Megadeth - So Far, So Good... So What! (1988)

Ligt het aan mij of hebben de eerste drie Megadeth albums een stuk meer venijn in huis. Mustaine probeert in ieder geval hier nog niet te zingen en snauwt er heerlijk op los. Ben nu ook de remaster aan het beluisteren en die klinkt ontzettend goed. De originele mix was ook wel aan een remaster toe. Was volgens mij een beetje een haastklus.

Ten tijde van de eerste 3 albums waren de bandleden zwaar verslaafd. Met ingang van Rust In Peace werden de studiosessies sober verricht. Het kan ermee te maken hebben

Wat minder dan de voorganger, maar er staan toch nog een paar vrij aardige nummers op. Mary jane en Darkest Hour zijn voor mij zeker weten de beste van de plaat. Naast de intro en de Sex Pistols cover weet ik niet echt andere goede nummers aan te wijzen.

3*

Hook in Mouth, geniaal nummer. De venijnigheid van Mustaine ten top.

ik vind de voorganger juist een stuk minder

dit vind ik nog steeds, draai um nu - van begin tot end een topper, op de cover na

Ik vind Anarchy in the UK toch wel leuk gebracht. Ik kan mezelf eerder niet echt vinden in nummers als 502 of Liar.

Verbleekt bij zijn voorganger... en opvolger. Voor mij één van de zwakkere broeders uit de Megadeth discografie. Dat zegt trouwens ook wat over de rest van Mustaines platen, maar toch. Into The Lungs of Hell is wel een gave instrumentale opener. Set The World Afire en Mary Jane zijn ook wel gaaf, de rest is (op de cover na dan, doe mij maar I Ain't Supersticious) wel okay, maar haalt verder nergens het niveau van RIP of PS, BWB?.

Toch is het verplichte kost voor de fan, vooral vanwege het geweldige In My Darkest hour, wat dan wel weer één van mijn favoriete Megadeth-nrs is. Mustaines woede en verdriet om het verlies van Cliff is duidelijk voel- en hoorbaar in dit nummer. Ook tekstueel is het een behoorlijk venijnig nummer, hoewel het niets met Burton van doen heeft.

Als met al wel een leuke CD, ik twijfel nog tussen 3 en 3,5. De remaster is ook wel aan te raden vanwege het betere geluid. Maar als dit het gevolg is van diverse stimulerende middelen en Endgame dat van een broodnuchtere Dave Mustaine, dan ben ik blij dat hij van de drugs af is.

Into the Lungs of Hell, een langgerekt instrumentaal intro? Hou jij wel van heavy metal?

Eigenlijk vind ik dit album een logische stap tussen Peace Sells en Rust in Peace. Het album opent met een compact instrumentaal dat inslaat als een bom to Set the World Afire. De cover Anarchy is Mustaine op het lijf geschreven. De rest van de nummers zijn allemaal goed tot uitstekend. De speelduur van het geheel is even lang als hun vorige en als vele platen in die tijd.
Waarom deze hier door velen als een mindere wordt gezien is mij een raadsel. Goede argumenten las ik nog niet. Toen het verscheen in 1988 was ik niet teleurgesteld. Integendeel, Megadeth loste de verwachtingen in om met hun volgend album nóg sterker uit de hoek te komen.

So Far So Good... So What is een volwaardig Megadeth klassieker punt. Hoewel ik het niemand gun, draagt de algehele destructieve aard van Mustaine destijds enorm bij aan de geschifte sfeer van So Far So Good So What en eigenlijk geldt dat ook voor de voorgangers.

dikke plaat, remaster klinkt nog beter, maar wie zat er te slapen toen die achterlijke toeters en bellen werden toegevoegd?

Welke toeters en bellen?

Ik heb deze nog op lp.

openingsnummer

ook zijn wat solos veranderd, niet altijd ten goede, plus dat oeh oeh oeh in mary jane

wtf

Die Megadeth remasters zuigen. Allemaal.

valt mee, nu en dan denk je wtf, over het algemene doen de remasters geluidtechnisch veel goed

Deze en KIMB zijn de enigen waar het remasteren echt goed uit de verf komt. Peace Sells is er niet echt door verbeterd, het rauwe karakter van de plaat verdwijnt een beetje. De remaster van RIP heb ik me niet aan gewaagt, ook niet van plan eigenlijk, en de rest klinkt dusdanig goed dat een remaster helemaal overbodig is.

Jeff Young: 'We Put A Few Improvs Together, That Was 'In My Darkest Hour'' | Interviews @ Ultimate-Guitar.Com

Jeff Young: 'If Mustaine Was Pinocchio, You Could Watch His Nose Grow' | Interviews @ Ultimate-Guitar.Com

Opnieuw wordt weer duidelijk dat Dave in deze periode niet echt makkelijk in de omgang was.

Maar Jeff Young is natuurlijk ook een gefrustreerde muzikant.

ach ja, die roerige periode leverde wel een instant klassieker op

en wat klinkt mustaine fucked up in de remaster!

heerlijk

Maar het begint een beetje belachelijk te worden met Dave. Ellefson is in 2003 ofzo de band uitgeknikkerd/uitgestapt, er is zelfs een rechtzaak geweest, ze konden elkaar niet meer luchten of zien. En nu lees ik in de laatste regels van dat interview dat LoMenzo de laan uitgestuurd is ten behoeve van Ellefson. Wat wil Mustaine nu?

Ach. Het kon toch niet zo zijn dat die breuk na al die jaren gezamenlijk optrekken werkelijk definitief was?
En dit is echt allemaal niets nieuws. Mustaine's wegen zijn altijd al grillig geweest.

Overigens zegt de berichtgeving dat Lomenzo de band zelf verlaten heeft.

zolang het dikke platen oplevert vind ik al dat gerommel en ge-emmer best

Met een bende andere gasten vele jaren lang in dezelfde band zitten, het zal ook niet altijd makkelijk zijn.

Nee, dat geloof ik ook niet. En dat Megadeth de grote Dave Mustaine show is, dat is mij ook wel duidelijk. Ik vind het alleen jammer dat hij mensen eerst zo de grond in trapt, ze zwart maakt in de media, etc. En vervolgens weer doet alsof alles koek en ei is. Met Poland was het nog wel leuk, dee speelde een paar solo's in, na jaren van afwezigheid (zelfs dat ging niet helemaal zonder (geld)problemen) maar ik vind het allemaal wel afbreuk doen aan Mustaine zijn geloofwaardigheid.

niet alles geloven wat media naar buiten brengt

en zeg nu zelf, willen we ene brave mustaine die niet tegendraads is en het zichzelf en anderen niet moeilijk maakt , nee toch?

Precies. Met een bericht in de media weet je nog niet een fractie van wat er allemaal achter de schermen speelt. Wij kunnen daar gewoon niet ten volle over oordelen.

En al die oordelen hebben ook weinig of niets van doen met de muziek.

Zonder meer, en de muziek is meestal ook wel dik in orde.

Waardige opvolger van Peace sells...but who's buying? So far,so good...so what! staat vol met klassiekers als Into the lungs of hell/ Set the world afire, Mary Jane enz. Mustaine krijgt de optimale score.

Het absolute hoogtepunt voor mij op dit album is toch wel de afsluiter Hook in Mouth. Heerlijk hoe venijnig Mustaine afgeeft op de P.M.R.C.

En mooi hoe hij met de letters uit het woord freedom de tekst opbouwt. Zoals Tammy Wynette in D-i-v-o-r-c-e, Aretha Franklin in Respect en Prince in Diamond and Pearls.