
De ongemakkelijke sfeer is hypnotiserend en dat maakt dat ik het album blijf luisteren. En elke keer komen er weer nieuwe dingen bovendrijven.
Ik ben erg blij met deze kennismaking.

Daar ben ik het mee eens, Edwynn. De sfeer heeft de hoogste prioriteit hier, en die geeft je inderdaad een ongemakkelijk gevoel. Ik blijf 'm ook maar luisteren, en vind het heel moeilijk om hier echt een stukje bij te schrijven, maar ik ga het toch eens proberen. Ooit, op een dag, je kent het wel..

De sfeer en het arrangement zijn wat het album overeind doet houden, zonder meer. Toch vind ik dat een echt sterk album enige lijn moet hebben, deze jongens komen met te weinig op de proppen.
Ik ken dan ook andere artiesten binnen dit genre die hier mijns inziens beter in slagen. Drudkh is hiervan een voorbeeld.

Toen ik dit Metal Album van de Week voor het eerst luisterde, deed het me een beetje denken aan Autumn Aurora van Drudkh, maar dan iets feller en beter geproduceerd. Hier en daar slaagde de band erin me te laten schrikken, wat me niet heel vaak overkomt als ik muziek luister.
In de afgelopen weken heb ik dit album regelmatig beluisterd, maar de glans is er toch wat vanaf gegaan. De verrassing ging er wat uit naarmate ik het album beter leerde kennen. Ik begon bovendien te merken dat ik toch niet helemaal gegrepen werd door de sfeer van het album. De laatste paar keer dat ik Om luisterde, had ik halverwege het album het idee het wel gehoord te hebben.

Ik had gehoopt iets net zo briljants en sfeervols als de eerste 2 van Empyrium te gaan ontdekken. Dat is hem helaas niet geworden, maar al met al toch wel een goed album.

3.5*

Hoort het dat de grunts wel erg op de achtergrond staan hier of ligt het aan mijn rip? Bijna onhoorbaar, maar muzikaal wel erg goed.

Ik denk niet dat dat hoort, ik heb dat in elk geval niet of het is mij niet opgevallen.

Een ongelooflijk goed album dit. Ik ben (nog) niet goed thuis in de metal en dit lijkt op niets wat ik ooit gehoord heb, veel duisterder, bijna eng af en toe. Een geweldig album, ik had nooit verwacht dat ik dergelijke muziek, met grunts e.d., zo goed zou vinden. Wat dat betreft is er met 'Om' een wereld voor me opengegaan. Er wordt hier een ongelooflijke sfeer neergezet, erg duister. Dit is ook een afwisselend album waarin allerlei instrumenten uit de kast worden getrokken. Beluister hem nu voor de 2e keer (op één dag) en het is echt heerlijk. Ik ben blij dat ik dit ontdekt heb. Hier gaat een hoog cijfer uitrollen.

Niels94, als je van sfeervolle metalalbums houdt, moet je de eerste 2 van Empyrium misschien eens proberen (als je die nog niet kent). Of The Eye of Every Storm van Neurosis. Beide zijn echter niet echt te vergelijken met dit album qua muziek, maar ze roepen allemaal wel een vergelijkbaar gevoel op (bij mij, althans).

Dank voor de tip Ik zal ze bij de andere albums zetten die ik nog gepland heb staan om te luisteren (Neurosis staat daar trouwens al tussen, maar dan een ander album).

Ik ben aan het metallen geslagen en dat bevalt tot nu toe prima

Geweldig! Ik ben sinds vorig jaar ook veel metal gaan ontdekken, en dat vertaalt zich momenteel nog niet tot een top 10-album, maar ik heb er toch al enkele prachtige plaatjes door ontdekt. Waaronder ook deze, trouwens.

Drie luisterbeurten verder ben ik nog niet onder de indruk. Overigens was deze de eerste Roemeense groep in de topic Het Metal Album van de Week. Teksten in het Roemeens ook.

Deze maakt grote kans om op 5* gezet te worden door mij en heel misschien zit er wel een top 10 plaatsje in, ooit... Machtig mooi album.

duurt eeuwen voordat er wat gebeurd en dan gebeurd er eigenlijk nog weinig

aan mij niet besteed

Dat is inderdaad ook wat ik erbij in mijn geheugen heb staan, heb hier de eerse post geplaatst omdat ik em ooit per ongeluk gekocht had... en vond het de eerste paar keer best aardig klinken... dat is echter vrij hard achteruitgegaan daarna.

Nooit gedacht dat een groep uit Roemenië de topic Het Metal Album van de Week zou verblijden met een album, bij Roemenië denk ik eerder aan Dracula. Met een intro zoals er eentje op dit album staat krijg je toch de neiging om eens achter je te kijken…

Dit is niet echt spek voor mijn bek en hoewel er hier en daar aardige passages op staan, houdt het ook mijn aandacht niet vast, ook niet geholpen door de lange speelduur. Leuke zaken ontdek ik in Tesarul de Lumini, Inarborat (het mooiste metal) en Norilor (het aardigste ambient of hoe heet dat ook al weer). Hora Soarelui is prachtig gedaan.

Slotsom, nogal aardige en eigenaardige muziek, met passages die black metal zijn en passages die filmisch zijn, hoewel ik de ondertitels ontbeer om te begrijpen waarover dit gaat en soms vind ik dat het een beetje mag vooruitgaan. Ik ga dit zeker nog een paar keren beluisteren in de komende maanden.

Weetje, een blik op het internet levert volgende groepsleden op:
- Hupogrammos: Vocals, Guitars, Keyboards, Pipes (Nai, Fluiere), Horns (Tulnic, Bucium), Synth
- Negru: Drums, Percussions, Xylophone, Wooden Plate (Toacă)
- Sol'Faur: Guitars, Keyboards

Negura levert hier naar mijn smaak een degelijk album af. Alleen grijpt deze plaat mij nergens. Waardoor ik het moeilijk blijf vinden om hem uit te zitten. Dat de band een eigen gezicht heeft staat als een paal boven water. Ze combineren de folk invloeden erg goed met de black metal. Leuk als je van deze stijl houd anders zou ik zeggen laat deze liggen.

Naar aanleiding van het het topic ‘De metalen twijfels van AOVV’, waarin de desbetreffende user op zoek gaat naar het juiste metal album om in zijn top 10 te zetten, neem ik zijn shortlist volledig door. Ditmaal één van mijn allereerste aanrakingen met metal: Om van Negurã Bunget.

Ik heb het hier al beschreven, maar dit is dus zo’n beetje mijn eerste aanraking met metal (een powermetal album buiten beschouwing gelaten). Toen ik dit opzette was ik in de veronderstelling grunts, screams of iets in die richting te verafschuwen. Ik wist dan ook niet dat ik die hier zou gaan vinden. Toen ik dit album opzette werden alle negatieve vooroordelen over metal achteloos weggevaagd door het gitaargeweld van Negurã Bunget. Ik weet nog hoe de opener me beangstigde, dat doet het nog steeds een klein beetje, zij het in mindere mate, en hoe wat volgde mij iets bood wat geen andere muziek mij tot die tijd had weten te bieden.

Dit is muziek die je meeneemt naar alle duistere krochten van je ziel. Angst, woede, verdriet en haat worden hier tentoon gespreid door muziek die beukt als een gek en tegelijkertijd diep weet te beroeren. Heerlijke riffs zorgen ervoor dat je niet stil kunt blijven zitten en schitterende soundscapes die de sfeer verhogen vormen een dichte geluidsmuur waar je in opgenomen wordt. Onder deze verpletterende muur bevinden zich schitterende melodieën die kippenvel bezorgen of op zijn minst dat zweverige gevoel geven die alleen waarlijk mooie muziek je kan geven. Dit was voor mij een tot dan toe onbekende combinatie, maar inmiddels ééntje die ik bij meer metalartiesten heb weten te vinden. Hierbij mijn ode aan dit album en tevens mijn ode aan het genre, waar ik nog altijd veel van moet leren kennen (iets waar nu dus mee bezig ben, onder andere dankzij AOVV’s topic).

Wat dit album voornamelijk onderscheidt van al die andere metalartiesten is het toevoegen van traditionele instrumenten in de vorm van onder andere blazers, een fluitje en een xylofoon(?). Dit voegt sfeer toe en levert enkele prachtige passages op (het begin van Inarborat is hier waarschijnlijk het beste voorbeeld van). En dan de vocalen! Diepe, prachtige grunts die nog altijd bij de beste horen die ik ken, verpletterende screams en onheilspellende cleane vocalen, soms in spoken word. Dit alles in een voor mij onbekende, maar op dit album erg mooi klinkende taal die de mysterieuze sfeer die om dit album hangt nog wat extra verhoogt. Dit blijft één van mijn favoriete metalalbums: intens, duister en schitterend.

Mag dit album in AOVV’s top 10?
Neurosis heeft bij mij nog net een streepje voor (kun je nagaan), maar eigenlijk ontloopt Om dat album niet eens zoveel. Het zou een prima keuze zijn!

Met dank aan AOVV's metal twijfeltopic dit album ontdekt. Er net voor de eerste keer naar geluisterd en ik sluit me volledig aan bij niels94. De grunts, de cleane vocalen, de goed uitgekozen instrumenten en nog veel meer maken dit tot een prachtig gevarieerdrd en vooral erg duister, sfeervol en beangstigend album dat smeekt om een 2de luisterbeurt.

Een betere intro als Ceasuri Rele kan ik me bijna niet voorstellen bij een album als deze. Zelden zoiets engs gehoord in muziek. Het bracht me meteen in de juiste sfeer voor de rest van het album.

Hoewel Norilor (Wolk) een prachtig nummer is, vind ik het niet volledig in het album passen. De overgang naar De Piatra (De Steen) was nogal bruusk in een album dat anders zo perfect aaneenhangt.


Trouwens, dit is wat google translate van de tracklist maakt:

Clock Relay (3:06)
Tesar of Lights (12:48)
First Man (4:22)
Silent Knowledge (7:11)
Inarborat (6:22)
Underneath (6:39)
Cloud (3:00)
The Stone (5:35)
The last Dream (10:03)
Hora Sun (5:55)
The Second Man (2:03)

Wat is Hora Soarelui toch een heerlijk vreemd stukje muziek.

‘Om’ van de Roemeense metalband Negurã Bunget is een plaat die ik al lange tijd wilde bespreken. Dat is er om diverse redenen nooit echt van gekomen, maar je kan zoiets niet blijven uitstellen, natuurlijk. Vandaag is dan ook de dag aangebroken om het schrijven een aanvang te laten nemen.

‘Om’ is Roemeens voor ‘Mens’. Die is dan ook het centrale thema op deze plaat. Vooral de gruwelijke kanten worden belicht, en dat klinkt ook op uit de muziek; Negru en zijn kompanen maken op een aparte manier bijzonder sfeervolle muziek, en hebben een frisse aanpak en dito ideeën.

Zo begint de plaat met gefluister dat zo nu en dan uitmondt in een wanhopige schreeuw, beklemmende geluiden en op het eind spookachtig gezang, dat de brug slaat naar het eerste echte nummer, ‘Tesarul de Lumini’. Als een geseling komt het dissonante gitaarwerk op je afgevlogen, laag per laag per laag. Opvallend: het duurt vrij lang vooraleer de drummer ook een woordje mag meepraten. De riff is tegen die tijd al een keer of drie van koers veranderd, maar die invallende drums zorgen ervoor dat de song pas echt op gang komt. ‘Tesarul de Lumini’ is een kastaar van ruim 12 minuten, die de luisteraar meteen alle hoeken van de kamer laat zien. Euh, laat horen.

Na een dikke vier minuten komt er een versnelling in het tot dan heerlijk slepende nummer, en voel je de energie zich langs alle kanten opdringen, net als de vocalen, die van donker over gemeen naar ronduit angstaanjagend gaan. De keyboards zorgen voor een melancholisch tintje. Of er nu wordt versneld, of men laat het even varen, het tempo voelt als het ware altijd perfect aan. Maar natuurlijk zijn de plotse versnellingen, gepaard met de nodige agressieve grunts, het heerlijkst. Tijdens dit album hoor je trouwens meer gebeuren dan op sommige gehele albums. Het is nu geen pleidooi voor kwantiteit voor kwaliteit, maar als de twee aan elkaar worden gekoppeld, waarom niet?

Een lange outro doet ‘Tesarul de Lumini’ uitgeleide; ‘Primul Om’ vangt aan met spoken word, daarna een “Ooooooooooom” zoals je wel ‘ns bij sektes hoort, met wat primitief getrommel op de achtergrond, en een dreigende soundscape. Ergens halfweg komen we dan atypische instrumenten tegen, zoals een blaasinstrument en xylofoon (al ben ik niet zeker van dat tweede). Dit versterkt de sfeer enkel, de eerste mens ontspruit uit het licht; de kennis volgt.

‘Cunoasterea Tacuta’ gooit er meteen ferm de beuk in, en leunt qua gitaargeluid behoorlijk aan tegen ‘Tesarul de Lumini’ in het begin, zonder er echt op te lijken. Knap gedaan. De cleane vocalen nemen nu ook deel aan het spel, en vormen een waardige antagonist voor de ijselijke grunts. Een duivelse riff begint je ondertussen op te jagen, en ook het mysterieuze getik laat weer van zich horen. Ook dit nummer zit vol wendingen, vooral griezelige wendingen, die het oude Transylvanië in herinneringen brengen. Negurã Bunget is meer dan een band die black metal speelt, ze nemen het genre mee uit naar plaatsen waar het nooit eerder geweest is, of toch niet bijster vaak. Ik zou het geluid bij vlagen zelfs vernieuwend durven noemen. Ook gewaagd, wat het niet erg hoge gemiddelde wel rechtvaardigt; je zal altijd voor- en tegenstanders hebben van deze plaat.

‘Inarborat’ begint weer met één of ander blaasinstrument (in het CD-boekje “Pipe” genoemd), het zal misschien een instrument zijn uit de Roemeense folklore. De intro van dit nummer heeft best wat folkinvloeden, wat niet onlogisch is, gezien de wortels van deze band, en de band met de natuur. Maar wanneer het nummer dan losbarst als een duivel uit een doosje, is de agressie weer aanvoerder. De snellere stukken wisselen af met tragere, slepender, lichtjes melancholische passages. De cleane vocalen hebben in dit nummer niet meer dan een bijrol, moeten een beetje machteloos toekijken op de dominantie van de grunts van Hupogrammus, die niet alleen de vocalen voor z’n rekening neemt, maar ook de “pipes”, en ook de keyboards en gitaren(samen met Sol Faur). Met die Sol Faur verliet hij trouwens in 2009 de band, om zich volledig te wijden aan een ander project in de metalwereld; Dordeduh. Die band ken ik nog niet, maar ik zou het toch maar ‘ns moeten gaan beluisteren, want wat ‘Om’ laat horen, is soms buiten categorie.

‘Dedesuptul’ zet in, en alweer hoor ik hetzelfde soort geluid terug; er zit echt eenheid in deze plaat, ondanks de verscheidenheid. Want na pakweg anderhalve minuut kent het nummer een wak, waarin er bizarre rust genomen wordt, en het zelfs wat jazzy wordt. Na een nieuwe versnelling komt er weer een wat zompiger stuk, met een bijzonder gaaf en creepy keyboardlijntje. De angst is beklemmend, de angst komt van beneden, en kruipt langzaam naar boven, als een ijsstraal alles bevriezend. De percussie heeft wat weg van losse jazz, bij momenten. Een horrorsfeertje dwingt zich naar de oppervlakte. De outro draagt daar alleen toe bij.

‘Norilor’ is een bijzonder vreemd stukje muziek, althans op zo’n album en op die plaats. Nochtans is het erg geslaagd; percussie in gevecht met zichzelf, dreigende keyboards, een lichte zwijm van strijkers. Bij nader inzien past dit puzzelstukje wel degelijk in de puzzel, zonder wringen. Het stuwende ritme van de drums stoomt de luisteraar klaar voor de volgende vuurpijl.

En ja hoor, ook ‘De Piatra’ klinkt bijzonder bekend binnen de context van deze plaat. Er wordt agressief aangevangen, misschien wel de meest agressieve song op het album. Wanneer het tempo dan toch wat daalt, blijft de ondertoon erg agressief en bijtend. Halverwege komt de spookachtige zang weer terug, die je ook hoorde bij het eerste nummer. Het doet me altijd denken aan een bedrieglijke Sirene, die haar aanlokkelijk gezang eropuit stuurt, in de hoop reddeloze schippers te strikken. Met levend verslinden als gevolg.

‘Cel Din Urma Vis’ zet aan met een machtige riff, een steunpilaar om U tegen te zeggen, en volgt dezelfde strategie als dat andere lange nummer; de drums ontbreken in het begin namelijk, en zetten pas in na goed een minuut, dit keer in een meer ondergeschikte rol. Een tempowisseling volgt, echoënde zang op de achtergrond, eens te meer krijg je het gevoel spoken te zien, en te horen. Het is slechts een illusie, een droom waar Hupogrammos je op een rauwe en bruuske manier uithelpt. Het gitaarwerk is wederom van bijzonder hoge kwaliteit, er zijn genoeg details te bespeuren om bezig te blijven met ontdekken, en de vele tempowisselingen maken het een erg interessante en veelzijdige song, een epos zelfs. Een lang, sferisch tussenstuk luidt deel 2 van de het nummer in. Een huiveringwekkende finale dient zich aan, de meest grootse sfeer tot nu toe.

En dan, een abrupt einde, en het hysterische begin van ‘Hora Soarelui’. Weerklinkt hier het instrument dat in het boekje “panpipe” wordt genoemd? Het klinkt alleszins als eensoort panfluit, maar dan zwaarder. Niets geen Peruviaanse panfluitmuziek, dus, maar wel behoorlijke bevreemdend. Weer zo’n passages die je eraan herinnert dat dit niet zomaar het zoveelste metalplaatje is. Die onconventionele instrumenten nemen zelfs de bovenhand op dit nummer, tot er naar het einde toe toch weer zo’n machtige gitaarriff weerklinkt. ‘Al Doilea Om’ is het sluitstuk van de plaat. De eerste mens is niet langer alleen op de wereld, een tweede exemplaar is gearriveerd. Een dreigende sfeer legt zijn wil op, een tweede keer horen we “Oooooooooom”. De harmonie met de natuur is verbroken.

Ik heb deze plaat nu in een tijdsbestek van minder dan 24 uur driemaal beluisterd. Één keer ’s nachts, één keer ’s morgens, en tenslotte ook nog daarnet. De plaat kent wat dat betreft misschien een lichte voorkeur voor de nacht, maar is eigenlijk niet zozeer gebonden aan een tijdstip. Het is, in mijn ervaring, een plaat die je altijd kan beluisteren, die wel wat vereist van de luisteraar, maar best te doen is. Een aanrader voor iedereen die van metal houdt, en ook wel van wat meer. Die niet vies is van een experiment. ‘Om’ is de eerste episode van het verhaal van de mens in de Roemeense interpretatie, en het is een bijzonder mooie episode.

4,5 sterren

En, als toemaatje, omdat ik momenteel in de gedichten van Pablo Neruda aan het grasduinen ben, een poëtische impressie van het album:

De klok tikt de seconden weg.
Vermaledijde angst om wat komen gaat,
Verpakt in misselijkmakende horror;
De geboorte van de mens.

Uit het licht ontspringt zijn ziel,
Als een waterachtige brij,
Langzaam rood kleurend, symbool
Van het bloed dat door eenieders aderen stroomt.

De spinsters weven maar voort,
Tot de mens opstaat uit zijn
Linnen verpakking.
En met het besef kwam de kennis.

De stilte was oorverdovend, onder de Boom des Levens,
Die, bekleed met korstmos en een verloren gewaande
Paddenstoel, machtig boven het Al uitsteeg.
De mens was nietig, klein, schier onbestaande
In de bloeddoorlopen ogen van een blinde gigant.

En toen zetten de wolken op;
Mistig grijs drong binnen in de gedachten van de mens,
Nam zijn lichaam over, reguleerde zijn hart,
Tiranniseerde de ziel die het zo al hard genoeg
Te verduren kreeg.

“Hij die zonder zonde is, werpe de eerste steen”,
Klonk het uit de mond van de gigant.
Hij wist niet dat de mens, ondanks een eeuwenoude verbintenis
Met de natuur, klaarstond met de dolk die het
Einde zou inluiden, het einde der harmonie.

Maar de droom waarschuwde hem, en de gigant
Draaide zich razendsnel om, zijn stem beefde van woede
Toen hij de legendarische woorden sprak:
“Mens, uw laatste uur heeft geslagen!”

Een iconische strijd barstte los. De mens stond alleen,
Maar niet voor lang; een tweede exemplaar werd geschapen,
Ditmaal door Beelzebub, de nemesis, de vijand.
Voor een tweede maal klonk de gong, als teken van
Schepping, ontginning, vernietiging.

En de wereld stond ten dode opgeschreven.

Heerlijk, sfeervol Metalplaatje. De synthesizers geven het album een heerlijk epische nasmaak en de drummer verstaat zijn vak goed. Hier gaat een hoge voldoende uitkomen.