Brand New - The Devil and God Are Raging Inside Me (2006)

het eerste album pakte me meteen, ook al waren de teksten nogal corny en de nummers niet altijd even sterk.
op dit nieuwe album is brand new echter zoveel beter geworden. brand new is nu zoveel verder dan de standaard emo met catchy deuntjes en brakke teksten. lange nummers, die à la mogwai opbouwen en opbouwen om tot een geweldige climax te komen waar je u tegen zegt (vooral zichtbaar in het nummer welcome to bangcock). hoe luca op een gegeven moment losbarst, wat een emotie!
en dat terwijl er ruimte blijft voor catchy refreintjes en de emopunk sound zeker niet verloren is.

nu al 4,5*

erg vreemd dat dit album niet populairder is.
in amerika zijn ze toch echt redelijk bekend, ze hebben oa al bij meerdere van de grote late night shows opgetreden en krijgen zeer goede recensies http://www.metacritic.com/music/artists/brandnew/devilandgodareraginginsideme?q=brand%20new)

na 1 keer luisteren vind ik het wel tof

nu al een 4,0

het is een totaal ander album dan de voorgaande, het lijkt haast wel alsof de heren in 1 klap volwassen zijn geworden ofzo, pakt toch goed uit maar ik kan me ook voorstellen dat ze hiermee een hoop fans hebben verloren.
vrij donker album ook wel, de sarcastische teksten blijven leuk. ik weet alleen niet welk album ik nou als beste zie..nja maakt ook niet veel uit denk ik

Tot vandaag was ik onbekend met deze band, ik zag dat een van mijn neigbours op last FM er veel naar luisterde en heb deze CD even binnengehaald en dat was niet voor niets. Dit staat als een huis en hakt er geweldig in. Deze band verdiend absoluut meer aandacht dan ze krijgt.

Emo-keurmerkje voor de titel.

Ik was onbekend met deze band, maar kwam ze tegen in de lijst van bands die op lowlands zouden spelen. Na de myspace-site te hebben bezocht heb ik veel nummers van hun gedownload.
In eerste instantie had ik enkel nummers van de eerste cd's om te beluisteren. Deze vielen me flink tegen moet ik zeggen. Doorsnee-punk-achtige muziek met af en toe rustige nummers erdoor heen die vooral redelijk puberaal klonken.
Zelfs hitjes als The quiet thing that no one ever knows, sic transit gloria ... glory fades en jude law and a semester abroad deden me niet erg veel.

Toen ik echter deze cd beluisterde werd ik direct gegrepen. Brand New heeft een enorme ontwikkeling doorgemaakt tussen de vorige en deze cd! De cd staat vol met prachtige liedjes. Ergens doet me de muziek zelfs aan Aereogramme denken (bij nummers als Sowing Season), en dat is een groot compliment, aangezien ik Aereogramme (de cd Story in White vooral) uiterst top vind! Ook het concert op Lowlands dat ik natuurlijk bezocht heb was uiterst geweldig!

Deze cd begint dus met Sowing Season, waarin een schitterende balans wordt gevonden tussen een gevoelig liedje en een emotionele krijspartij. De drumritmes en gitaarpartijen eisen flink de aandacht op. Wanneer uiteindelijk Jesse Lacey zingt :"I'm not your friend, I'm not your lover, I'm not your family, YEAH", dan lopen de rillingen toch over mijn lijf (in a good way:)). 5*
Daarna volgt het nummer Millstone, wat bij mij even heeft moeten groeien voor ik het echt kon waarderen. De zang vind ik iets minder, maar de muziek maakt veel goed. 3.5*
Jesus Christ is voor mij dé topper van deze cd. Het nummer begint als een prachtig indie-achtig deuntje met een geniale flow. De tekst is erg mooi en gaat imho over een man die wel wíl geloven, maar het gewoonweg niet kan. Erg mooie gitaardeuntjes om bij weg te dromen en eventueel (als het je ding is) een traantje bij te laten:). De opbouw naar het einde toe is ook schitterend, waarin jesse uitkraamt: "we all got wooden nails, try and turn out hate in factories". Een triestig liedje lijkt dan ten einde. Echter daarna komt nog een prachtig gitaar-slot. Een geniaal nummer! 5*
Degausser is een nummer waarover ik mixed feelings heb. De muzikale begeleiding bij de 'coupletten' vind ik een beetje raar. De refreinen daarentegen klinken echter weer lekker weg. Op het eind, de lange naklank van de gitaren kan me echter weer gestolen worden. 3,5*
Limousine is een nummer wat steeds meer groeit in mijn waardering. De intro is wellicht ietwat langzaam, maar belooft wel veel. De uitbarsting die dan volgt is mij een iets te gortig en ongecontroleerde synchrone krijsbui (en gitaarhuilstuk). Echter die krijsbui gaat dan schitterend over in een rustig zangstukje, wat direct veel goed maakt. De opbouw die dan volgt is erg sterk. Alhoewel de tekst veel herhaling is, gaat het toch niet vervelen, omdat er muzikaal veel gebeurd. De gitaarsolo die dan volgt is ook lekker, maar had iets langer gemogen. En het laten uitjanken van de gitaar is mijn inziens ook iets té overdramatic. 3.5*
Dan krijgen we het indrukwekkende You won't know (een magistrale afsluiter op lowlands). Een schitterende combinatie van de gevoelige couplet-zang van Jesse, en zijn emotionele uitbarsting in de refreinen, met de opzwepende gitaarstukken als geweldige ondersteuning. Een geniaal nummer wat continu lijkt te gaan eindigen, maar dat telkens weer uitstelt. 5*
Welcome to Bangkok is een beetje een vreemd eendje in de bijt, omdat Jesse daar niet in zingt. Desalniettemin is het een erg lekker noise-achtig nummer, met (de naam zegt het al) veel geluid, wat live ook erg goed tot z'n recht kwam. 4*
Not the Sun vind ik het minste liedje van de cd. Het is op zich geen slecht nummer, maar de manier van zingen en de geluiden doen me toch aan veel dingen denken, maar niet aan de brand new van deze cd. 2.5*
Luca is daarna echter weer een goed herstel. "So touch me or don't
But just let me know Where you been?" Een heel mooi gevoelig liedje. Des te verrassender is dat het nummer na 3:54 uitbarst in een zeer aangename herrie. Ietwat simpel, maar toch best lekker. 4*
Untitled is wederom een gek liedje. Een tussenstukje wat niet echt een doel heeft en wat ik dus ook niet echt als liedje kan becijferen. Maar ok. Erg slecht is het niet, vandaar een 3*
The Archer's Bows Are Broken is vervolgens echter weer een erg sterk vervolg. Vooral het drumwerk valt hier erg op. En ook de refreinen nodigen zeer uit tot meezingen! Het gitaarjank-tussenstukje is erg mooi dan. Het vervolg brengt het liedje dan weer terug in de originele flow. En het eindigt met lekkere herrie. Maar toch (ik weet het, ik val in herhaling) is het laten uitjanken van de gitaar, zij het hier niet zo heel lang, toch wat overbodig. 4.5*
Handcuffs is een beetje een jammerlijk einde van de plaat. Een van de mindere nummers. Zeker niet slecht, maar een beetje gewoontjes en weing zeggend. 2.5*

Opgeteld 46 punten. 46/12 = 3.833. De plaat verdient dus een nipte 4* van mij.
Jammer van die paar mindere nummers, de rest is erg lekker!

Het optreden op Lowlands verdient van mij overigens 4.5*

Meh, geef mij de ouwe sound maar. Ook heeft Rich Costey hier aan meegewerkt. De man die de laatste 2 studioalbums van Muse deed en vooraal het laatste album een kutsound gaf, dus dat bevalt me ook helemaal niet. Je hoort het echt, dit album heeft voor mij echt te lijden aan overproductie, dat hoor je ook erg terug op de stem(effecten). De songs zelf zijn niet slecht, maar geef mij maar lekker hun minder diepgaande sound van het vorige album. 2*

Denk dat dat deels is omdat tijdens de opnames 15 van hun vrienden/familie is overleden. Dat heeft denk ik wel een impact op de muziek die je maakt als in zo'n kort tijdsbestek zoveel van je geliefden worden afgenomen.

zit wat in, sowieso zijn nummers met name songteksten pure momentopnames, ik bedoel wie doet er nou een maand oid over een nummer schrijven

Jij zit duidelijk niet in een band

1 van de weinige bands die ik op 1 lijn durf te zetten met The God Machine, pràchtig album!

Dat je dat durft. Maar je bedoelt de echte emotie die er van afkomt.
Probeer is de laatste CD van Sparta (Threes).

Deze Brand New haalt bij lange na niet de emotie die The God Machine brengt. Voor elke band een onmogelijke opgave. Op enkele momenten weten ze je toch tegen de muur te drukken, zoals bij Jesus. Goede nummers wisselen elkaar te snel af met niets zeggende nummers (untitled)

Een band (afgaande op dit album) met veel potentie, zal het in de gaten houden .

Brand New is een van de weinige bands dat ik nu aan het ontdekken ben. Ik was zelfs niet van plan om aan deze te beginnen maar uiteindelijk dan toch gedaan. Eerst en vooral een lelijke en onaantrekkelijk hoes als je het mij vraagt. Hecht daar zeker belang aan.

Over de muziek zelf. Dit ligt toch al een stuk beter. Goed zelfs. Maar her en der durft er wat commerciele klanken en geschreew a la Linkin Park tevoorschijn komen. Bwah! Maar alles blijft toch netjes gecamoufleerd. Ik ben optimistisch over deze.

Echter halen ze het niveau niet van Modest Mouse.

The God Machine is zeker goed te noemen. Maar er zijn nog heel wat meer artiesten die maar al te gemakkelijk het niveau halen van The God Machine. Al of niet emotioneel.

Grappig dat ik dat lees, ik moest tijdens het luisteren enkele keren aan The God Machine denken, het zal wel aan de stem van de zanger liggen. Het album valt me trouwens erg in de smaak.

Verslavend. Destijds had ik wel van dit album gehoord - het werd voorafgegaan door de nodige hype, mede gecreëerd door gelekte demo's, en de reviews waren ook erg positief. Ik zat toen met mijn hoofd echter ergens tussen the Beatles en Pink Floyd waardoor ik dit album, na het eens met halve aandacht te hebben gehoord, links liet liggen. Drie jaar later dan nog eens geprobeerd en het is alweer een tijdje geleden dat ik zo verslaafd ben geweest aan een album als ik nu ben aan 'The Devil and God Are Raging Inside Me'.

Brand New is een amerikaanse rockband die af en toe wat durven aanschurken tegen de post-hardcore en de emorock. Dit album zou ik beschrijven als een opgekuiste, gladde versie van Modest Mouse, met hier en daar wat van de rustige At the Drive-In in verwerkt. De gitaar varieert van prachtig getokkel op de single 'Jesus Christ' tot noisy rock zoals 'Welcome to Bangkok'. De drums zijn simpel maar onderhoudend, en verder passeert er hier en daar ook een viool, een cello en zelfs een theremin. Wat het album echter maakt is de zang. Jesse Lacey heeft een uitstekend gevoel voor dynamiek en melodie, en de samenzang met gitarist Vincent Accardi is uitermate geslaagd (zoals het refrein van het schitterende 'Millstone'). Het is ook voornamelijk in die expressieve zang dat het emo kantje bovendrijft, iets wat niet iedereen even veel zal bevallen.

Criticasters zullen ook wijzen op de niet zo opbeurende teksten, edoch: zij dwalen. 'The Devil and God Are Raging Inside Me' is gewoon een erg persoonlijke plaat, een blik in de ziel van Jesse Lacey zoals ook 'In the Aeroplane Over the Sea' dat is. Verder wordt er heel wat gerefereerd naar films en gedichten, wat sommigen als pretentieus zullen afdoen. Het resultaat is een donker, emotioneel, intiem en volwassen album, en al de rest doet er dan niet toe, toch?

Yeah! De opener 'Sowing Stone' is al meteen schot in de roos. "I was losing all my friends / was losing them to drinking and to driving". Tijdens de opnames ging Magere Hein hevig tekeer onder de vrienden van de band. Zo gaat 'Limousine' over de zevenjarige Katie die omkwam in een verkeersongeval veroorzaakt door een dronken rijder. Het maakt het afsluitende mantra waarin de jaren worden afgeteld een gitzwart stuk muziek.
Nog zo'n ontroerend mooi nummer is 'Jesus Christ' waarin Lacey een geloofscrisis bezingt. Daartussen staat 'Degausser' dat welhaast op 'Relationship of Command' had kunnen staan. Het einde van het eerste deel van het album is 'You Won't Know', dat hier op MuMe erg populair is maar eigenlijk een van de mindere nummers van het album is. Het is opgebouwd rond een simpel melodietje van viool en gitaar en is een erg catchy emorockertje maar er is zoveel beters te vinden op dit album.
Het gruizelige, instrumentale 'Welcome to Bangkok' bijvoorbeeld dat Kurt Cobain waarschijnlijk wel op In Utero had willen hebben, of het post-punk uitstapje 'Not the Sun'. Nog een hoogtepunt komt er met 'Luca', waar weer een glansrol is weggelegd voor de zang, met de intieme passage in de helft, fluisterend en kwetsbaar. Het einde wordt dan ingeluid met het instrumentale 'Untitled', dat me wat aan Sigur Ros doet denken, alleen is het maar twee minuten lang en geen dik uur.
'The Archers Bows Have Broken' is het laatste levendige nummer, want 'Handcuffs' is een merkwaardige afsluiter; kalm en toch intens.

Eindoordeel is dat het een album is waarop alles in de plooi valt, geen slechte nummers, onderlinge samenhang, genoeg afwisseling, ... en wat misschien wel het leukste is, dat is dat ze nog een hele hoop andere albums hebben die ik nu kan gaan ontdekken. Tot over een week ofzo!

Wat een schitterend album zeg! En wat een indringende teksten. Gajarigon hierboven mij beschrijft er een paar. In het boekje wordt verwezen naar de website: getoffyourdemons.com
En als het ergens over gaat, dan hoor je dat ook terug. Wat een intense, soms prachtige, soms harde maar altijd steengoede muziek. Wow.

Wat een album, wat een album! =)

Degausser is één van vele schitterende nummers!

Ooit gezien op Lowlands ('s ochtends in een bijna lege Grolsch incl. kater) was onder de indruk... dus maar plaatje gekocht (deze dus) om het thuis op mijn gemakje nog eens tot me te laten komen...

Mooi toegankelijk emo plaatje aan de goede kant van de emo lijn....

beter dan zijn voorgangers ook vind ik....

En ik dacht dat Brand New een flauwe emo band was.
Dat was toch wel even mis.

Ik heb deze band ook op Lowlands ontdekt. En heb ook om die reden de CD aangeschaft. Grappig

Sterke Rock plaat, met heerlijke uitbarstingen en fantastische riffs.
Het stemgeluid van de zanger klinkt erg goed en doet me af en toe eens denken aan de zanger an The God Machine. De opener is voorlopig mijn favoriet.

Degausser is een sterk nummer maar over de gehele lengte hoor je Joy Divisions' Transmission terug. Nu, door de enorme variatie van dat nummer hoor je het moeilijk. Maar het is zonder meer aanwezig.

Heb je toevallig geen linkje met informatie van die overledenen?
Ik heb daar nog niets van teruggevonden op het internet.

Geweldige plaat dit. 4 sterren, met flinke kans op meer.

Kant A is echt 5*, maar de B-kant blijft hier nog wat achter maar er is een grote kans dat dit uiteindelijk ook een 4,5 wordt bij mij. Heel veel replay value heeft dit album.

The Archers Bows Have Broken

In Amerika is dit kennelijk behoorlijk groot, want als ik op wikipedia kijk zie ik dat na hun onsuccesvolle debuut de vier daaropvolgende platen daar achtereenvolgens de plaatsen 63, 31, 5 en 1 van de albumcharts haalden. Zelf had ik hier nog nooit van gehoord totdat ik er door een vriend op geattendeerd werd, maar het rare is dat ik bij Millstone, Jesus en Not the sun onmiddellijk het idee had dat ik die nummers al (veel) vaker had gehoord. Ik kan nog steeds niet thuisbrengen waar dat het geval kan zijn geweest, maar ondertussen ben ik als nieuwkomer wel overtuigd geraakt van de kwaliteit van deze plaat. Tijdens het draaien komen de namen van een half dozijn andere bands ongevraagd bij me binnen (met name Nirvana vanwege de dynamiek, Linkin Park vanwege de schreeuw en Weezer vanwege de lekker volle sound), en de gewoonte om de rustige stukken zodanig te brengen dat de luisteraar gewoon kan gaan zitten wáchten op de emotionele explosies kan ik niet meer zo goed hebben, maar gelukkig staan er ook genoeg nummers op waarbij ze een andere structuur hanteren, en bovendien grossieren ze in sterke melodieën, altijd een pluspunt. Een sterke en warmbloedige plaat.