Marc Almond - Mother Fist and Her Five Daughters (1987)

Wat voor muziek is dit? (en zeg nu niet "goed", want dat weet ik al daar het in de top 10 van aERodynamIC staat, al is het wss de lelijkste mens die ik ooit gezien heb...)

ik las ergens een soort engelse Paul de Leeuw.

nou, dat dus vooral niet ... Marc Almond is een zanger die je moet liggen, veel mensen trekken z'n pathetische manier van zingen niet. De muziek is op dit album ook tamelijk theatraal bij momenten, met goed gevulde arrangementen. Wat dit album vooral doet onderscheiden van z'n andere werk is het zeer hoge niveau van de composities. Die zijn alle twaalf raak.

Ik heb de clips maar weer eens toegevoegd, misschien heb je er wat aan Lennonlover. Ik schat alleen in dat dit niets voor jou is.

Nu maak je me nieuwsgierig, aERodynamIC.

Ik ga ervan uit dat je (binnen de perken) alles kunt appreciëren, zolang je er tijd voor maakt om een album meerdere malen rustig en geconcentreerd te beluisteren

Wel? bevallen de clips (melancholy Rose even een beetje doorzappen: het lange intro hoort er op het album uiteraard niet bij)? Samen met het openingsnummer de vinkjes van mij

De clipjes zijn écht te pruimen! Maar ik veronderstel dat dat de twee beste nummertjes zijn. Dat vraagt om een verdere investigation! Ik ga morgen eens naar de winkel, weet je of hij makkelijk te vinden is? En hoeveel mag ik ervoor op de toonbank leggen?

Ik dacht dat de muziek minder toegangkelijk ging zijn...

Het is niet zo dat deze nog makkelijk in elke winkel te vinden zal zijn (en dan waarschijnlijk ook een re-release met ietwat andere cover dan deze hier). Online is het best wel te doen: b.v. tweedehands vanaf zo'n 6 euro via amazon (tel daar dan 6 euro verzendkosten bij op, dus te doen).

Ooit ben ik Marc Almond eens tegengekomen op MTV (ja, echt waar) en dat klonk enorm apart staat me nog bij. Nu heb ik van dit album de single Melancholy Rose even gedraaid en wat een ongelovelijk lekker nummer is dat zeg!
Misschien binnenkort maar eens wat meer van deze man zoeken want dit smaakt zeker naar meer, hoewel ik absoluut niet weet of dit nummer representatief is voor zijn ouvre. Ik laat het iig zeker horen............

Dat oeuvre is nogal groot en qua stijl loopt het nogal uiteen.
Als dit hele album je goed bevalt dan is het verstandig om hierna Torment and Toreros (onder de naam Marc & the Mambas) te proberen en eventueel ook het andere Mambas album Untitled.
Onder eigen naam liggen Vermin in Ermine en Stories of Johnny enigszins in de buurt. Maar wie weet kan je andere albums die anders klinken ook waarderen

Een top album dat met gemak meer dan 90% van de top 250 (of eender welk ander toplijstje) overklast en toch maar 21 stemmen telt, dat is vreemd... Of toch niet? Vergis ik me en het is allemaal eigenlijk belange niet zo goed als ik denk? Neen is het antwoord, ik vergis me dus niet,na er gisteren weer naar geluisterd te hebben ( en tegelijk ook genoten) weet ik wel het zeker. Mijn mening is natuurlijk persoonlijk en niemand dient er als hij/zij niet wil, rekening mee te houden maar feit is : dit album krijgt te weinig aandacht.
Waarom? Wel kijkt u even naar de hoes, daar staat er een vreemd uitziend mannetje dat Marc Almond heet. Veel mensen knappen er op af omdat hij de reputatie heeft een homofiele vuilbek te zijn die graag provoceert. En dat terwijl die man nu net een steengoed muzikant is (en ik vind die hoes trouwens prachtig, hij lijkt wel een doorgedraaide clown waar je maar beter bang van bent). Een beetje zoals in de werkelijkheid dus, de mensen zien hem en... luisteren lijkt niet meer nodig.
Nochthans zouden velen noch verschieten van de absolute klasse van dit album. Wie houd van de donkere stijl die Scott Walker destijds ook hanteerde, kan ook met dit album heel wat aanvangen. De sfeer is grauw, groezelig en zuigt je mee in de muziek.
Bij het horen ervan krijg ik altijd de indruk verdwaald te raken in een kluwen van donkere benauwde straatjes waarin allerlei louche figuren rondlopen. In de verte hoor je dan plots muziek en je begint je oren te volgen die je er recht naar toe leiden. En dan... zie je het plots staan : een klein ranzig vuil cafeetje. Echt naar binnen gaan wil je niet maar, waar moet je anders naar toe? Bij het binnengaan ruik je meteen die indringende rooklucht, je ziet bier in het rond vliegen en dronkemansliederen galmen door die stinkende walm die lucht moet voorstellen.
Vanaf de begintonen van Mother Fist zit je er ook meteen in. Het ritme slingert duchtig heen en weer als een schommelende piratenboot en het album zal je tot de laatste noot niet uit zijn greep loslaten.
Mijn favoriet is Mr. Sad vanwege de wijze waarop het in elkaar zit: rustig en ingetogen en toch wel bombastisch refrein met leuk getoeter. Ook de tekst is hier dik in orde en dat geldt gewoon voor de gehele plaat. Bevolkt met vreemde personages die perfect aan de sfeer van de muziek beantwoorden, steekt de heer Almond knappe verhalen af die ook altijd een poetisch randje bezitten.
U hoort het dus al, ik vind dit een meesterwerkje en het is wel jammer dat zo weinig andere mensen dat ook lijken te vinden. Anderzijds, zo voelt het ook wat persoonlijker aan, heb je meer het gevoel : dit is mijn plaat .

Ik ben al een tijdje benieuwd naar het werk van dhr Almond. Naast zijn bekendere uitingen bij Soft Cell en wat singles kende ik niets en heb ik hem altijd aan me voorbij laten gaan. aERo adviseerde me bij deze plaat te beginnen, aldus geschiedde ...

's ochtends vroeg de auto in, op weg naar mijn werk, toch zo'n 50min enkele reis. Het mooie van deze reistijd is dat er over het algemeen een hele cd geconsumeerd kan worden en dat geldt ook voor Mother Fist and Her Five Daughters. Wel zware kost vond ik, zo vroeg in de ochtend, maar ik had ernaar uitgekeken, en naarmate ik wakkerder werd keek ik alweer uit naar de terugreis, want ik zou hem zeker opnieuw luisteren. Deze cd biedt alles wat je je kunt wensen. Het pop-cabaret maakt gebruik van een breed arsenaal aan instrumenten waarin de meest prachtige melodieen ondersteund worden waarop prachtige verhalen verteld worden. En dat moet je niet in de ochtend in de auto luisteren, maar 's avonds, kaarsjes, whiskietje, zoiets in ieder geval... Ja, deze vorm van pop kan ik heel erg waarderen. Creatief en soms duister. Dat spreekt me ook zo aan bij Stephin Merritts projecten (Almond zong Volcana! bij The 6ths ). Ik heb er dit weekend met veel plezier aan geweid en het het gevoel iets rijker te zijn. En het is me al erg duidelijk geworden dat er nog meer vissen te vangen zijn in het Marc Almond-meer. Hier komt stem 26, en ik ben ermee eens dat dat schokkend is !

Dat zijn enge mensen dan. Ik vind Almond een prachtige vent(hetero). En hij mag dan homo zijn, wat mij betreft is hij meer man dan de meesten tegenwoordig..

Dit album luister ik momenteel voor het eerst. Eerste indruk: ontoegankelijk meesterwerk. Misschien wel zijn beste.

Daar doelde ik niet eens zo zeer op. Maar zeker in zijn Soft Cell periode viel hij toch wat meer op (en ja misschien door zijn homo-zijn en daarin de grenzen verleggend, dus vooruit: toch het homo-zijn ).
Ik vind hem vooral in de huidige popwereld 'meer man' doordat hij zijn eigen ding doet en zijn eigen passies volgt zoals nu zijn nieuwe album Orpheus in Exile vol Russische songs, niet bepaald een goed uitgangspunt om een hit te scoren. Zijn volgende project zou zomaar weer een electro-project kunnen zijn om vervolgens over te gaan naar een toegankelijk pop-album met hits. Bekijk zijn discografie en je weet genoeg. Als je dat bnnen het huidige popklimaat der eendagsvliegjes bekijkt dan vind ik hem een gedurfd artiest.


Ben ik met je eens, maar zijn album met de Mambas, Torment and Toreros, is dat ook denk ik en daarbij heb ik zelf ook nog persoonlijke 5* favorieten als de wat toegankelijker albums The Stars We Are en Enchanted.

Die laatste heb ik toevallig net ook voor het eerst helemaal beluisterd. En ik denk zeker dat ik me er in kan vinden als je zou zeggen dat deze albums tot 'de grote drie' behoren.

En over Almond nog: als je er zo uitziet na je 50ste ben je sowieso 'de man'. Tevens denk ik dat zoiets van een ijzersterke, vooral kalme geest getuigt. Wat ook weer aansluit op veel van zijn teksten.

En vergeet niet dat hij in oktober 2004 ternauwernood aan de dood ontsnapt is door zwaargewond te raken in een motor-ongeluk (als bijrijder).
De sporen daarvan zijn toch enigszins zichtbaar maar het bleek wel een vechter, want ondanks dat zijn kansen op goed herstel nihil bleken stond hij relatief snel weer op het podium en was hij actief op allerlei andere fronten (waaronder dj-gigs).

Dat nou juist niet. Hij heeft meestentijds een barkruk nodig om op te leunen

Hoe dan ook is het een zeer aangename gedachte dat we het hier hebben over iemand die nog altijd meer in leven is dan de meerderheid, en niet over iemand wiens prachtige geest enkele jaren geleden verloren ging bij het zoveelste tragische ongeval.

En vervolgens smijt Deranged er 5* tegenaan

Ik 'volg' Marc Almond al jaren en heb een aantal van zijn albums in mijn bezit. Mother Fist had ik tot vorige week nog niet, omdat het simpelweg nergens te vinden is. Gelukkig heb ik op Ebay een goedkoop exemplaar bemachtigd.

Het album bevatte geen hits die ik in ieder geval kende. Ik had wel twee nummers in live versies gehoord op 12 Years Of Tears, maar dit was nog geen voorbereiding op wat me stond te wachten..

Bij mijn eerste luisterbeurt was ik direct verrast. Almond's karakteristieke zang is natuurlijk overduidelijk aanwezig, maar wat me vooral trof was de voornamelijk akoestische, maar vooral intense begeleiding. Ik moest even wennen, maar bij mijn tweede luisterbeurt klikte het.

Nu, een week later, blijf ik het album maar opnieuw en opnieuw luisteren. Dit is simpelweg een meesterwerk. De authentieke sound, de teksten, de vocale emotie. Alles klopt.

Dit is een album dat natuurlijk hoog bovenin ieder favorietenlijstje van de jaren 80 verdient te staan, maar het is frustrerend dat het zo onbekend is gebleven en dat het zo lastig te vinden is...

Misschien nog wel frustrerender dat mensen hem alleen maar kennen als 'jaren '80' zanger terwijl zijn discografie enorm en veelzijdig is. Binnenkort zijn nieuwe album met Michael Cashmore: Feasting with Panthers.

Ik wist trouwens niet dat dit album zo moeilijk verkrijgbaar is.

Dit is de tweede plaat die ik van Marc Almond beluister, na het vorig jaar verschenen topalbum 'Varieté'. Ik voel bij een eerste luisterbeurt al dat dit plaatje, als alles eenmaal op z'n plaats valt, tot één mijner favorieten kan uitgroeien. Ik vind de stem van Almond bijzonder aangenaam om naar de luisteren, de melodieën zijn sterk en instrumentale ondersteuning is ook meer dan in orde!

Het leuke aan de smaak van Eric is dat ik het vaak of erg leuk vind of juist helemaal niks. En bij deze plaat dacht ik het na drie nummers wel gehoord te hebben (leuk voor een keertje, maar te theatraal). En dan komen we meteen bij het tweede leuke aan de smaak van Eric: de muziek die hij checkt is soms geen muziek meer, maar zijn complete theaterstukken. Gelukkig bleef ik na de derde track verder luisteren en begon het mij zowaar steeds beter te bevallen. Sterker nog, tegen het einde van de plaat zat ik, als ik niet zo'n lambal was geweest, op het puntje van mijn stoel. Verrassende composities die veelvuldig van kleur veranderen en zang met een bevreemdende uitwerking. En na twee luisterbeurten kan ik zeggen: ik geniet van Mother Fist and Her Five Daughters.

Ik wordt er helemaal vrolijk van

Nooit van deze plaat gehoord vanavond lekker luisteren zeker zin in.

Marc's beste album; geen enkel zwak nummer; schitterende melancholieke sfeer

komt in mijn top 10 beste albums alle artiesten

Al meer dan vijf jaar staat dit album op mijn radar, maar vanavond pas voor het eerst gehoord. Schitterend album, ik ben behoorlijk onder de indruk!

Beter laat dan nooit. Ik heb het al vaker gedaan en doe dat nu ook. Als je dit goed vindt dan moet je juist dit album van Marc and the Mambas gaan luisteren: Marc and the Mambas - Torment and Toreros (1983)

Die ken ik al een tijdje (staat op een hele dikke 4*). Des te gekker dat ik me nooit tot deze toe heb gezet.

Dan ligt deze wel een beetje in het verlengde (eerder andersom natuurlijk): Marc Almond - Vermin in Ermine (1984)

Zo af en toe pak ik één van mijn top 10 albums erbij. Gewoon omdat dat moet. Er kunnen allerlei emoties bij loskomen, meestal gerelateerd aan een bepaalde tijd. Hier heb ik dat niet. Het is en blijft zo tijdloos voor mij en dat maakt dit album nog steeds zo ongelooflijk genietbaar voor mij.

Wie behalve de hits op de albums ’Stars We are’ en ’Tenement Symphony’ niet vertrouwd is met Marc Almonds solowerk, zou ik niet meteen de LP’s van Marc and the Mambas aanraden. Toch meen ik de redenering van de aërodynamische connaiseur hierboven wel te snappen. Muzikaal sluit Mother Fist dicht aan bij de zware kost van het Mamba’s-werk. Akoestische instrumenten domineren en de productie - in de betekenis van overvloedig en technisch hoogstaand knip-, plak- en schaafwerk - lijkt hier nogal minimalistisch. Samen met de Mamba’s-platen behoort Mother Fist dan ook ’s mans meest intimistische werk. De dansbare elektro-pop van Soft Cell is verder weg dan ooit. Dit illustreert de muzikale veelzijdigheid van meneer Almond. Dat is toch een talent waar pakweg Nick Cave minder over beschikt. Soms frustreert het me dat Almond door de hoofdstroom-media lager wordt ingeschat of in elk geval minder ter sprake komt. Al streelt het ook wel m’n ego om m’n status van Almond-fan met enkele duizenden en niet met miljoenen medemensen te moeten delen. Cave en Almond speelden trouwens ten tijde van de Mamba’s nog samen in het gelegenheidsensembe Immaculate Consumptive.

Inspiratie voor ’Mother Fist and her Five Daughters' zou Amond hebben gevonden in een schrijfsel van Truman Capote. ChatGPT maakt me wijs dat de Amerikaanse auteur nooit zelf deze metafoor voor zelfbevrediging publiek of artistiek heeft geuit. Die eer komt (!) dus de zanger uit Southport toe. Liedjesteksten met een dubbele bodem, ik lust ze wel. Zeker indien de extra betekenis zich situeert in de geslachtsrijpe onderbuik en niet te voor de hand (!) liggend is. ’Drive my car’ was midden jaren 1960 een monsterhit en zou wel eens over een ander ritje kunnen gaan dan eentje op vier wielen. Toeval of niet: Southport was in z’n glorietijd een populaire een badplaats voor Liverpudlians.

Vanaf de eerste contrabasnoten op de opener en tevens het titelnummer, is de juiste toon gezet. U hoeft niet zoals ik het kind te zijn van een Oostendse schipper om van de zilte zeemanssfeer doorheen dit album met volle teugen te kunnen genieten. Al hebben potentiële luisteraars uit die stad van mijn jeugd nog een voordeel dankzij het James Ensor-achtig masker dat door Marc de onschuldig ogende matroos een beetje onwennig wordt omhelsd. De eerste bestemming van deze 50 minuten durende trip is evenwel een iets wereldberoemdere stad. Almond bejubelt de ranzige kant van pre-Olympisch Barcelona. Anderhalf decennium later zal hij in een autobiografische reisgids de teloorgang van achterbuurten aldaar ten dienste van het massatoerisme betreuren. Rond die tijd heeft een gereünieerd Soft Cell een bescheiden hitje met Monoculture, een aanklacht tegen hoofdwinkelstraten die in elke westerse stad haast identieke kopieën van elkaar zijn. En in ’The End of New York’ betreurt hij de Giulianistische make-over van de Grote Appel Die Nooit Slaapt. Dat spoken-word album komt kort voor 9-11 op de markt. Omwille van de titel beslist Almond om het na de aanslagen wereldwijd uit de rekken te halen. Almond weet dus veelzijdigheid te combineren met maatschappelijke consistentie.

Terug naar de boottrip van 1987, met natuurlijk een ode aan de zee maar ook aan de tragische actrice en zangeres Judy Garland. De titel ’Saint Judy’ lijkt een heiligverklaring aan dit ongewild icoon van de lgtb-abcd-qwerty-en-azerty-communiteit. Maar dit lied bevat ook snedigheden zoals deze flard poëzie: ”And if I die before I wake up, I pray the Lord don't smudge my make-up.” Wie zoals ik niet werd groot gebracht / klein gehouden met Angelsaksische gebeden en wie Mother Fist (ruim) na 1992 ontdekte, moet misschien ook denken aan dat liedje van Metallica over Klaas Vaak.

Ik schat het verhalend vermogen van rasartiest Almond even hoog in als dat van de allergrootste liedjestekst-smeden zoals Dylan, Cohen, Waters, Reed, Nijgh, Brel, Springsteen, Gainsbourg, De Craene, Morrison ... en Cave. Het sterkste argument op Mother Fist is misschien wel het pareltje ’There is a Bed’. Het bed is hier een metafoor voor het leven: men wordt er in geboren, komt er tot rust, heeft er angstdromen, bedrijft er de liefde, ligt er ziek te wezen en gaat er uiteindelijk in dood. Who-bassist John Entwistle, wiens hart het begaf onder een stel Las Vegiaanse stoeipoezen, wist in een mum van tijd bijna al deze bedactiviteiten te combineren. Some guys have all the luck.

Welke platen ik dan wel zou aanraden om iemand tot het Almond-dom te bekeren? Naast de twee hoger vermelde commerciële succesalbums zeker ook Enchanted. In een poll onder fans op Facebook stemde ik op deze plaat als m’n favoriet. De ruime meerderheid koos evenwel voor Mother Fist. Nog twee aanraders zijn A Virgin’s Tale, Volume I en II. De liedjes op beide albums werden grotendeels ten tijde van Mother Fist ingeblikt en baden muzikaal en thematisch in dezelfde maritieme sfeer. Zeer oneerbiedig bracht Virgin (!) beide albums pas vijf jaar later op de markt zonder noemenswaardige promotie, als betrof het een verzameling overschotjes en B-kantjes. Wie de moeite heeft gedaan om dit onvolledige review helemaal uit te lezen, zou nu beter moeten weten. Verwen uw oren en verruim uw geest zonder gebruik te maken van chemicaliën of andere toxische extracten. Melancholy is the drug and I need to score.