John Mayall - Blues from Laurel Canyon (1968)

De meest constante Mayall plaat uit de 60s met een werderom briljante Mick Taylor. Klassieker !

Ongelofelijk mooi album van Mayall gemaakt over zijn verblijf in Laurel canyon (U.S.A). Eigenlijk een (soort van) conceptalbum. Vanaf het vliegtuig dat via de speakers de kamer binnen komt vliegen, gevolgd door een geweldige gitaarsolo, tot aan Fly Tomorrow, strooit Mayall door middel van geweldige muziek als het ware muzikale ansichtkaarten in het rond. Puur plezier in Walking on Sunset met een lekkere dampende blues. Genietend van de omgeving in Laurel Canyon Home. Enfin o kan ik nog wel even door gaan. Toch nog even The Bear noemen, ode aan de zanger van Canned Heat. Misschien toch ook nog aar even het fantastisch ingehouden gitaarspel in First Time Alone. Het in- en uitfadende Fly Tomorow. Het ronduit ..........

Erg fijn plaatje.. maar moet nog wel wennen aan Kermit zijn stem!

Mick Taylor maakt het verschil en de composities zitten ook goed in elkaar. The Bear is tekstueel beter dan het nummer zelf.
Wel 1 van mijn favoriete bluesplaten.

Van het weekend weer opgezet, zo'n ontzettend heerlijke plaat. Het eerste nummer is een geweldige opener, om vervolgens helemaal op te gaan in dit geweldige album. Echt een goeie plaat. Ik ga snel mezelf weer eens verdiepen in de muziek van John en zijn bluesbreakers..

Eén van de beste Mayall albums uit de jaren 60. Mick Taylor is inderdaad behoorlijk op dreef, waarmee hij de plaat op een nog hoger niveau zet.

Geinig dat Peter Green ook nog eventjes langskomt.

Mooiste Bluesbreakers album wat ik heb.
Een van de eerste conceptalbums? denk ik zo.
Heerlijk gitaargeluid van Taylor. Je merkt duidelijk zijn spel vooruitgaan van Crusade naar Bare Wires tot op deze plaat. Het wordt steeds beter.
Ook een super fijne mondharmonica speler vind ik John Mayall
4.5

Dit album zag het licht in november 1968. De nummers zijn geïnspireerd op zijn vakantie in Laurel Canyon, de locatie waar veel muzikanten aangenaam verbleven, waaronder Canned Heat, Crosby, Stills & Nash en Frank Zappa. Kort daarvoor had John Mayall plots zijn Bluesbreakers opgeheven, waarmee hij in Engeland het nummer 3 scorende album Bare Wires had gemaakt en rondtourde.
Dit album laat een zeer losse John Mayall horen met nieuwe begeleiders, Stephen Thompson op bass en Colin Allen op drums, en met alleen nog gitarist Mick Taylor uit zijn "oude" Bluesbreakers.

Het klikte erg goed met zijn kleinere begeleidingsband en dit album werd in 3 dagen opgenomen. Het songmateriaal is sterk geïnspireerd door het optrekken met Frank Zappa en Bob "The Bear" Hite, de rondborstige zanger van Canned Heat. En natuurlijk door zijn amoureuze ontmoetingen met de befaamde groupie Catherine James.
2401 is het nummer van het huis waar Zappa verbleef met zijn gevolg, GTO's, The Bear, is een ode aan Bob Hite en Miss James laat zich raden.
Het orgelspel van John Mayall is erg op dreef en ook Mick Taylor laat horen, waarom Mayall hem graag aanhield.
Aparte vermelding verdient First Time Alone. Een weemoedige, net door zijn geliefde verlaten, John Mayall is op zijn best als hij ook nog wordt begeleid door zijn allerbeste (ex)gitarist, eentje die als geen ander een gitaar zachtjes kan laten huilen, Peter Green, dan ontstaat er een bijzonder nummer.
Medicine Man is een apart nummer. Mooi, die "native" drum (Apache?).

Een prachtig album. Het illustreert de ontwikkeling die John Mayall muzikaal doormaakt. Van de purist die de nummers strak aan een lijntje houdt, zoals op zijn eerste drie albums, gaat hij steeds verdere grenzen opzoeken en zal hij later zijn jazzliefde (zijn vader was jazzliefhebber) laten horen op het album met de treffend gekozen titel Jazz Blues Fusion.
Maar eerst komt nog het album met de veelzeggende titel The Turning Point uit. Luister in dit verband maar eens naar track 14, een van de twee bonustracks, Wish You Were Here.

Aha, ik dacht al dat ik de enige was die daar problemen mee heeft... of geeft HiLL hier niet zozeer een negatieve alswel een meewarig-vertederde benadering van het geluid dat Mayall voortbrengt? Hoe dan ook, ik heb zojuist alle berichten bij vier Mayall-albums gelezen (A hard road, Crusade, Bare wires en déze plaat), en dit is de enige kritische opmerking die ik erover kan vinden. Ik begrijp dat niet veel mensen het met mij eens zullen zijn, misschien is dit ook wel een soort vloeken in de kerk, maar ik moet het toch even kwijt: ik vind Mayalls stem echt af-schu-we-lijk. Wat sommige mensen misschien hebben bij de stem van Dylan ("klinkt als een prairiehond die in het prikkeldraad verward is geraakt"), heb ik bij Mayalls hete aardappel. Sommige nummers heeft hij zó goed gekozen, geschreven en/of gearrangeerd dat zijn stem er prima bij past en/of de ontoereikendheid ervan niet opvalt, maar op andere momenten kan ik er echt niet meer naar luisteren en wordt het hele nummer voor mij er totaal door verpest (Tears in my eyes op Crusade is een zeer ernstig voorbeeld).

Ik geef toe, smaken verschillen, het is absoluut niet mijn bedoeling om te trollen, en op een zo uitgesproken afkeer als de mijne is ook nauwelijks iets zinnigs terug te zeggen, maar het valt me gewoon op dat niemand anders erover rept. Ook niet in pósitieve zin trouwens...
 

Kan me behoorlijk vinden in je stukje. Behalve de plaat met Eric Clapton kan John Mayall me ook weinig boeien. Om nog een stap verder te gaan: ik vind het bluesniveau van de Britten sowieso niet bijzonder. Het is dat Cuby zo slecht was in de uitspraak, maar hij bracht het bluesgevoel tien keer beter over dan John Mayall, Clapton of welke Brit dan ook. Ook Livin' Blues in de beginperiode vind ik beter dan bijvoorbeeld dit album. Over het algemeen hoeven wij de Britten niks te vertellen wat muziek betreft, maar in blues zijn we toch WE wat mij betreft een stapje verder. Dan heb ik het puur over het bluesgevoel en niet over de technische hoogstandjes.

Ik vind de zang op dit album ook vrij irritant bij vlagen. Het begint al op de vreselijke opener en het wordt niet veel beter helaas. Nee dit is een soort blues die ik niet kan waarderen.

Al blijft z'n stem verschrikkelijk, toch klinkt Mayall hier anders. Minder Brits, wat wel aan zijn verblijf in de VS te danken is. Deze plaat is zeker niet minder dan die met Clapton of Green. Taylor is zeer goed op dit album.

Tja......smaken verschillen. Ik vind zijn stem goed passen bij de muziek. En als hij een stapje terug doet zoals in laurel canyon home weet hij zijn stem afwisselend te gebruiken. Verder vind ik dit een briljant tijdloos blues album.

Wat is dit toch een prachtplaat. Destijds gekocht omdat ik als puber vond dat dit album helemaal paste op mijn eerste spannende vakantie-ervaringen. Maar ongelooflijk dat ik na meer dan 50 jaar nog steeds deze plaat opzet alsof het voor de eerste keer is. Muzikaal, spannend, met de ogen dicht meegaan op Mayall's trip, het ontbreekt er nog aan dat mijn moeder bezorgd is dat ik wel in trance lijk. Niet alleen een hoogtepunt van de White mans blues, maar bovenal het ultieme voorbeeld van hoe een artiest zijn gevoelens zo met zijn muziek over kan brengen dat je het helemaal begrijpt. Zijn 6 sterren toegestaan?

Precies hetgeen wat me tegenstaat helaas.

Inderdaad is Mick Taylor een fijne toevoeging aan deze plaat, maar zijn stem maakt het dat ik dit niet vaak ga draaien.

Prima bluesplaat, alleen niet iets wat ik snel opnieuw zal streamen. Maar dat ligt aan mij, niet aan de muziek. Het is en blijft blues en dus niet mijn favoriete genre. Het sterkste nummer vind ik Wish You Were Here [Live] , Prachtig die mondharmonica!
Het album staat op 93 in The 100 Greatest Albums of 1968 en op 102 in Best Ever Albums of 1968.
3,5*

Dat iemand niet van Mayall's stemgeluid houdt (wat ik heel goed begrijp, gezien mijn afkeer van het geluid van sommige zangers en zangeressen) is natuurlijk wel een belemmering om dit album ten volle te kunnen waarderen. Zelf houd ik erg van John Mayall's zang, naast natuurlijk zijn imposante mondharmonica- en toetsenspel. Een fijn album dus, dat ik pas onlangs leerde kennen, lekker los van sfeer, en met schitterend gitaarspel van Mick Taylor. Op repeat!

Beter heb ik van John Mayall vooralsnog niet gehoord (al ken ik uiteraard láng niet alles); het contemplatieve karakter van deze rijpe bluesrockplaat ligt me wel. Geen uitspattingen of wat dan ook, lekker rustig op hoog niveau musiceren. Ook o.a. het gebruik van tabla versterkt dit effect voor mij.

Ik zal nooit een adept worden van Mayall's zang, maar hier neemt het niet zo'n prominente plaats in, en dan weten harmonica- en gitaarspel des te meer indruk op me te maken, met de lange afsluiter als orgelpunt!

4 sterren

Ik heb dit album eigenlijk nooit begrepen. Vooral omdat ik zie dat mensen op internet het album zo hoog hebben zitten. Ik vind het maar een matige bedoeling. De meeste nummers zijn echt mega clichematig. Vooral te bedenken dat Mayall dus naar LA ging en daar goede vernieuwers als Zappa en Canned Heat leerde kennen. Om dan vervolgens met zo'n matige blues album op de proppen te komen.

Het album begint met een vliegtuig en eindige met zijn vlucht terug. Maar toch zou ik dit album zeker geen concept album noemen. De nummers ertussen zeggen niks over LA of over zijn impressie. Het grotendeel gaat zoals gewoonlijk over liefde en verlaat. Boehoe. In die tijd was de opkomst van psychedelic rock en liep de strip vol met hippies die in de rij stonden voor the Doors, Jefferson Airplane, Moby Grape, Grateful Dead, etc. Toch laat Mayall dit allemaal links liggen en speelt hij zijn gewoonlijke conservatieve blues. Daarnaast vind ik het ook erg simpel dat Mayall niet zoals veel hippies naar India of Japan ging, maar ook niet zoals een echte bluesman naar het zuiden van Amerika, de Mississippi af. Nee, hij ging naar de grote stad LA... tja, misschien had hij FOMO. Vervolgens komt hij terug met nummers over verlangens naar vrouwen, zijn moeite met vrouwen, toch verliefd worden (op een groupie die inmiddels al de halve scene heeft gehad hehe), nog meer verlangens, en dan nog maar 2 liedjes over zijn tijd bij Zappa en Canned Heat. Nou, eerlijk gezegd kon dit echt overal plaatsvinden. De enige echte blues uit Laurel Canyon is het nummer "Laurel Canyon Home" en het nietszeggende nummer "Walking on Sunset". Het nummer "2401" staat bij mij bovenaan met meest afgrijselijke zang ooit. Nee, deze plaat doet mij echt helemaal niks.