The Weeknd - Starboy (2016)

Klinkt eigenlijk toch wel lekker. Prima albumpje met Sidewalks en Die for you als uitschieters. Kendrick kan ik nog wel hebben op Sidewalks, maar Future had van mij hier niet op hoeven te staan. Ik hou van Rnb op een rapalbum, maar ik heb een hekel aan rap op een RnB album...

Wat meer divers dan zijn vorige album. The Weekend experimenteert wat met verschillende stijlen en genres. Sommige nummers doen mij aan Michael Jackson en het laatste album van Daft Punk denken. Er staan een paar missertjes tussen, maar dit album kan prima opgezet worden!

Ondanks dat ik na een aantal tracks die stem van The Weeknd een beetje zat begin te worden doet dit album het imo het een stuk beter dan Beauty behind the Madness.
Kwa productie zit het een stuk beter in mekaar!

Staan best leuke nummers op. Alleen "I feel it comming"...., dacht ff dat Jackson terug was.

Ik vind het toch wel knap met hoeveel gemak hij de catchy popsongs uit zijn mouw tovert. En dat al een jaar na een ander prima album. Jammer dat hij zoveel moeite heeft om een fatsoenlijke selectie te maken uit zijn materiaal. Ik vind 18 tracks gewoonweg te veel (tenzij je ervoor zorgt dat elke track goed is). Het is bij vlagen wel allemaal heel glad, en daardoor moet ik dit ook wel een beetje beschouwen als guilty pleasure. Bij dezen kom ik ervoor uit: fijn album.

I feel it coming met daft punk is echt een top nummer.

Zou zo nummer van Michael Jackson feat Daft punk kunnen zijn

Dacht ook dat ik MJ hoorde, toen ik het nummer op de radio voorbij hoorde komen. Niet geheel mijn ding, maar wel een erg fijn nummer dit.

The Weeknd strijdt zo onderhand samen met Bruno Mars om de titel “hitmachine van de hitlijsten van nu”. De beste man maakt hit na hit en staat nu zelfs met twee nummers heel hoog in de top van de hitlijsten. En dan te bedenken dat het 2011 allemaal wel wat minder populair begon. Het waren vooral de EP’s waar hij in eerste instantie indruk mee wist te maken. Dit werd samen gevoegd tot een album en ook daarna kwamen er nog twee zeer plezierige albums. Wel ging zijn stijl nadrukkelijk een andere kant op, de kant van waar hij nu is. Het maken van zeer aanstekelijke nummers die voer zijn voor de hitlijsten. Vocaal schroomt hij ook niet om er zo nu en dan een stemvervormer over heen te gooien. The Weeknd is in alles helemaal van nu. En daar is dan natuurlijk weer helemaal niks mis mee. Alle drie zijn vorige platen gingen er goed in bij mij en ook de single I Feel it Coming, afluister van dit album, vind ik een zeer plezierige knipoog naar wijlen Michael Jackson. Maar hoe die andere zeventien nummers (best een hoop) dan zijn is even de vraag natuurlijk.

Dat valt mij eigenlijk best vies tegen. Het begint allemaal nog wel lekker met die andere hit en titeltrack Starboy. Het knalt er in ieder geval meteen lekker in. Geeft je energie voor de rest van de plaat. Maar die rest van de plaat is dan toch wel wat minder. Ik vind het vooral veel platte nummers. Zo is een Party Monster best goed op de dansvloer, dat geloof ik gelijk, maar mij kan het maar weinig boeien. Of het helemaal verschrikkelijke False Alarm. Dat refrein? Wie heeft dat in vredesnaam bedacht?
Wat ik ook jammer vind is dat the Weeknd soms lijkt te kiezen voor simpele top40 dance, zoals hij dat op Rocking doet. Om het zeer poppy en makkelijke Secrets nog maar daar te laten. Waar ik dan nog eens extra weinig mee kan is een nummer als True Colours. Wat een slappe hap. Het lijkt bijna of hij zelf ook niet zoveel zin had in het opnemen van dat nummer. Nou, zet het dan ook niet op je plaat zeg.
Een vocoder zo af en toe is verder ook mij niet vreemd. Maar als het te vaak gebruikt wordt gaat het ook wat tegenstaan. Zo kan ik daardoor moeilijk luisteren naar een nummer als Sidewalks of het niet heel bijzondere Six Feet Under. Er lijkt voor de simpele hits gekozen te zijn en helaas bevalt mij dat niet zo. Nummers als A Lonely Night, Attention, All I Know (deze is echt slecht) en Nothing Without You vind ik allemaal redelijk inwisselbaar.

Is er dan op de opener en wellicht de afsluiter, de twee hits dus, na dan niks goeds te vertellen over het album Starboy? Jawel hoor. Zo kan ik prima genieten van het vrolijke Love to Lay of juist het meer gevoelige Die for You. The Weeknd kan heus nog wel interessante nummers maken. Maar ook nummers als Reminder en Ordinary Life delven het onderspit op dit album ten opzichte van de veelal matige tracks.

Na Starboy en I feel it coming was ik redelijk enthousiast, maar de rest van het album vind ik afgezien van False Alarm maar matig.

Vreemd hoe deze album campagne een beetje is doodgebloed na 'Starboy' en 'I Feel It Coming'. Er staan toch meer hits op als 'Rockin'' en 'Secrets'.

Mijn grootste probleem met dit album is dat het te lang is. Niet alle nummers zijn essentieel. Ik had bijvoorbeeld best zonder de interlude, 'True Colors', 'Ordinary Life' en 'Attention' gekund. Verder mis ik een beetje de donkere nummers zoals die op zijn eerste albums te vinden zijn.

Het is geen slecht album maar wel zeker zijn minste.

Omdat The Weeknd iets meer naar pop kant gaat is dit meer naar mijn zin. Naast de bekende "Feel it Coming" en "Starboy" vind ik vooral "A Lonely Night" een lekkere plaat. Dikke 3,5*

Starboy (3:50)  4,0
Party Monster (4:09)  3,0
False Alarm (3:40)  4,0
Reminder (3:38)  3,5
Rockin’ (3:52) 3,0
Secrets (4:25)  3,5
True Colors (3:26) 3,0
Sidewalks (3:51) 3,0
Six Feet Under (3:57) 3,5
Love to Lay (3:43) 3,5
A Lonely Night (3:40) 4,0
Attention (3:17) 3,5
Ordinary Life (3:41) 4,0
Nothing Without You (3:18) 3,5
All I Know (5:21) 2,5
Die for You (4:20) 3,0
I Feel It Coming (4:29) 5,0

Heerlijk.

Net zoals de voorganger heeft dit album een sound dat meer toegankelijk is voor de mainstream dan zijn magnum opus Trilogy. Maar ook hier is dat geen negatief punt, het is gewoon een andere stijl en vooral veel minder ingetogen.

Hier is Abel zelfs nog meer de Pop-richting uitgegaan dan op Beauty Behind the Madness. Veel up-tempo nummers met goede producties brengt The Weeknd op dit album. De beste man heeft ook een ontzettend mooie stem.

Mijn absolute favorieten zijn het titelnummer, Party Monster, Reminder, Sidewalks, Six Feet Under, Attention, Ordinary Life en All I Know. Dit zijn over het algemeen de nummers die het minst Pop klinken en meer naar zijn roots gaan.

Het enige nummer dat ik met regelmaat skip is False Alarm. Die track gaat me een brug te ver en vooral het refrein is me veel te druk.

4*

Dit album groeit heerlijk op mij. Mijn favorite album tot nu toe (incl. After Hours) voor mij. 4*

Starboy (3:50) --- 4,0
Party Monster (4:09) --- 3,5
False Alarm (3:40) --- 3,5
Reminder (3:38) --- 3,5
Rockin’ (3:52) --- 3,5
Secrets (4:25) --- 3,5
True Colors (3:26) --- 3,0
Sidewalks (3:51) --- 3,0
Six Feet Under (3:57) --- 3,5
Love to Lay (3:43) --- 3,5
A Lonely Night (3:40) --- 4,0
Attention (3:17) --- 4,0
Ordinary Life (3:41) --- 4,0
Nothing Without You (3:18) --- 3,5
All I Know (5:21) --- 3,0
Die for You (4:20) --- 3,5
I Feel It Coming (4:29) --- 5,0

Wordclass