Patrick Wolf - The Magic Position (2007)

Kan ik me voorstellen, maar ik vond het wel bijzonder eigenlijk. Deed me ook wel wat denken aan Lycanthropy.

Heb het album net voor het eerst gehoord (en ben nu aan de tweede keer bezig, maar kan die niet afmaken) en het bevalt me wel goed.

Is de cd vooral vergelijkbaar met het debuut of met Wind in the Wires?

Ik vind het meer vergelijkbaar met Wind in the Wires, alhoewel ik die bewering best tricky vind. Er zit een zekere opbouw in alle 3 de albums. Voor de een is dat vooruitgang, voor de ander achteruitgang. Logisch omdat er toch wel grote verschillen aanwezig zijn. Het debuut was toch electronischer, Wind in the Wires had dat al minder en dit album vind ik toch ook wat meer pop-invloeden (pop in de ruime zin van het woord dan wel). Van alle 3 vind ik deze dan het meest toegankelijk.

In 2 weken tijd is het anzien van dit album toch behoorlijk gedaald bij mij. Ik weet niet, zijn stem werkt me steeds meer op de zenuwen, vind het te nichterig klinken (en dat uit mijn mond.. ) De muziek is best goed, maar alleen daarmee haal je het niet. Maar even laten liggen deze dan..

Grappig, dat nichterige hoor ik helemaal niet in eigenlijk. Het zal me ook een zorg zijn eigenlijk.

Ik vind dat dit album (heb het nu een keer of 8 gehoord) qua sound meer tussen Wind In The Wires en Lycanthropy in zit. Komt vooral door het geflirt met electronica op nummers als Accident & Emergency en Secret Garden.

Ik heb dan ook een meer getraind oor wat dat betreft

Dus toch wat teleurstelling nu ik van 5 naar 4,5 ga? Nee hoor, het blijft zelfs wat meer dan die 4,5. Maar ik hoorde onlangs Wind in the Wires weer eens en die vind ik van dezelfde hoge kwaliteit en ik voel er dan toch meer voor deze een halfje te verlagen dan dat ik Wind in the Wires weer terug zet op 5. Misschien na een langere periode weer eens wat herschikken en dan kan ik altijd nog wel zien. Het blijft soms wat heen en weer schuiven met die stemmen.....

Wind in the wires vond ik wat tegenvallen, maar dit album is helemaal okee. Sterker nog: wat mij betreft gewoon de beste van Patrick tot op heden. 4*.

NB: Hoewel ook ik een getraind oor heb vind ik dit absoluut niet nichterig klinken.

Dat vind ik ook wel. Ik vind sowieso dat er een mooie stijgende lijn zit in zijn werk.
Ook ik vind hem niet nichterig klinken, alleen moet je hem dan weer niet zien want dan denk ik er anders over, maar eerlijk gezegd vind ik dat juist wel weer leuk aan deze Patrick Wolf. Het maakt toch een aparte verschijning van hem, en in de hedendaagse doe-maar-gewoon-en-zo-jaren-'50-mogelijk-tijd vind ik dat alleen maar een pré. Hoe bonter, hoe beter

Inderdaad, deze hoes is bijvoorbeeld veel nichteriger dan zijn stem. En grijze muizen zijn er al genoeg in de muziekbusiness.

Magpie. Wat prachtig!

Heb erg uitgekeken naar dit album. Vond met name Wind in the wires prachtig. Helaas, ik vind dit een erge tegenvaller. Met name nr. 2 en 3 zijn vreselijk. Magpie is inderdaad wel mooi.

Naar aanleiding van de mooie review van aERodynamic toch maar dit albumpje wezen checken. Ik had nog nooit van deze artiest gehoord... maar ben blij dat ik hem dan nu ontdekt heb. Wat een ongelooflijk fijne plaat zeg! Bluebells is toch mijn favo denk ik... Magpie idd erg mooi ook, evenals Augustine! Gauw eens zn andere werk opzoeken....

4,5*

Goed te weten dat je dit album er door hebt ontdekt

Jiiiiiiiha. Ik heb 'm. Ik zag 'm vanavond liggen bij Sounds voor slechts 14,95 en nu is ie van mij!!!

Een eerste indruk, oordeel e.d. komt later. Voorlopig ben ik blij met mijn nieuwe bezit (toch leuk als je wacht tot de officiële release).

Zat er nou ook een Sounds in Den Bosch?

Nog 1 keer dan maar: in Nederland is de officiële release altijd op vrijdag, maar mocht ie later in Nederland te koop zijn dan is maandag de release (wel handig die hier maar aan te houden i.v.m. internetshoppen)

o, dat bedoelde ik niet. het ging mij erom dat ik het leuk vind niet de uitgelekte versie eerst te horen, maar lekker ouwerwets met rode koontjes een muziekzaak uit te lopen

Ah zo: wat heb ik dan een bewondering voor jou zeg!!!

Ik kan dat niet: ik weet dat ik deze koop (zet het gelijk in bestelling zodra het kan), maar dan kan ik daar vervolgens niet op wachten.

Ik heb m zojuist besteld bij CD-Wow voor maar €11,99 (incl. verzend). Tot nu toe mijn favoriet van 2007!

Overture klinkt aardig.

Ik vind Overture een verdomd sterk nummer.

Ik ook, vanaf de eerste toon een brok in de keel, prachtig. Zijn stem is combinatie met de elektronische geluiden maken het allemaal nét wat bijzonderder dan de gemiddelde singersongwriter.

Patrick Wolf creëert wonderlijke muzikale wereld

The magic position is de derde plaat van de 23-jarige Patrick Wolf. En op deze jonge leeftijd maakt hij al zeer volwassen muziek. Diep, doorleefd, creatief, verrassend, oftewel een nieuwe plaat om naar uit te kijken. Met Lycanthropy gaf hij vier jaar geleden zijn visitekaartje af. Daarop was eigenzinnige electropop te horen. Ruwe liedjes met een buslading emotie en gevoel. De verfijning en vervolmaking vond plaats op Wind in the wires uit 2005.

Nu is de Londenaar toe aan verbreding en (een kleine) verandering. De hardheid en de ruwheid van de eerste twee platen is wat afgezwakt. De nieuwe plaat is iets minder extravert, wat niet wil zeggen dat Wolf nu een zachtaardig en in zichzelf gekeerde artiest is geworden. Maar de emotionele oerschreeuw die doorklonk op nummers The childcatcher op zijn debuut en Tristan op de tweede plaat is op plaat nummer drie bijna niet meer te horen. De muziek, en vooral de zang, is iets beheerster.

Wat rest is nog steeds een overemotionele plaat, vol gevoelens, creativiteit, kracht en energie. Maar Wolf neemt nu vaker wat gas terug. Nummers als Enchanted en Magpie (met Marianne Faithfull) zijn zeer zachtzinnig. De gekte zit nu minder in de uithalen en de schreeuwen, maar vooral in de instrumentatie. Opvallende geluiden (vuurpijlen in Bluebells, game-bliepjes in (Let's go) Get lost) uit zijn pc worden gekoppeld aan de warmte van piano en blazers.

Daarmee is de muziek ook minder kaal. Waar eerst volstaan werd met een laptop, een drumcomputer, een ukelele en een viool is de waaier aan instrumenten nu groter. Dat levert meer orkestrale muziek op, rijker, voller en warmer. Maar de knetterritmes uit Wolfs laptop komen ook hier terug, zij het spaarzamer. Het orkestrale uit zich ook in de opbouw van de plaat die overkomt als een klassiek stuk. De plaat opent met Overture, sluit af met Finale en neemt halverwege gas terug in intermezzo X, zodat de plaat echt in twee delen verdeeld is.

Het is jammer dat de ruwe emotie weggepolijst is op deze plaat. De andere platen van Wolf blonken daardoor uit in authenticiteit en overtuigingskracht. De doorklinkende emotie was zó levensecht dat de muziek je werkelijk bij de kladden greep. Dat effect is op deze plaat minder aanwezig. Bijzonder is nu de verwerking van de verschillende sferen en stijlen. Nog beter dan voorheen combineert Wolf de hardere electronica en de warmte van klassieke, akoestische instrumenten. (Let's go) Get lost is het toonbeeld daarvan. Hier gaan kille bliepjes, pacman-achtige geluidjes en een blazerssectie prachtig samen. Zo smeedt Wolf een wonderlijk monsterverbond tussen klankkleuren, instrumenten en sferen waarmee hij een nieuwe muzikale wereld creëert. Nu spreekt hij niet direct via zijn gezongen emotie, maar indirect via dit creatieve proces dat een zo eigen muziek oplevert.

soms doet mij dit aan de triffids denken. Is er nog iemand die dit ook heeft, of heb ik een dokter nodig?

Prima album, soms een beetje eentonig (met name achtergrondgeluid). Voorlopig:

3,5*

Prachtig album..dat lawaai van Secret Garden had van mij niet gehoeven. Leuke mix van electronica, vrolijke, drukke, gevoelige en rustige nummers.

Berichten verplaatst naar Patrick Wolf

Zo, ik ben hier sinds kort ook maar aan begonnen. Ik begon met verschillende gedachtes aan Wolf's The Magic Position. Het kent zijn oorsprong voor mij in Lycantrophy, in de eerste instantie een aardig album. Naar mijn mening was dat een verfrissende kijk op zowel folk als op electronic - en natuurlijk nog wel meer genres. Een veelzijdige man met veelzijdige muziek dus. Hoewel ik sommige stevige beats op Lycantrophy soms ietwat misplaatst vond kon ik het in grote lijnen allemaal wel waarderen. Hoogtepunten waren absoluut To The Lighthouse en Pigeon Song. Echter een tweetal maanden later had ik Lycantrophy al achter me gelaten alsof het niets voor me had betekend. De beats konden me klaarblijkelijk toch niet zo aanspreken als ik in de eerste instantie had gedacht en daarmee ook de houdbaarheid. Toen ik las over The Magic Position - de nieuwe van Patrick Wolf - moest ik toch wel even twee keer nadenken over wie er nu precies gesproken werd. Ohja, de man van die onstuimige electronic-folk-muziek! Van de zijlijn bekeek ik de rage die om The Magic Position leek te ontwikkelen. Ik zou mijn handen er niet op leggen, had ik me voorgenomen. Toen ik echter Lycantrophy er na lange tijd weer eens bij had gepakt, begreep ik waarom ik dat niet zou doen - hoewel (toegegeven) de nostalgische gevoelens niet helemaal onderdrukt konden worden. Nog steeds keek ik toe hoe dit album met open armen werd ontvangen. Toen vervolgens de vergelijking werd getrokken tussen The Magic Position en Lycantrophy keek ik toch wel eventjes op. De beats en electronische geluiden waren zogezegd minder aanwezig op het nieuwe plaatje, iets wat ik wel kon waarderen. Ik ben dan ook maar begonnen aan The Magic Position, me niet laten leiden door wat andere over dit album zeggen. Een schone lei dus. De ouverture heeft in ieder geval veel achter gelaten. Enerzijds hebben we de mooie klassieke en folky Wolf - aan de andere kant hebben we de drukke met electronische geluiden overgoten Wolf. Een hoogte kun je niet krijgen met deze ouverture want de rest van het album is anders. Voorbeelden zijn de vrolijke en mierzoete popnummers The Magic Position en Get Lost. Deze twee nummers vertegenwoordige naar mijn mening de beste nummers van dit album, gevolgd door Augustine - die de mooie folky kant van Wolf naar voren brengt. Leuk dat'ie aan mij gedacht heeft. Natuurlijk is zijn experimentele kant ook volop aanwezig, waaronder in Accident & Emergency en in het weinig overtuigende Secret Garden. Waar de beats en electronische geluiden nog enigszins iets hadden toe te voegen op Lycantrophy, weet het op The Magic Position weinig te interesseren. Alleen in het nummer The Stars komen naar mijn mening de beats echt tot hun recht. Maar je voelt het misschien al aankomen; deze cd is niet voor mij bedoeld. Waar ik Lycantrophy enigszins kon waarderen om de destijds leuke kijk op folk en electronic kan The Magic Position mij niet meer bekoren. De leuke nummers kunnen het niet opwegen tegen de minder leuke nummers. Mijn stem zal dan ook niet hoger worden dan 3*, al zit het er goed in dat mijn beoordeling een halfje zal zakken met tijd. Ik heb het in ieder geval geprobeerd, maar het heeft me helaas niet weten te overtuigen.

Haha, kitch, maar wel erg onweerstaanbaar. 4*