Iron Maiden - The Number of the Beast (1982)

Ook dat is weer waar.

Wat dus onderschrijft dat bandnaam en titel geen onderdeel zijn van zijn creaties. Vandaar dat ik het even vermeldde

Het origineel zoals hier bedoeld, is zoals het voor het eerst verscheen.

En dat het ze het nu voor eens en altijd zo laten staan...

Wie maakt 'm vol?

m.i. hun beste album

Uitgerekend Neal heeft bericht nummer 666 te pakken. Gefeliciteerd, Neal.
Dat wordt likes verzamelen, lijkt me.

Weet nog goed wanneer ik hiermee thuis kwam, m'n broer zei mij " Het gaat je alleen om de hoes", ... hij heeft 'm nu ook op CD!
Mijn tweeling broer toch musicaal opgevoed ...

Een klassieker. Mijn liefde voor Iron Maiden begon dan ook met deze plaat. Eind jaren 90 was dit mijn eerste plaat van Maiden, aangeschaft op vinyl op een platenbeurs. Vele malen heb ik ernaar geluisterd en al snel was Iron Maiden één van mijn favorieten, niet in de laatste plaatst vanwege het hele imago van de band en hun mascotte Eddie.
Het meer epische geluid in combinatie met het stemgeluid van Bruce Dickinson maakt dat ik deze plaat beter vind dan beide voorgangers. Een nummer als Hallowed Be Thy Name hebben ze zelden overtroffen. Maar ook een meer compact nummer als Run To The Hills vind ik geweldig. Voor mij is deze plaat de blauwdruk van alles waarom ik Iron Maiden één van de beste metalbands ooit vind. Op de platen die hierna komen zal dit geluid verder verfijnd en zelfs nog verbeterd worden. The Number of the Beast zal ik altijd koesteren omdat het mijn toegang tot het universum van Maiden was.

Wow, Beestig goeie plaat. Niet voor niets een klassieker.

Het gaat nog lastig worden al die geweldige albums van Iron Maiden in een ranking te plaatsen. Waar het vooraf duidelijk leek dat dit album voor mij boven Killers zou eindigen, is die keuze na het achter elkaar luisteren van de albums niet zo evident meer.

De komst van Bruce in de band geeft de band veel meer mogelijkheden op vocaal gebied. Echter levert de band ook een beetje in op de energie die Paul DiAnno bracht, al komt de band bij Gangland weer in de buurt.

Al met al heeft dit album toch een klein streepje voor op Killers omdat de nummers toch weer nét wat beter in elkaar zitten en Hallowed Be Thy Name een übernummer is. Toch is dit album wederom geen voltreffer, daarvoor is het refrein van The Prisoner net te 'zeikerig' en doet Run To The Hills me toch wat minder (wellicht ook omdat ik het nummer te vaak gehoord heb).

Score: 96/100

1. Number Of The Beast
2. Killers
3. Iron Maiden

Het is grappig dat ik Number Of The Beast nog niet eens in mijn Maiden top 5 zou zetten doorgaans, maar ik toch met gemak kan (h)erkennen dat dit album een terechte doorbraak is. Killers was muzikaal voller en agressiever en Number Of The Beast voelt gestroomlijnder en een pietsie gladder aan, maar het rockt nog steeds zoals alleen Iron Maiden kan rocken. Enter Bruce Dickinson. De hysterische dramatiek van Ian Gillan, met de bombastische aanwezigheid van Arthur Brown. De Air-Raid siren. Di'Anno was de perfecte zanger voor de eerste twee albums, Bruce Dickinson is de enige zanger die de band naar deze hoogtes had kunnen brengen. Waar Iron Maiden en Killers die ruwe diamanten waren, is Number Of The Beast de opgepoetste steen die fonkelt en iedereen betoverd.

22 Acacia Avenue was het eerste Iron Maiden lied dat ik van voor tot achteren leerde te spelen op de basgitaar en het heeft zodoende nog steeds een speciale betekenis voor me. Het tweede lied dat ik leerde spelen was het vreemde Total Eclipse, dat op mijn cassettebandje toen niet te vinden was en pas voor het eerst bekend werd toen ik de heruitgave cd kocht met al die videoclips extra's. Het lied heeft een kabbelende hardrockende vibe in het begin terwijl Dickinson als onheilsprofeet de eindtijd voorspelt en dan is daar ineens die furieuze (thrash metal) versnelling met overstuurde gitaarsolo's die het lied helemaal een andere kant opstuurt. Een heerlijk lied, zeker een van Murray's beste bijdrages wat mij betreft.

Het album is tevens bijzonder omdat Adrian Smith hier voor het eerst zijn schrijftalenten doet gelden. Vooral de combinatie van Dickinson en Smith zal in de toekomst een paar van mijn favoriete songs ooit opleveren, maar hier tonen zijn bijdragen (The Prisoner, 22 Acacia Avenue, Gangland) al flinke kwaliteit. En Clive Burr die twee songs meeschrijft... dat is zeker een heel lied meer dan toekomstige drummer McBrain ooit heeft gedaan. Hun collaboratie van Gangland moet ik nog even verdedigen, aangezien dit lied veel te weinig liefde krijgt en vaak onterecht een filler wordt genoemd. Het drumintro is heerlijk, de jagende gitaarriffs zetten een wanhopige sfeer neer en Dickinson levert een aantal fantastische uithalen aan. Het gitaarstuk vlak tot en met tijdens de solo is weergaloos.

Verder metalklassiekers genoeg te vinden. De titeltrack vond ik als tiener een van de stoerste liederen ooit. Run To The Hills ben ik lang zat geweest, maar nu hij vol uit mijn speakers knalt kan ik niet anders dan meezingen en genieten van hoe ingenieus het in elkaar zit. Hallowed Be Thy Name is de afgelopen jaren anders gekleurd door het plagiaat in de teksten, maar het is nog steeds op en top een Harris song qua compositie. De dreigende dood van de hoofdpersoon aan de galg zal later terugkomen bij Candlemass' At The Gallows End en als je naar Children Of The Damned luistert, dan merk je dat deze Zweedse doomgoden voor Nightfall goed moeten hebben geluisterd naar hoe opera-achtige metalzang werkt onder dreigende gitaarriffs.

Killers is in al zijn rauwheid een iets favorieter album, maar het scheelt bijna niets. Number Of The Beast is van het opzwepende Invaders tot de wegstervende uithaal van Dickinson op Hallowed Be Thy Name een pure metalklassieker die menig ander band heeft geinspireerd en Iron Maiden voorgoed uit de underground haalde. Met recht een mijlpaal in de muziekgeschiedenis.

Tussenstand
1. Killers
2. The Number Of The Beast
3. Iron Maiden

Ik betrapte mezelf er jaren geleden op dat ik dit album nooit noemde als de beste Maiden albums werden besproken. Dat kwam met name doordat dit album in alle bladen (toen nog) en elk gesprek dat over Maiden ging als 'Holy grail' werd bestempeld. En dat vond ik uitermate irritant en onterecht omdat de andere albums er in mijn ogen véél te bekaaid vanaf kwamen. Die opstelling heeft er voor gezorgd dat ik The number of the beast te lang te weinig liefde heb toebedeeld. Geweldig onterecht natuurlijk! Want het is en blijft gewoon een fantastisch album.

Ook niet te onderschatten is dat Bruce Dickinson stiekem ook gewoon heeft meegeschreven aan dit album natuurlijk. Volgens Dickinson zelf had hij een "grote morele bijdrage" geleverd aan Children of the Damned, The Prisoner en Run To The Hills.

Daarnaast krijg ik na al die jaren nog steeds jeuk van dat refrein van Invaders (inVADEEERS - tuuu dudududu!). Blijf erbij dat het album hiermee een valse start maakt.

Die mening deel ik niet echt. Fantastisch nummer in mijn ogen. Zéker om een album mee te starten. Erg jammer dat de band er zich live nooit aan heeft gewaagd. Voor zover ik weet althans.

met afstand hun beste album. Staat geen zwak nummer op!!

Het refrein van Invaders is wat knullig maar die strofes zijn vlammend hoor.

Ik vind het juist een heel goed refrein. Het album zou niet beter kunnen beginnen. Invaders knalt er meteen zo stevig in dat na drie minuten al een rustpuntje ingelast kan worden met dat prachtige begin van Children of the Damned. Het refrein van The Prisoner vind ik wel erg zwak, zo zeurderig.

Dat vind ik juist weer een heel sterk refrein. Mooie, slepende melodie.

Ik zal het volgende keer eens proberen te horen als een 'mooie, slepende melodie'. Maar ik vind de bas van Harris daar ook storend.

Het refrein in The prisoner heb ik juist altijd één van de sterk(st)e punten van het nummer gevonden. Heerlijk catchy en meebrulbaar.

Maar het is toch zeurderig? En dan steeds diezelfde simplistische bas tijdens elke zin. Het enige leuke aan het refrein vind ik als het gedaan is. Dan komt het nummer namelijk weer lekker op gang.

Idem. Geweldig refrein en m'n favoriet van het album na Hallowed Be Thy Name. 22 Acacia Avenue en Children of the Damned komen daar vlak na.

Neu zo ervaar ik dat niet.

Een fantastisch album. Niet alleen een mijlpaal voor Maiden, maar ook voor metal in het algemeen. Hier vind je een paar onbetwiste klassiekers zoals de titeltrack, Run To The Hills (ook al zullen velen deze te vaak gehoord hebben, hij blijft wel goed) en uiteraard Hallowed Be Thy Name. Maiden voert een wat toegankelijke koers. Niet alleen omdat Bruce Dickinson makkelijker de luisteraar aan zich kluistert, maar qua opbouw is het allemaal makkelijker te behappen dan Killers. Maiden legt hier de blauwdruk voor toegankelijke heavy metal zonder aan kracht en energie in te boeten. Ook de "mindere" songs mogen er absoluut wezen. Zelfs het verguisde Gangland draai ik met veel plezier. De voorkeur gaat naar het uitdagendere Killers, maar het verschil is nipt.


Tussenstand
1. Killers
2. The Number Of The Beast
3. Iron Maiden

Ik ben wel benieuwd waar het plagiaat zit in Hallowed be Thy Name. Kan iemand dat eens uitleggen, ik had dat nl. nog nooit eerder gehoord.

Gewoon even zoeken als je nieuwsgierig bent. Of onderstaande link aanklikken.

Iron Maiden Admits Plagiarizing 'Hallowed Be Thy Name'

Dank je. Dat heb ik nooit geweten.

Ik ook niet. Maar als ik nieuwsgierig ben zoek ik het op.