Patrick Watson - Close to Paradise (2006)

Ik heb ergens een vrij lyrische recensie hierover gelezen. Ik ben eigenlijk niet zo van het folkerige, maar ben toch wel geïnteresseerd. De clip ziet er iig al goed uit. Weet iemand hier iets van?

Na het lezen van twee lovende recensies heb ik dit album toegevoegd. Volgens de eerste recensie, gelezen in muziekblad Heaven, is dit album 'een van de mooiste en eigenzinnigste platen van het jaar, die bovendien perfect aansluit bij de hooggewaardeerde Canadese bands The Arcade Fire en Star'. De recensent beoordeelt het abum met 4,5 sterren en acht de kans dat dit album net als het debuut van Watson onopgemerkt zal blijven 'nagenoeg nul'.

De tweede is wat uitgebreider:


Ik heb het album zelf nog niet beluisterd, maar de recensies maken me iig behoorlijk nieuwsgierig.
Iemand hier wel al wat van gehoord?

Mensen, mensen,
Dit is waarlijk de beste en meest originele plaat sinds Jeff Buckley's Grace. En met een prachtig digipack uitklaphoes.
Geloof me ik ben heel erg kritisch, maar deze cd zit al maanden in my cd-speler en wordt steeds beter.
Koop um, luister en huiver!! Het best bewaarde geheim sinds decenia

Op zijn site staat een schitterende clip van The Great Escape

Ik heb ze gezien in het voorprogramma van Interpol, ik vond het best indrukwekkend, binnenkort maar eens even checken.

Het stemgemiddelde vind ik wel een beetje overdreven, hoewel het wel een goede plaat is.

Aardige plaat, lekkere achtergrondmuziek. Ik heb ze ook gezien in het voorprogramma van Interpol en dat was best wel vet. Maar het album vond ik lang niet zo goed, al met al toch een aardig plaatje

3.5*

De CD is nog niet uit, maar afgaande op een nummer - de storm - en wat ik vernomen heb via lowlands en wat oudere nummers die ik gehoord heb, klinkt het veelbelovend.er is een soort nieuwe Jef Buckley in ons midden, ben er bgenieuwd.

De CD is al lang uit

Ik was er helaas niet bij op Lowlands (ben er überhaupt niet geweest), maar ik zag het op TV en het was fantastisch. Ik draai de CD nu voor het eerst en o, wat klinkt het goed!

In Nederland moet ie nog uitkomen. Ik geloof overmorgen.

Volgens de critici ook een van de hoogtepunten van Lowlands.
Dit klinkt weliswaar beter dan Kate Nash, maar ik ben wederom totaal niet onder de indruk.
De conclusie is voor mij, ik neem de moeite om te luisteren naar door een hoop critici opgehemelde artiesten, maar ik zou het niet moeten doen. Helaas voor deze Patrick Watson, maar ik vind het ook niks.

Giver is zó'n heerlijk nummer!

Een album waar nogal wat over gesproken werd en wat Lowlands nogal versterkte. Een album waar ik op de een of andere manier nooit zo'n belangstelling voor had en dat is best wel vreemd gezien de namen die in 1 adem genoemd worden in allerhande recensies; namen die mij gelijk naar de winkel zouden moeten doen rennen.
Ook Martin Visser zei al in een pm dat ik dit zeker niet voorbij moest laten gaan en gezien ik zijn tips graag volg was dat het zetje wat me ertoe bewoog om dit dan toch ook te luisteren. Hype of niet.

Bij de opener Close to Paradise kreeg ik heel raar (en spring niet allemaal op de kast nu) een Coldplay gevoel: die piano, dat slepende ritme. Ik weet het niet. Het lijkt er eigenlijk totaal niet op maar ik kon me er niet helemaal van los weken en meerdere draaibeurten deden dat beeld niet vervagen.
Bij Daydreamer was dat beeld gelijk helemaal weg. Die stem heeft inderdaad wel wat weg van Jeff Buckley maar een Antony hoor ik er totaal niet in (terwijl die naam ook vaak genoemd wordt).
De sfeer is heel speels, maar straalt tegelijkertijd ook iets vreemds uit. Hier is wat aan de hand, het is haast spookachtig te noemen. Waar ik bij de opener nog niet gelijk rechtop veerde daar heeft Watson hier mijn volledige aandacht. Ook de banjo valt op. Hierdoor is hij ook in 1 adem genoemd met Sufjan Stevens, maar ook dat vind ik van een totaal andere categorie.
Slip into Your Skin heeft iets heel liefs. Zulke liedjes wil je toch gelijk omhelzen en nooit meer los laten. Hier moet ik juist denken aan een singer-songwriter die ik nog niet ben tegengekomen in al die lovende stukken: Richard Swift. Zwierig en barok en tegelijkertijd toch met beide benen op de grond (iets wat bij b.v. een Rufus Wainwright niet gebeurt). Hier schuilt denk ik ook de kracht van de liedjes op dit album: het is zweverig en groots en tegelijkertijd toch ook weer heel aards en nuchter. Vorig jaar had Ray Lamontagne op zijn album soortgelijke liedjes die maar bleven groeien bij mij en ik vermoed dit dit ook wel eens zo bij dit album zou kunnen gaan gebeuren.
Giver heeft weer de sound die ik bij Richard Swift hoor (dat ik die niet tegen ben gekomen in recensies vind ik echt verbazingwekkend). Het heeft een beetje een jaren '70 sound en het is wederom een perfect popliedje.
Weight of the World fluistert bezwerend door de tijd. Lieflijke geluidjes omlijsten een broeierig en zwoel geluid. Het is haast sexy te noemen, maar de mysterieusheid zorgt er voor dat dit toch ook niet helemaal klopt. Vreemd en daardoor uitermate lekker. Vooral heerlijk als het wat lossere cabaret-achtige gedeelte van start gaat. Gavin Friday en ook Marc Almond doen dit ook wel eens en ja dan zit je bij mij zeker goed.
The Storm is lekker folky door de gitaar. En hoor ik daar een zingende zaag? Het is een prachtig nummer met een zeer mooie opbouw en de achtergrondzang is zeer belangrijk voor de sfeer in dit nummer. Prachtig.
Het instrumentale Mr. Tom ademt wederom die cabaretesque jaren '30 Berlijn-sound. Het nummer draait rondom de piano, maar hier en daar wat geluidseffecten maken het nummer net nog een stukje boeiender waardoor er sprake is van een erg mooi nummer en niet zomaar een instrumentale vuller of overbrugging naar een volgende song.
Luscious Life opent op piano en is wat meer up-tempo. Hier wat uithalen a la Buckley (ja hier snap ik de vergelijkingen dan wel), maar wat zit dit nummer vernuftig in elkaar. Het is een complexe puzzel waar de stukjes wonderwel perfect passen en daarmee is het een krachtig stuk muziek wat nergens te moeilijk of freakerig wordt.
Drifters is een nummer zoals Coldplay het op zijn derde album had moeten maken en daarmee heel veel meer credits had gekregen. Dit zijn nog eens piano-nummers met zijdezachte zang.
Man Under the Sea ademt Tom Waits alleen is het gegrom hier de ijle zang van Watson. Walst u even mee? 1-2-3, 1-2-3.
Barok en zwierig had ik al gezegd en het gaat hier ook weer op en nergens ontspoort het.
The Great Escape is het enige nummer waar ik dan mee wil gaan in de Antony-vergelijkingen. Het is een breekbaar nummer en de piano speelt wederom een hoofdrol in het voor mij favoriete nummer van deze cd. Drie minuten pure klasse: hier het bewijs dat het in weinig tijd goed kan. Nergens een noot te veel en de emoties zijn groot maar worden nergens groots of dik aangezet.
Sleeping Beauty kent tijdens het intro de geluiden die Sigur Rós ook in zijn muziek stopt en dat neemt Portishead anno 2007 dan over. Maar dit is die IJslandse band niet en de nieuwe Portishead zal er wel nooit komen. Daar hebben we Patrick Watson voor en die doet dat zelf op voortreffelijke manier. Strijkers buitelen over elkaar heen en geven het nummer een lekker randje.
Het klein gehouden Bright Shiny Lights kent een jazzy, bluesy sfeertje en sluit het album af. De show is afgelopen dames en heren. Vergeet uw jas niet mee te nemen en we hopen u graag terug te zien in ons theater.
Wil ik Patrick Watson vaker gaan beleven in zijn theater? Jazeker. Ik had minder eigenwijs moeten zijn en dit album niet moeten negeren. Nu waren er vele positieve berichten en een persoonlijk duwtje van Martin Visser voor nodig om uiteindelijk toch voor de bijl te gaan.
Een bijzonder album dat waarschijnlijk nog flink zal rijpen waardoor het alsnog een beetje hoger uitpakt dan mijn 4 sterren voor nu.

Gelukkig heb ik je opgehaald, Aero, want anders had je toch een prachtige plaat gemist

Ben het met je eens dat alleen The great escape echt op Antony lijkt, maar al die namen die genoemd zijn ter referentie geven vooral aan hoe veelzijdig Patrick Watson is en in welke hoek je zijn sound moet zoeken (al heeft hij dus een nogal veelzijdige sound).

De gelijkenis met Jeff Buckley is wat mij betreft het grootst. Niet alleen omdat de stemmen op elkaar lijken, maar ook vanwege de energie en emotie. Als je Grace van Buckley luistert heb je al snel het gevoel dat hij er met zijn ziel en zaligheid in zit. Emoties wisselen elkaar af binnen een nummer en als de zang sneller en emtioneler wordt, gaat de muziek eromheen daarin mee. Daardoor komen zijn nummers ook zo bij je binnen. Zoiets hoor ik bij Patrick Watson ook. Sterkste voorbeeld: Giver.

Kan het zijn, Aero, dat vergelijkingen met Richard Swift ontbreken omdat niet zoveel mensen hem kennen? Oftewel: jouw stukje levert mij meteen weer een luistertip op.

(Om Patrick Watson live te zien, moet je geduld hebben. Hij is net geweest, inclusief Rotown op 14 augustus.)

Ik denk inderdaad dat Richard Swift niet zo bekend is maar behalve de stem doet de muziek van Watson daar toch het meest aan denken hoe leuk al die vergelijkingen verder ook moge zijn.


Dit jaar nauwelijks naar optredens geweest (sinds jaren niet zo weinig), dus hier baal ik nu wel een beetje van.....

sorry. ik kwam thuis van vakantie, keek Lowlands op tv, hoorde daar de naam Patrick Watson voorbij komen en ontdekte dat ie vier dagen eerder in Rotown was, tijdens de laatste week van mijn vakantie. Heerlijke vakantie gehad, daar niet van, maar iets lulligs heeft het wel.

Oei, vooral laten liggen dus

Daar heb ik toch enige twijfels over ook al vind je Buckley niks: dit is toch anders vind ik (en met Antony kun je wel uit de voeten: misschien toch een keer proberen).

Op 15 september staat ie nog in Paradiso. Misschien zijn daar nog kaartjes voor.

Geweldig album, met name de nummers 'The Storm' en 'Man Under the Sea' vervelen mij echt geen moment. De vergelijking met Jeff Buckley is ietswat overdreven, dit komt eigenlijk alleen naar voren in het nummer 'Luscious Life', voorderest heeft Patrick Watson duidelijk een eigen stemgeluid. 4*

Ik hoorde deze muziek voor het eerst deze zomer bij een Canadese vriend en ex-collega in Engeland en vond het eigenlijk direct al mooi. Maar de naam was me niet erg bijgebleven totdat ik op TV de lowlands uitzending zag (kon er helaas zelf niet bij zijn), wat ik toch wel vrij indrukwekkend vond. Ben hem toen gaan downloaden (heb hem nog niet in de winkel gezien) en heb hem inmiddels al erg vaak geluisterd. Een erg mooie en originele plaat, de stem van Patrick Watson vind ik erg goed, muzikaal zit het gewoon goed in elkaar, er valt vrij veel te ontdekken in de muziek waardoor het niet snel gaat vervelen, maar eigenlijk alleen maar beter blijft worden. Ik trap af met 4*, maar dit kan zeker stijgen.

waaw

Daar zeg je wat.

Moet het jaar van release niet 2007 zijn? Hij is in Nederland namelijk pas een maand uit. Of houdt men hier de internationel releasedatum aan? In dat geval kan ie niet meedoen met de eindejaarslijstjes.

Nee, het is 2006. We houden hier inderdaad de oorspronkelijke release aan. Dat is soms lastig voor de jaarlijstjes, dat klopt. Maar dat is uiteindelijk toch aan jouzelf om te bepalen
Zelf hanteer ik 2000 voor Ágætis Byrjun van Sigur Rós (ik geloof niet dat er veel mensen zijn die het album in 1999 al hebben leren kennen omdat het alleen in IJsland was gereleased). Maar voor Want, two van Rufus Wainwright hanteer ik weer wel de originele release 2004 i.p.v. 2005 (werd in NL pas een half jaar latere gereleased). Dit omdat dit album erg makkelijk al in 2004 via allerlei internet-sites te koop was.
Maak je eigen afweging zou ik zeggen.
Dit album heb ik pas dit jaar leren kennen, maar ik schuif het toch in het lijstje van 2006.

Hier ga ik eens achteraan, hoorde van de week wat klanken en dat was prachtig. Zal voor nu die hoes eens aanpassen, wat een gedrocht: zo onscherp.

Vind er persoonlijk geen achterwerk aan.... Ook niet na de voor mij cruciale derde luisterbeurt... Maar de muziek op zich is wel origineel en ik kan me voorstellen dat anderen wel warmlopen voor deze plaat.

Dit is nu typisch zo'n plaat waarvan ik me maar moeilijk kan voorstellen dat je het niet mooi vindt... Maar het is mogelijk, lees ik.

Ik vind het een beetje Buckley, een beetje Pink Floyd zelfs, maar vooral behoorlijk authentiek.

Wauw! The Great Escape is echt een heerlijk nummer, en ik begin er pas net aan..dit belooft veel goeds!!

Toeval of niet, maar net als bij Aero kwamen bij opener 'Close to paradise' bij mij ook Coldplay-associaties boven. Ik vind het nummer wel een gevalletje van 'net niet'.
'Daydreamer' moet ik ook echt uitzitten. Er gebeurt muzikaal van alles en hier zijn de invloeden van de noise-liefhebbers binnen de band duidelijk op te merken. Opvallend is de ietwat onheilspellende melodie. Helaas vind ik het vooral een vervelend nummer.
'Slip into your skin' is een rustig nummer met de mooie stem van Watson (want die heeft ie) en wat gepingel. Gaandeweg komen er wat meer instrumenten bij, maar het geheel blijft een heerlijk jazzy, laidback sfeertje behouden. Wel aardig, maar toch ook weer niet heel speciaal.
Die conclusie geldt ook voor het wat stevigere 'Giver'. 'Weight of the world' heeft ook iets onheilspellends in zich, maar gaat net zo makkelijk het ene oor in en het andere weer uit.
Maar dan word ik verrast door 'The Storm'. Een prachtig nummer met mooie gitaar, een bijzonder zingende Watson, gierende wind en werkelijk schitterende achtergrondvocalen.
Het instrumentale intermezzo 'Mr Tom' laat de klassieke kant van Watson zien en vormt de opmaat naar de hoogtepunten van het album. Te beginnen met Luscious Life. Nu snap ik waar die Buckley vergelijkingen wegkomen, want sommige hoge uithalen klinken opvallend gelijkend. Maar daar houdt het ook wel weer op. Dit is trouwens makkelijk de beste song op dit album. Een interessant ritme, prachtige zang..er gebeurt gewoon zoveel en het klopt ook allemaal. Ook het daaropvolgende 'Drifters' is een sfeervolle plaat met een mooie opbouw. 'Man under the sea' kent ook al zo'n mooie opbouw naar een aardige climax. Zwierig is inderdaad een goede omschrijving.
'The Great Escape' is het laatste hoogtepunt. Ik denk dat de kracht van Patrick Watson toch zit in de meer gevoelige nummers. 'Sleeping beauty' zit weer boordevol gestopt met geluiden en dat is in dit geval iets wat me niet aanspreekt op dit album..
'Bright Shiny Lights' is wel een goede afsluiter, maar het is maar te hopen dat men zo ver komt op de cd na het teleurstellende begin.

Muzikaal divers en een prima stem, maar te weinig mooie platen. De toppers staan duidelijk op de tweede helft van het album. Ik weet niet zo goed wat ik met de rest van de nummers aan moet. Echt fijne luistermuziek vind ik het niet en de term achtergrondmuziek associeer ik meer met dat verschrikkelijke Skyradio. Misschien lukt het op album nr 4 om de goede lijn van de beste nummers door te trekken en een echt briljante plaat af te leveren..

Don't believe the hype. 2,5 *