UGK - Underground Kingz (2007)

Meesterwerk.

6 jaar na Dirty Money, nadat Pimp C een gevangenisstraf uitgezeten had en twee soloalbums uitgebracht had (waar ik enkel het eerste van ken) én een soloalbum van Bun B was het tijd voor UGK om terug samen te komen als duo. Ter compensatie voor het lange wachten is het vijfde studioalbum, Underground Kingz, een dubbelalbum geworden. Dit soort albums staan vaak bekend voor matige kwaliteit en vol te staan met fillers, laat me maar meteen met de deur in huis vallen: dat is hier niet het geval!

Dit album is één grote liefdesbrief naar Southern Hip Hop. Beide heren presteren op het top van hun kunnen, de producties zijn heerlijk en de gastartiesten voelen op hun plaats. Wat Bun B en Pimp C hier laten horen kunnen vele artiesten niet op een album dat meer één disc telt. Underground Kingz laat horen dat ze de legendarische titel waardig zijn om te dragen.
Bun B rapt alles kapot en Pimp C doet lekker eigenzinnig zijn eigen ding. Zoals voorheen experimenteert die laatstgenoemde hier weer veel met gezongen refreinen en gaat hier zelfs een stapje verder door ons met momenten een gezongen strofe te geven. Heerlijk klinkt dat met zijn moddervet accent!

Er staat genoeg variatie op dit album. Neem het soulvolle/gospelachtige Int'l Players Anthem (I Choose You), een foute banger zoals Take tha Hood Back, een meer ingetogen drugs-ballade zoals Cocaine of een vrouwenappreciatie-nummer als Real Women: het klinkt allemaal geweldig en zijn anders genoeg om een album van deze duur interessant te houden.

Quit Hatin' the South vind ik een uiterst belangrijk nummer. UGK en Willie D van The Geto Boys adresseren de haat dat artiesten van het Zuiden vroeger kregen door fans maar vooral door collega's van het Oosten en het Westen. Je moet niet verder kijken dan op dit forum (of gewoon de voorgaande berichten bij dit album) om te kijken hoe er neergekeken werd op Zuidelijke Hip Hop. Het was net alsof een rapper uit één van die staten kwam dat de muziek daarom automatisch slecht was. Willie D verwoord het het beste op deze klassieker: "It's some trash in the South but I promise you, from the East to the West some of y'all garbage too, as long as the beat knock and the lyrics hot, son, I can give a rat's ass where a rapper is from"!
De tijd waar OutKast de enige Zuidelijke act was dat gerespecteerd werd door "backpackers" is gelukkig wel voorbij. Kijk nu naar de staat van Hip Hop... al meer dan een decennium is het Zuiden de populairste regio in het genre.
Dit nummer is ook een goed voorbeeld waar Pimp C een gezongen strofe aflevert in plaats van een gerapte.

Favoriete nummers aanduiden is op deze plaat niet te doen, het gros is werkelijk waar aan mekaar gewaagd. Geen moment verveelt deze dubbelaar en de meeste nummers zijn van een ongelofelijk hoog niveau. Heerlijk album met een warme sound dat het des te beter doet in de zomermaanden.
Op het eerste schijfje is Life Is 2009 het enige wat me een tikkeltje minder goed ligt. Bij de tweede schijf komen we even in een dipje terecht bij Like That en Next Up.
De twee extra versies van Int'l Players Anthem zijn misschien ook wel overbodig, al zijn dat maar bonusnummers uiteraard. Wat de single-versie zo sterk maakt is dat het grootheden UGK, OutKast en Three 6 Mafia (productie) samenbrengt. Ook het andere bonusnummer, Hit the Block, had achterwege kunnen blijven.

Jammer genoeg was dit het laatste échte album van dit duo, een 4-tal maanden later overleed Pimp C uiteraard op 33-jarige leeftijd aan een drugoverdosis (hoestdrank). Ten tijde dat dit album uitkwam was ik amper bekend met deze heren maar retroactief bekeken vind ik Pimp C één van de grootste verliezen dat het genre ooit geleden heeft.

Ooit zie ik dit nog wel mijn maximumscore krijgen maar voor nu nog steeds een héél dikke 4* voor deze klassieker.