Judas Priest - Screaming for Vengeance (1982)

Ik vind dit een top album van Judas Priest. Het is alweer de 8ste in het rijtje, maar ze klinken nergens uitgeblust. Het album gaat gelijk al goed van start na de intro met Electic Eye. Dit toont wel aan dat Priest nog niet is uitgespeeld!

Het hoogtepunt op deze plaat is voor mij toch wel Devil's Child, heerlijk nummer.

Judas Priest beschikt over een markante zanger en de gitaartandem Tipton & Downing. Dit is een sterke plaat hoewel ik het meer heb voor Defenders of Faith maar deze plaat heeft dan één van de bekendste intro’s in Metal, The Hellion, gevolgd door een typische Judas Priest opener.

Op Riding in the Wind laat Rob Halford nog eens horen wat zijn bereik is, nu is het minder maar houd er wel rekening mee dat dit album dik dertig jaren geleden werd opgenomen met producer Tom Allom. Fantastisch zijn ook de perfect verdeelde gitaarsolo’s, het haar op mijn armen komt weer recht. Bloodstone heeft nog zijn momenten vooral in het middenstuk met gitaarsolo’s maar (Take These) Chains is te glibberig voor mijn smaak en heeft teveel de geur van “dit is de single”. Het gitaarwerk van de twee heren is wel nog maar eens bijzonder smakelijk. Pain and Pleasure overtuigt me nog altijd niet in tegenstelling tot het glorieuze titelnummer, wat een geweldige klassieker is dat en wat een gitaarsolo’s! You’ve Got Another Thing coming was de meer dan aardige hitsingle welke voor een uitstekende verkoop zorgde in de Verenigde Staten. De laatste twee nummer zijn opnieuw prima midtempo Priest songs.

Deze plaat heb ik op cd, de remaster uit 2001 met de twee bonustracks het flauwe Prisoner of Your Eyes en een live uitvoering van Devil’s Child. Ik weet tot op de dag van vandaag nog altijd niet waarom ik dit niet op vinyl heb gekocht, nog iets te jong zeker?

Bam, die zit weer. Judas Priest knalt hier weer even goed binnen na een lichtelijke dip en 'Screaming for Vengeance' knalt het huis weer binnen. Judas Priest verraste mij ook een beetje, aangezien ik deze hardheid toch wat verleerd was bij Judas Priest en dan was het album 'Point of Entry' daar zeker geen steuntje mee in de rug want man o man, wat was dat een verschrikking voor bij dit album.

Heerlijk knallen, de band speelt weer zuiver en hard, maar ook goed hard met geweldige solo's en een prima zangwerk van Rob Halford, alsof we ons alvast moeten klaar zetten voor wat er nog gaat komen (ja ik heb Painkiller al geluisterd voor de marathon). Toch kent dit album erg goeie nummers en ik ben vooral onder de indruk van het erg strakke nummer en tevens titel nummer 'Screaming for Vengeance'. Echter begint het album al ontzettend goed met een 42 seconde durende intro en daarna gelijk over na het andere sterke nummer 'Electric Eye'. 'Screaming for Vengeance' heeft me goed gedaan, en ik ben ontzettend positief over het album, we moeten trouwens het nummer 'Fever' ook niet onderschatten want die is ergens ook echt héél goed.

Tussenstand:

01. Screaming for Vengeance
02. Sad Wings of Destiny
03. Sin After Sin
04. British Steel
05. Stained Class
06. Killing Machine
07. Point of Entry
08. Rocka Rolla

Dit album heb ik al jaren niet meer gehoord en in mijn herinnering was het een stuk steviger. Na Point Of Entry wordt al snel duidelijk dat Priest nog steeds op jacht is naar de pegels, maar er is veel meer moeite gestoken in de songs. Electric Eye is direct het prijsnummer hier. Lekker fel nummer met geweldige teksten. De harde klanken van "I'm elected protective, detective, Electric Eye" zijn prachtig toch?

Daarna neemt de felheid weer af, maar levert Priest met songs als Bloodstone, (Take These) Chains en vooral Devil's Child bovengemiddeld werk af. You Got Another Thing Coming blijft een soort van hatepet, al was het in mijn herinnering een stuk slechter. Overall een goed album. Er heerst een fijne sfeer, al zakt de score toch wel een beetje. Ik ben allang blij dat Priest een goed commercieel album aflevert.

Tussenstand:
1. Sad Wings Of Destiny
2. Sin After Sin
3. Stained Class
4. Screaming For Vengeance
5. Rocka Rolla
6. British Steel
7. Killing Machine
8. Point Of Entry

Dit klinkt bij een herbeluisteren toch veel gladder en meer commercieel dan ik dacht. In vergelijking met de afgelopen 3 albums is het alsnog goed, maar de balls-to-the-walls heavy metal die ik in het achterhoofd had, komt hier nog steeds niet echt volledig naar voren. The Hellion/Electric Eye en Screaming For Vengeance zijn dit wel, maar Riding On The Wind, (Take These) Chains en Pain And Pleasure staan toch nog steeds met een voet in de meer gemoedelijke hardrock sound van Point Of Entry. Verschil is hier dat ik deze songs beduidend interessanter vind. Niet briljant, maar wel goed te beluisteren. Single You've Got Another Thing Comin' vind ik dan weer horen bij de betere Priest hits, daar kan Grand Theft Auto: Vice City misschien nog wel extra iets bij betekent hebben. Bij Fever en Devil's Child maakt de band de catastrofale fout door het 'fire/desire' rijmschema te gebruiken, waar ik absolute jeuk van krijg. Fever vind ik sowieso best wel een baggernummer in de slapste jaren '80 cockrock traditie.

Een lichte tegenvaller eigenlijk alsnog, ik had hier een toppositie verwacht, maar het is het hem daarvoor gewoon net niet. Wat het wel is, is gewoon een leuk album dat ik zeker vaker op zal zetten op de achtergrond.

Voorlopige tussenstand
1. Sin After Sin
2. Stained Class
3. Sad Wings Of Destiny
4. Screaming For Vengeance
4. British Steel
5. Rocka Rolla
6. Killing Machine
7. Point Of Entry

Met voorganger Point of Entry kon ik helemaal niks, maar Judas Priest revancheerde zich in de zomer van 1982 met Screaming for Vengeance, dat perfect paste in de New wave of British heavy metal. Over de hele linie bovendien consistenter dan British Steel, dat twee jaar eerder verscheen.

De A-kant beviel het beste, met het monumentale The Hellion als binnenkomer, gevolgd door het snelle Electric Eye. De stem van Rob Halford is hier sterk getimed: hij begint laag en dreigend, om vervolgens in kracht te groeien: heel effectief. Het gitaarduel in Riding on the Wind was eveneens van klasse, waarbij Halford zijn hoge registers inzet.
Blood Stone is net iets minder maar nog altijd fraai, waarna (Take These) Chains klein begint om vervolgens in een heerlijk uptempo deel terecht te komen met bovendien een sterke melodie. Pain and Pleasure sluit de A-kant wat saai af.

De B-kant start niet onverwacht maar wel lekker met het snelle titellied, dat mag er zijn met z’n snelle riffs. Dan de single You’ve Got another Thing Coming, die uiteraard in Nederland niets deed maar niet onaardig was. Met de laatste twee nummers van de plaat kon ik niet zoveel.

Zeven sterke nummers en drie mindere, dat is een aardige score. Ik miste de monotonie van Rapid Fire en Steeler van British Steel, maar waar dat album op andere plaatsen te feestachtig en meezingerig is, komen we dat hier niet tegen.
Op streaming staat de speciale editie uit 2012, met daarop enkele opnamen van de tournee waarmee de groep definitief de Verenigde Staten veroverde, zoals gelijktijdig ook Scorpions en Iron Maiden lukte. Studionummer Prisoner of your Eyes is een prima bonusslot, een powerballad met heerlijk gierende gitaarsolo.

Opvallend toch dat het in Amerika niet lukte met Point of Entry, nochtans nadrukkelijk voor die markt geschreven en in dezelfde studio met dezelfde producer opgenomen. Screaming is echter qua energie en composities veel overtuigender: voor mij klinkt Judas Priest hier op z’n best, namelijk zoals tv-typetje Vyvyan Basterd in de comedyserie The Young Ones op de achterkant van zijn spijkerjas had staan: 'Very Metal'.