Patrick Wolf - The Magic Position (2007)

Daar gaat die dan: de mallemolen van Patrick Wolf kan van start gaan.

Here we gooooooooooooooo............:

Overture opent met tromgeroffel en de altviool. Zwierig, barok en vooral heel fijn. Langzaamaan komt er een electronische beat bij en dan horen we Wolf zingen met zijn opvallende stem.
Schitterend hoe hij van ogenschijnlijk totaal verschillende soorten muziek en met uiteenlopende instrumentatie toch een knap liedje kan maken waar het allemaal klopt. En die viool he, die viool..........
IJzersterke opener.
Titelsong The Magic Position is een vrolijke popsong die me in de verte doet denken aan the Arcade Fire.
Een leuk speels melodietje op een kinderpiano en af en toe wat kinderstemmen zorgen er voor dat dit nummer niet zwaar is. Patrick Wolf kan wel degelijk luchtig uit de hoek komen. Zo wil ik popsongs horen!
Accident & Emergency is de eerste voorloper van dit album (zie ook de clip). Op diverse forums zag ik fans wel eens mopperen over een wat zwakkere Wolf-song. Ik ben het daar niet mee eens. Dit nummer wist mij vanaf het begin al te pakken en doet dat nog steeds.
The Bluebell is en betoverend, kort nummertje van 1.11 minuten en vormt een mooie opmaat voor Bluebells. Hier is Wolf een beetje in oud & nieuw sferen met de vuurpijl die telkens omhoog gaat
Het is een wat minder druk nummer, maar wel degelijk een knap stukje. Wel een nummer dat iets meer tijd nodig had.
Magpie is een song met niemand minder dan Marianne Faithfull. Het opent gedragen op piano, waar dan snel een dwarrelende viool doorheengaat.
Wolf zelf opent en wat later komt de donkerbruine stem van Faithfull erbij. Die stemmen matchen geweldig. Faithfuls stem komt zeer goed uit de verf in deze sobere compositie. Heel erg mooi nummer. Ik kan niet echt spreken van hoogtepunt, want eigenlijk vind ik geen één nummer er bovenuit komen: het is allemaal zeer sterk en daarmee van een constant niveau.
The Kiss is wederom een tussendoortje: op andere albums zou het interlude hebben geheten of zoiets.
Het is een wat duister sfeertje d.m.v. onheilspellend synth geluid en krassende viool.
Augustine heeft een mooie haast engelachtige sfeer. Engel Patrick Wolf weet hier een transparant, haast Kate Bush-achtig sfeertje te creëeren. Duidelijk anders dan we van hem gewend zijn, omdat de rare piepjes en bliepjes nu eens ontbreken. Hierdoor is het wel een song waar Lycantrophy-liefhebbers misschien minder van moeten hebben. Ik niet: ik vind het een pracht-nummer.
Secret Garden valt ook wel in de categorie geexperimenteer tussendoor met zijn krappe 2 minuten.
Het lijkt wel alsof Wolf na het vorige nummer wil laten zien dat hij wel degelijk rare fratsen uit kan halen. Voor mij een skipmomentje.
Gelukkig duurt het niet lang en kunnen we naar het haast Belle & Sebastian-achtige Get Lost. Ja, wederom wat luchtiger en een uitstekende popsong. Let vooral ook op het achtergrondkoortje. Dat koortje geeft me ook hier wel een beetje een Arcade Fire-feeling. Niet verkeerd dus.
Enchanted is een rustpunt op deze cd. Wat een mooi en lief klein gehouden nummer is dit toch. Het heeft een beetje een jazzy geluid. Wederom niks op aan te merken.
The Stars doet me heel snel denken aan de melodielijn van Solong Farewell uit de musical The Sound of Music. Ik ben benieuwd of anderen dat ook hebben.
Het is een wat mistig, mysterieus nummer wat langzamerhand een beetje lijkt te gaan ontsporen, maar dan grijpt Wolf op tijd in en komen we weer terug bij het Sigur Ros-achtige mysterieuze sfeertje.
En dan rest natuurlijk nog een Finale. Strijkers maken een einde aan dit muzikale sprookje .

Patrick Wolf nam je mee op een bijzondere trip. Zonder het zelf te weten heb je in de molen gezeten waar Wolf op de hoes is te zien. Een muzikale mallemolen weliswaar, en wat voor eentje. Ik ben er nog duizelig van.
Nu al een enorm hoogtepunt van 2007! Was dit vorig jaar verschenen dan had het met enorme stip op 1 gestaan in mijn top 10. Nu zal moeten blijken of dat ook zo zal zijn aan het einde van dit jaar
Feit is dat deze meneer mij wederom niet heeft weten teleur te stellen. Ik zet nu al heel hoog in. 5*?
Ja: het betovert me en het verdient het. De tijd zal leren of ik een halfje moet zakken (wat met voorganger Wind in the Wires gebeurde die op gegeven moment toch een halfje moest inleveren en daarmee op 4,5* kwam).
De liefhebbers van Lycantrophy zullen dit album denk ik allemaal wat minder vinden en ik ben benieuwd of ik daar gelijk in krijg.

Patrick Wolf creëert wonderlijke muzikale wereld

The magic position is de derde plaat van de 23-jarige Patrick Wolf. En op deze jonge leeftijd maakt hij al zeer volwassen muziek. Diep, doorleefd, creatief, verrassend, oftewel een nieuwe plaat om naar uit te kijken. Met Lycanthropy gaf hij vier jaar geleden zijn visitekaartje af. Daarop was eigenzinnige electropop te horen. Ruwe liedjes met een buslading emotie en gevoel. De verfijning en vervolmaking vond plaats op Wind in the wires uit 2005.

Nu is de Londenaar toe aan verbreding en (een kleine) verandering. De hardheid en de ruwheid van de eerste twee platen is wat afgezwakt. De nieuwe plaat is iets minder extravert, wat niet wil zeggen dat Wolf nu een zachtaardig en in zichzelf gekeerde artiest is geworden. Maar de emotionele oerschreeuw die doorklonk op nummers The childcatcher op zijn debuut en Tristan op de tweede plaat is op plaat nummer drie bijna niet meer te horen. De muziek, en vooral de zang, is iets beheerster.

Wat rest is nog steeds een overemotionele plaat, vol gevoelens, creativiteit, kracht en energie. Maar Wolf neemt nu vaker wat gas terug. Nummers als Enchanted en Magpie (met Marianne Faithfull) zijn zeer zachtzinnig. De gekte zit nu minder in de uithalen en de schreeuwen, maar vooral in de instrumentatie. Opvallende geluiden (vuurpijlen in Bluebells, game-bliepjes in (Let's go) Get lost) uit zijn pc worden gekoppeld aan de warmte van piano en blazers.

Daarmee is de muziek ook minder kaal. Waar eerst volstaan werd met een laptop, een drumcomputer, een ukelele en een viool is de waaier aan instrumenten nu groter. Dat levert meer orkestrale muziek op, rijker, voller en warmer. Maar de knetterritmes uit Wolfs laptop komen ook hier terug, zij het spaarzamer. Het orkestrale uit zich ook in de opbouw van de plaat die overkomt als een klassiek stuk. De plaat opent met Overture, sluit af met Finale en neemt halverwege gas terug in intermezzo X, zodat de plaat echt in twee delen verdeeld is.

Het is jammer dat de ruwe emotie weggepolijst is op deze plaat. De andere platen van Wolf blonken daardoor uit in authenticiteit en overtuigingskracht. De doorklinkende emotie was zó levensecht dat de muziek je werkelijk bij de kladden greep. Dat effect is op deze plaat minder aanwezig. Bijzonder is nu de verwerking van de verschillende sferen en stijlen. Nog beter dan voorheen combineert Wolf de hardere electronica en de warmte van klassieke, akoestische instrumenten. (Let's go) Get lost is het toonbeeld daarvan. Hier gaan kille bliepjes, pacman-achtige geluidjes en een blazerssectie prachtig samen. Zo smeedt Wolf een wonderlijk monsterverbond tussen klankkleuren, instrumenten en sferen waarmee hij een nieuwe muzikale wereld creëert. Nu spreekt hij niet direct via zijn gezongen emotie, maar indirect via dit creatieve proces dat een zo eigen muziek oplevert.

Zo, ik ben hier sinds kort ook maar aan begonnen. Ik begon met verschillende gedachtes aan Wolf's The Magic Position. Het kent zijn oorsprong voor mij in Lycantrophy, in de eerste instantie een aardig album. Naar mijn mening was dat een verfrissende kijk op zowel folk als op electronic - en natuurlijk nog wel meer genres. Een veelzijdige man met veelzijdige muziek dus. Hoewel ik sommige stevige beats op Lycantrophy soms ietwat misplaatst vond kon ik het in grote lijnen allemaal wel waarderen. Hoogtepunten waren absoluut To The Lighthouse en Pigeon Song. Echter een tweetal maanden later had ik Lycantrophy al achter me gelaten alsof het niets voor me had betekend. De beats konden me klaarblijkelijk toch niet zo aanspreken als ik in de eerste instantie had gedacht en daarmee ook de houdbaarheid. Toen ik las over The Magic Position - de nieuwe van Patrick Wolf - moest ik toch wel even twee keer nadenken over wie er nu precies gesproken werd. Ohja, de man van die onstuimige electronic-folk-muziek! Van de zijlijn bekeek ik de rage die om The Magic Position leek te ontwikkelen. Ik zou mijn handen er niet op leggen, had ik me voorgenomen. Toen ik echter Lycantrophy er na lange tijd weer eens bij had gepakt, begreep ik waarom ik dat niet zou doen - hoewel (toegegeven) de nostalgische gevoelens niet helemaal onderdrukt konden worden. Nog steeds keek ik toe hoe dit album met open armen werd ontvangen. Toen vervolgens de vergelijking werd getrokken tussen The Magic Position en Lycantrophy keek ik toch wel eventjes op. De beats en electronische geluiden waren zogezegd minder aanwezig op het nieuwe plaatje, iets wat ik wel kon waarderen. Ik ben dan ook maar begonnen aan The Magic Position, me niet laten leiden door wat andere over dit album zeggen. Een schone lei dus. De ouverture heeft in ieder geval veel achter gelaten. Enerzijds hebben we de mooie klassieke en folky Wolf - aan de andere kant hebben we de drukke met electronische geluiden overgoten Wolf. Een hoogte kun je niet krijgen met deze ouverture want de rest van het album is anders. Voorbeelden zijn de vrolijke en mierzoete popnummers The Magic Position en Get Lost. Deze twee nummers vertegenwoordige naar mijn mening de beste nummers van dit album, gevolgd door Augustine - die de mooie folky kant van Wolf naar voren brengt. Leuk dat'ie aan mij gedacht heeft. Natuurlijk is zijn experimentele kant ook volop aanwezig, waaronder in Accident & Emergency en in het weinig overtuigende Secret Garden. Waar de beats en electronische geluiden nog enigszins iets hadden toe te voegen op Lycantrophy, weet het op The Magic Position weinig te interesseren. Alleen in het nummer The Stars komen naar mijn mening de beats echt tot hun recht. Maar je voelt het misschien al aankomen; deze cd is niet voor mij bedoeld. Waar ik Lycantrophy enigszins kon waarderen om de destijds leuke kijk op folk en electronic kan The Magic Position mij niet meer bekoren. De leuke nummers kunnen het niet opwegen tegen de minder leuke nummers. Mijn stem zal dan ook niet hoger worden dan 3*, al zit het er goed in dat mijn beoordeling een halfje zal zakken met tijd. Ik heb het in ieder geval geprobeerd, maar het heeft me helaas niet weten te overtuigen.

Mijn buurvrouw bij last.fm (die er dus nogal kijk op heeft ) zweert bij deze plaat, maar ik ben na een tweetal pogingen nog niet overtuigd... Soms waarachtig mooie liedjes (Magpie, Augustine) maar ze vallen eigenlijk pas echt op omdat de andere songs me niet erg raken...

2,5*.

Op Lowlands hield ik het overigens nog geen 3 minuten uit bij Patrick, wat een vervelende druktemaker...

Patrick Wolf laveert op deze The Magic Position tussen twee werelden; die van zware depressie, die zijn eerdere carrière zo tekende en die van zijn newfound gedrevenheid. Meer dan eens tevoren durft deze bonte verschijning zijn ware aard te laten zien aan zijn publiek. Zo zingt hij op opener Overture openhartig over zijn voornemen om een nieuwe start te maken. Om dit kracht bij te zetten gebruikt hij de strijkers eens op een vrolijke, zwierige manier. Een bijna perfecte popsong die zeker uitnodigt om eens goed voor deze plaat te gaan zitten. Wolf houdt zich aan zijn goede voornemen en laat op The Magic Position (de titel kan nog eens voor gefronste wenkbrauwen zorgen) horen goed in zijn vel te steken. Mijn voeten zijn zelden bestand tegen de vrolijke tonen en beginnen onherroepelijk mee te klikken. Zou Wolf zich voor de gek houden? Niets blijkt minder waar op Accident and Emergency. De lichte electronic waar we hem van kennen doet zijn intrede en tekstueel laat hij blijken dat hem vast nog veel te wachten staat, maar dat hij er nu beter tegen gewapend is. Na het tweeluik The Bluebell/ Bluebells doet dan toch eindelijk de kenmerkende Wolf zijn intrede. Introvert en tegelijk pompeus brengt hij samen met Marianne Faithful de prachtige ballad Magpie (Ekster). Wat volgt is voor mij het zwakste deel van de plaat. Hoewel Augustine en de twee interludes muzikaal niet zwak zijn, zwakken ze wel het verhaal wat Wolf te vertellen heeft af. Het heeft geen toegevoegde waarde. Gelukkig werkt dit album volgens een versterkte boekensteunformule en sluit de plaat weer sterk af. Get Lost is een opzwepend popnummer à la The Magic Position, Enchanted is een mooie ode aan Patrick's geliefde en The Stars is een prachtige climax waar Wolf het hele album al naar toe lijkt te werken. Het instrumentale slotstuk dient zijn doel en laat mij geïnspireerd achter.

weinig muziek is zo persoonlijk als die van Wolf, weinig artiesten geven zo veel bloot over hun gevoelens. Waar het voorheen nog wel eens verstopt ging achter overdadige electronica-beats, lijkt volwassenheid zijn intrede te hebben gedaan. Een plaat die past bij de ontwikkeling van de artiest.

5*