Patrick Watson - Close to Paradise (2006)

Een album waar nogal wat over gesproken werd en wat Lowlands nogal versterkte. Een album waar ik op de een of andere manier nooit zo'n belangstelling voor had en dat is best wel vreemd gezien de namen die in 1 adem genoemd worden in allerhande recensies; namen die mij gelijk naar de winkel zouden moeten doen rennen.
Ook Martin Visser zei al in een pm dat ik dit zeker niet voorbij moest laten gaan en gezien ik zijn tips graag volg was dat het zetje wat me ertoe bewoog om dit dan toch ook te luisteren. Hype of niet.

Bij de opener Close to Paradise kreeg ik heel raar (en spring niet allemaal op de kast nu) een Coldplay gevoel: die piano, dat slepende ritme. Ik weet het niet. Het lijkt er eigenlijk totaal niet op maar ik kon me er niet helemaal van los weken en meerdere draaibeurten deden dat beeld niet vervagen.
Bij Daydreamer was dat beeld gelijk helemaal weg. Die stem heeft inderdaad wel wat weg van Jeff Buckley maar een Antony hoor ik er totaal niet in (terwijl die naam ook vaak genoemd wordt).
De sfeer is heel speels, maar straalt tegelijkertijd ook iets vreemds uit. Hier is wat aan de hand, het is haast spookachtig te noemen. Waar ik bij de opener nog niet gelijk rechtop veerde daar heeft Watson hier mijn volledige aandacht. Ook de banjo valt op. Hierdoor is hij ook in 1 adem genoemd met Sufjan Stevens, maar ook dat vind ik van een totaal andere categorie.
Slip into Your Skin heeft iets heel liefs. Zulke liedjes wil je toch gelijk omhelzen en nooit meer los laten. Hier moet ik juist denken aan een singer-songwriter die ik nog niet ben tegengekomen in al die lovende stukken: Richard Swift. Zwierig en barok en tegelijkertijd toch met beide benen op de grond (iets wat bij b.v. een Rufus Wainwright niet gebeurt). Hier schuilt denk ik ook de kracht van de liedjes op dit album: het is zweverig en groots en tegelijkertijd toch ook weer heel aards en nuchter. Vorig jaar had Ray Lamontagne op zijn album soortgelijke liedjes die maar bleven groeien bij mij en ik vermoed dit dit ook wel eens zo bij dit album zou kunnen gaan gebeuren.
Giver heeft weer de sound die ik bij Richard Swift hoor (dat ik die niet tegen ben gekomen in recensies vind ik echt verbazingwekkend). Het heeft een beetje een jaren '70 sound en het is wederom een perfect popliedje.
Weight of the World fluistert bezwerend door de tijd. Lieflijke geluidjes omlijsten een broeierig en zwoel geluid. Het is haast sexy te noemen, maar de mysterieusheid zorgt er voor dat dit toch ook niet helemaal klopt. Vreemd en daardoor uitermate lekker. Vooral heerlijk als het wat lossere cabaret-achtige gedeelte van start gaat. Gavin Friday en ook Marc Almond doen dit ook wel eens en ja dan zit je bij mij zeker goed.
The Storm is lekker folky door de gitaar. En hoor ik daar een zingende zaag? Het is een prachtig nummer met een zeer mooie opbouw en de achtergrondzang is zeer belangrijk voor de sfeer in dit nummer. Prachtig.
Het instrumentale Mr. Tom ademt wederom die cabaretesque jaren '30 Berlijn-sound. Het nummer draait rondom de piano, maar hier en daar wat geluidseffecten maken het nummer net nog een stukje boeiender waardoor er sprake is van een erg mooi nummer en niet zomaar een instrumentale vuller of overbrugging naar een volgende song.
Luscious Life opent op piano en is wat meer up-tempo. Hier wat uithalen a la Buckley (ja hier snap ik de vergelijkingen dan wel), maar wat zit dit nummer vernuftig in elkaar. Het is een complexe puzzel waar de stukjes wonderwel perfect passen en daarmee is het een krachtig stuk muziek wat nergens te moeilijk of freakerig wordt.
Drifters is een nummer zoals Coldplay het op zijn derde album had moeten maken en daarmee heel veel meer credits had gekregen. Dit zijn nog eens piano-nummers met zijdezachte zang.
Man Under the Sea ademt Tom Waits alleen is het gegrom hier de ijle zang van Watson. Walst u even mee? 1-2-3, 1-2-3.
Barok en zwierig had ik al gezegd en het gaat hier ook weer op en nergens ontspoort het.
The Great Escape is het enige nummer waar ik dan mee wil gaan in de Antony-vergelijkingen. Het is een breekbaar nummer en de piano speelt wederom een hoofdrol in het voor mij favoriete nummer van deze cd. Drie minuten pure klasse: hier het bewijs dat het in weinig tijd goed kan. Nergens een noot te veel en de emoties zijn groot maar worden nergens groots of dik aangezet.
Sleeping Beauty kent tijdens het intro de geluiden die Sigur Rós ook in zijn muziek stopt en dat neemt Portishead anno 2007 dan over. Maar dit is die IJslandse band niet en de nieuwe Portishead zal er wel nooit komen. Daar hebben we Patrick Watson voor en die doet dat zelf op voortreffelijke manier. Strijkers buitelen over elkaar heen en geven het nummer een lekker randje.
Het klein gehouden Bright Shiny Lights kent een jazzy, bluesy sfeertje en sluit het album af. De show is afgelopen dames en heren. Vergeet uw jas niet mee te nemen en we hopen u graag terug te zien in ons theater.
Wil ik Patrick Watson vaker gaan beleven in zijn theater? Jazeker. Ik had minder eigenwijs moeten zijn en dit album niet moeten negeren. Nu waren er vele positieve berichten en een persoonlijk duwtje van Martin Visser voor nodig om uiteindelijk toch voor de bijl te gaan.
Een bijzonder album dat waarschijnlijk nog flink zal rijpen waardoor het alsnog een beetje hoger uitpakt dan mijn 4 sterren voor nu.

Heel makkelijk om een mening te geven, waarom kei lang als je het ook heel kort kunt samenvatten:

ZO MOOI! .

De herfst is in aantocht. Geen beter moment voor Patrick Watson. De nieuwe ligt al in de winkel, maar ik verbaas me nog steeds vol overgave over Close To Paradise (2007).

Hier kun je geen etiket op plakken. Okee, die stem lijkt op Jeff Buckley, de muziek knipoogt voortdurend naar Sufjan Stevens en het pianospel houdt het midden tussen de romantiek van Chris Martin en het hogeschoolspel van Tori Amos. Al moet de band ook gewoon fan van The Beatles zijn geweest.

Ik schrijf bewust de band, want Patrick Watson is de officiële bandnaam. Frontman Partrick Watson himself (vocals, piano) doet het samen met jeugdvriend Simon Angell (gitaar), Mischka Stein (bas) en Robbie Kuster (drums).

Ze hebben laks aan de wetten van het klassieke popliedje. Pop, klassiek, jazz en bossanova smeden ze tot één dromerig, sfeervol geheel, en ze goochelen net zo lief met traditionele instrumenten als met een batterij elektronica. Dat levert een onaardse plaat op, boordevol spookachtige momenten.

Het sprookje begint met de titeltrack, Close To Paradise, een song die op Coldplay-achtige wijze aanvangt, maar gaandeweg steeds meer van de obscure Patrick Watson methode prijsgeeft.

De mysterieuze klanken van Daydreamer doen denken aan de openingsscène uit een David Lynch-film, zo'n huiveringwekkende thriller met de bossen van New England als decor. Watson's stem wordt achtervolgd door zingende geesten en spooky geluiden.

Weight Of The World is ook zo'n nummer waar alle registers opengaan. Zitten we nu in een Parijs cafeetje of in het sprookjesbos? Luister maar eens.

Eigenlijk staat Close To Paradise vol met dit soort nummers. Drifters, The Storm en Luscious Life mogen zeker genoemd worden. Maar deze eigenzinnige plaat lijkt niet voor iedereen weggelegd, daar zijn de muzikale hersenspinsels van Patrick Watson niet down to earth genoeg voor.

Enigste manco is het ontbreken van enkele gewone liedjes, nummers die voor wat lucht en tegenwicht zorgen. Giver en The Great Escape komen in de buurt, maar laten we eerlijk wezen. Patrick Watson is geen singles band. Deze muziek werkt niet op 45 toeren.

Dit is niet het genre waar ik normaal gesproken erg warm voor loop, maar "Close to Paradise" van Patrick Watson is een intrigerende plaat. Het is een divers palet van muziek geworden die vooral erg sfeervol is. Dromerige klanken komen uit mijn luidsprekers. Wat mij betreft een echte groeiplaat, waarbij je bij elke luisterbeurt weer iets nieuws ontdekt.