Judas Priest - Screaming for Vengeance (1982)

Goed album waarop we enkele Judas Priest klassiekers (en dus metalklassiekers in het algemeen) tegenkomen: Electric Eye, Screaming for Vengeance en You've Got Another Thing Comin'.

Alleen om die 3 nummers al de moeite waard. Deze nummers vervelen mij nog steeds niet. Ik moet helaas wel opmerken dat ik de rest wat minder sterk vind dan die 3 nummers, maar slecht is het zeker niet.

Zoals ik al bij British Steel zei vind ik ik dat Priest een echte liveband is. Studio werk mist gewoon 'iets' (behalve Painkiller, wat dan ook mijn favoriet is). Toch is dit een album wat absoluut de moeite waard is, en wat mij betreft de status van klassieker waard is.

Ik vind dit een top album van Judas Priest. Het is alweer de 8ste in het rijtje, maar ze klinken nergens uitgeblust. Het album gaat gelijk al goed van start na de intro met Electic Eye. Dit toont wel aan dat Priest nog niet is uitgespeeld!

Het hoogtepunt op deze plaat is voor mij toch wel Devil's Child, heerlijk nummer.

Dit album paste samen met Defenders of the Faith precies op een 90 minuten cassettebandje en in die hoedangheid heb ik deze platen erg vaak beluisterd. Vervelen doet het nog altijd niet. Wel grappig hoe ik bij het luisteren naar de CD tijdens Devils Child nog altijd paar piepjes en kraakjes hoor van het oorspronkelijke cassettebandje.

Eerst vond ik deze plaat werkelijk geweldig, maar dat kan ik tegenwoordig nog maar amper zeggen. Het intro van The Hellion vind ik nog steeds zeer simpel maar zeker zo krachtig, maar Electric Eye dat is me toch zwaar komen te liggen. Naast het feit dat ik op hun concert tijdens dit nummer bijna flauw viel van de hitte en me er niks meer van kan herinneren, kan het nummer voor mij niet tippen aan hun resterende werken. Vooral het kleine chorus vind ik zelf iets te beperkt. Ik zou er zelf nog wel twee regels aan hebben toegevoegd. Misschien dat daar nog iets interessants in zit voor Magix, eens experimenteren . Devil's Child vind ik ongetwijfeld het beste nummer op de cd. De resterende nummers zijn voor mij ook niet zo zeer bijzonder. Ik ben meer voor de opvolger .

Ik vond deze plaat in eerste instantie ook geweldig. Ik vond hem na een maand al snel afgezaagd klinken. Het boeide niet meer.
Dat is lange tijd zo gebleven, al moet ik zeggen dat ik hem dit jaar weer vaker gedraaid heb en hij terug omhoog geschoten is in mijn priest-ranking.

Ja, wie weet wat ik er in de toekomst nog van gaan vinden. Ik vind hem niet slecht maar het doet me verder niks, hopelijk zal dat nog wel eens veranderen.

Dit is samen met Defenders Of The Faith, Painkiller, Sad Wings Of Destiny en natuurlijk British Steel 1 van de 5 klassiekers van Priest. De 1 is beter dan de ander. Ik draai het liefst Sad Wings of Painkiller af. Het is bij mij of de ouderwetse hardrock, of hard knallen, een tussenweg heb ik niet. Defenders Of The Faith is mijn 3de meest gedraaide Priest plaat, gevolgd door British Steel en dan deze. Van de 5 klassiekers vind ik dit ook de minst goede.

Dit vind ik een enorm complete plaat, bevat zowel snelle, rauwe als rustigere emotionele nummers. Lichtjes 'commercieel' getint maar dat pakt goed uit hier. Heel aangenaam geluid ook.
De bonus tracks zijn ook knap.

Dit is toch een stuk beter dan Point of entry. Toch ligt British steel mij beter. Riding on the wind is favoriet. You've got another thing comin'was hun poging de amerikaanse markt te veroveren.4ster.

You've got Another Thing Coming is best wel een vet nummer. De manier waarop Rob die woorden aan elkaar plakt bij het chorus. Helaas doet me de rest niks, had hem laatst nog eens opliggen.

Het titelnummer vind ik echt te gek, maar de meeste andere nummers vind ik niet echt uit de verf komen.
Maar ik kan iedere Priest fan de geweldige dvd (met cd) "Live Vengeance" aanraden. De live opnames hierop stammen uit 1982 en daarop komen naar mijn idee de songs van Screaming for vengeance veel beter uit.
De songs klinken krachtiger en het tempo ligt een tandje hoger.

Weinig of niets mis met deze plaat maar, maar - en ik ga het geen twee keer zeggen - het gitaargeluid is een kleine domper ten opzichte van de glorieuze opvolger Defenders of the Faith. Muzikale topprestaties zijn er zeker te vinden, maar ik mis de warmte én het warme gitaargeluid van DotF. Verklaar me gek, leidend aan Alzheimer light, het is de leeftijd maar it's only my opinion en toch toont de gitaartandem Tipton-Downing dat ze heer en meester zijn/waren in het metaluniversum.

Ik ga hier niet zitten zemelen over de productie maar ik zou juist denken dat Defenders Of The Faith vanwege haar klinische jaren 80 geluid juist killer klinkt dan Screaming For Vengeance. Die klinkt juist veel organischer in mijn oortjes.

Tiens tiens, hoe ervaringen kunnen verschillen. Wellicht ben én blijf ik te zeer onder de indruk van die A-kant van Defenders of the Faith. Het gitaargeluid op dit album vind ik "stofferig", leg dat maar eens uit, misschien ligt dit ook aan mijn hoofdtelefoon-ervaring want anders vliegt het dak van dit appartementsgebouw eraf. De nostalgie-factor speelt een rol maar een beperkte rol want beide albums stammen uit "mijn" tijd en toch luister ik liever naar de opvolger van dit album. Opletten geblazen, dit is verre van slecht en vele groepen zouden een arm en een been overhebben om dit te kunnen benaderen. Judas Priest heeft vele trends gevolgd maar ook velen tot voorbeeld gediend. All hail the Priest!

Misschien zit je hoofdtelefoon verstopt met strandzand.

Naar mijn mening is het gitaargeluid op dit album wat minder helder en krachtig dan op Defenders of the Faith. Maar vooral het wel erg metalige stemgeluid hier zorgt ervoor dat het album soms nogal kil klinkt. Nummers als (Take These) Chains en Fever klinken dan van zichzelf wel weer warm genoeg, voor wie het nog kan volgen. De drums komen hier wel wat beter uit de verf dan op de opvolger. Op het album Painkiller zijn gitaar en drums het best in balans, maar daar zit die heerlijke stem van Rob Halford dan weer iets te ver weg naar de achtergrond vind ik.

Maar eigenlijk is dit muggenziften, want deze albums zijn alledrie steengoed.

De nagel op de kop slaan, noemen ze dat!

Beste Priest-album in mijn ogen. Vooral het titelnummer en Bloodstone springen er in mijn ogen bovenuit. Eigenlijk staan er geen zwakke nummers op.

Thanx, gij ook man

Van dit album blijft ik nog steeds genieten. Na het geweldige intro The Hellion krijg je direct Electric Eye . Riding on the Wind, Bloodstone en You've Got Another Thing Comin' zijn ook meesterlijk.
Klassieker van Priest.

Redelijke plaat van de priest mannen. Vrij sterke nummers en alle priest ingredienten zijn weer aanwezig. Zo kwaakt rob er weer eens vol overtuiging tegen aan. Tjee wat kan die man toch zingen. De guitaristen tipton en k.k zijn weer het hechte team. Hill en holland timmeren de boel verder dicht. Met name eerste 4 nummers knallen erin. En nummer 8 behoren tot mijn favorieten. De rest vind ik aardig tot matig.

Hierna was mijn priest honger ook wel voor een groot gedeelte voorbij. Als ik de berichtjes lees dan is met name painkiller een/de priest klassieker.

Na Defenders of the Faith is dit mijn 2e favoriete Priest album. Het intro The Hellion, Electric eye en Riding zijn goed. Toppertjes zijn het zware Bloodstone, Screaming for Vengeance en You've got another thing coming. Het nummer Pain and Pleasure zou kwa gitaarsound en sfeer zo op de opvolger Defenders of the Faith kunnen staan.

Van de allerultiemste opening van een metalalbum én metalconcert ooit, tuimel je zo in de geheimzinnige 'big brother' verhandeling Electric Eye. Na het uptempo Riding On The Wind valt het gekgenoeg niet eens op dat de opzwepende metal van de nummers ervoor heeft plaats gemaakt voor een uiterst sexy hardrockritme waarop Bloodstone drijft.

Later in het album horen we nog zo'n onopvallende shift: eerst het ratelende titelnummer en daarna de Amerikaans getinte, bijna sportsong met een Eye Of The Tiger drive, You've Got Another Thing Coming. Dat verschil in stijl dat niet eens overkomt als verschil is de grote kracht van Judas Priest, als je het mij vraagt. Stevig genoeg om luchtgitaren mee aan gort te slaan, je nekwerkvels in puin te zwiepen en auto's mee langs vangrails te schuren teneinde een flinke vonkenregen te veroorzaken. Tegelijkertijd ook luchtig genoeg om op feestjes goed mee voor de dag te komen.

Die balans lijkt mij op Screaming For Vengeance het beste gewaarborgd. Goede songs die uitermate catchy zijn en eigenlijk nooit vervelen.

Screaming For Vengeance bestaat dertig jaar. Daarom wordt het opnieuw uitgebracht. De cover is ietwat verminkt, maar het kleinood komt met een aantal livenummers van de Vengeance toer en een dvd van dezelfde toer. Dat is dan weer een andere show dan de Live Vengeance 82 VHS.

Zonet dit album geluisterd, en weer bevestigd gekregen dat ik Judas Priest (Painkiller even buiten beschouwing latend) net niet interessant genoeg vind om me erin te gaan verdiepen. Op bijna alle albums die ik tot dusverre geluisterd heb, zijn een aantal sterke nummers (Electric Eye, Bloodstone, het titelnummer) te vinden, maar worden altijd vergezeld door een ongeveer gelijk aantal zwakkere of saaie broeders (Pain&Pleasure, Fever).

Kortom, ik houd het maar bij Painkiller.

"Fever, you set my soul on fire, fever, you fill me with desire"


Ik ga toch meer mee met de recensie van Edwynn hierboven

Dat mag uiteraard, ik ben geen fundamentalist. Ik had het album opgezocht naar aanleiding van de recensie van Edwynn in de verwachting me er beter mee te kunnen vermaken dan met British Steel. Maar nee.

Als British Steel je niet bevalt, zal Screaming For Vengeance, Point Of Entry en Killing Machine je ook niet bevallen.

Defenders Of The Faith zou je nog kunnen proberen. Die is iets stoerder en pompeuzer. Er staan iets minder luchtigere tracks op.

Dan nog Sad Wings Of Destiny, Sin After Sin en Stained Class. Dat zijn albums met een typische jaren 70 saus. Tikje zweverig en mysterieus.

De overige albums zullen wel meer voor Priestvreters zijn.

Dank! Wellicht ga ik dan Defenders of the Faith nog proberen. Sin after Sin ken ik enigszins. Omdat ik de Slayerversie van Dissident Aggressor had, ben ik op zoek gegaan naar het origineel. Sin after Sin is me heel aardig bevallen hoewel het album minder hard is dan ik verwachtte. Wellicht dat hun eerste albums me daarom beter bevallen.

Ah, Defenders of the Faith: mijn favoriete JP album! Bere heavy en rete strak! Metal zoals metal bedoelt is...

Ik had nog niet eens gestemd op deze klassieker zag ik Gelijk maar even doen dus! Geweldige klassieker van deze metalgoden natuurlijk. Al vanaf die openingsklanken van The hellion tot de laatste toon van Devil's child is het genieten geblazen. Electric eye blijf ik een ongekend fenomeen vinden! Ook de wat 'vergeten nummers' als Take these chains, Pain and plessure en Fever zijn prima vind ik. Misschien juist wel omdat je ze in verhouding lang niet zo vaak hoort als de bekendere nummers.

Ik dacht: het is oudjaarsavond, laat ik het oude jaar goed uitluiden met Priest. Wat een geweldige plaat is dit toch. Van het begin tot het eind heerlijke duivelse NWOBHM met dé gitaartandem aller tijden Downing/Tipton en "schreeuwlelijk" Halford. In een woord GEWELDIG