Iron Maiden - Killers (1981)

Ik scoorde onlangs een bootleg van Maiden op de plaatselijke "marktplaats". Deze kwam onder mijn aandacht omdat het de 81 Leiden versie was. Een Maiden plaatje uit mijn geliefde Nederland kon ik natuurlijk niet laten liggen. Toen ik deze thuis lekker zat te luisteren op de bank met een biertje erbij was dat een geweldige ervaring. En de betere nummers kwamen van... dit album, Killers. Het door mij eigenlijk vergeten Maiden album oooooh wat een schande!!! Ik ben echt een liefhebber van Maiden maar ik pak deze eigenlijk nooit uit de kast. Wel, ter verdediging : ik maakte kennis met Maiden toen ik een jaar of 14/15 was met het "muziek gedeelte" van Maiden (ik was kompleet gek van de posters vanaf dat ik kon lopen ) en mijn eerste plaat was Seventh son. Dus vanaf toen draaide, en was ik vooral bekend met de Bruce periode , en dit album is daardoor wat ondergesneeuwd.
Nu ik zelf mijn gitaar erbij pak en lekker mee zit te jammen met mijn bootleg, blijkt dat de nummers van Killers veel en veel meer speel plezier geven! Vooral Drifter, Killers en Twilight Zone zijn perfect om je gitaar eens mee te trakteren.

Ik heb mijn oude Killers lp erbij gepakt, maar die was niet meer om aan te horen dus ik heb maar een nieuwe besteld. Helaas onbreekt Twiligt Zone op deze nieuwe Lp versie. ( Waarom, waarom staat die niet als bonus op deze repress!!)
Iig, Killers heb ik nu de laatste weken helemaal plat gedraaid in de auto en thuis .
Wat een lekkere plaat. Vuige rauwe rock en roll zoals ik dat graag hoor !! Heerlijk gitaarspel ook !!
Mijn eerder gegeven 3,5 gaat naar de 4.0 van mij, plus een halve extra omdat mijn vrouw he-le-maal niet klaagt als ik deze Maiden thuis hard , hard en nog harder draai.

(Bruce zingt namelijk erg vanuit zijn tenen , continue voluit en vooral op zijn kopstem en dat vindt mijn vrouw dus schijnbaar best irritant - helaas haha. )


Deze plaat is overigens zelfs ook aan te raden als je niet per se van metal houdt denk ik.

Bruce?

Je weet wel, Bruce Dickinson . Ik bedoel dus , dat ze de platen met Dickinson niet zo kan verdragen ivm de zang, terwijl de zang hier haar niet stoort.

Het album blaast intussen 40 kaarsjes uit. En Killers staat nog steeds als een huis. Een album die hier heel erg veel afgespeeld wordt.

Wrathchild
Genghis Khan
Murders in the Rue Morgue

Een puike plaat die zeker in waardering gaat steigen naarmate ik het vaker ga luisteren, voor nu wint ie het nipt van het debuut.
Vooral bij m'n top 3 is het genieten van Harris z'n loopjes.

Wint het ruim van het debuut vind ik dan. In grote lijnen beukt het album lekker energiek door en met nummers onder de drie minuten en weinig lange tracks zou er nooit meer zoveel materiaal in zo'n totale speelduur gestopt worden. Killers heeft hier een uitstekend droog en ietwat dof aandoende productie van Martin Birch gekregen (EMI had het goed met de band voor) en de komst van Adrian Smith laat het geheel strakker klinken. Uiteindelijk beide albums als Fame-persing in de kast. Moeilijk hier favorieten te kiezen.

Meen je dat nou? Ik vind de productie juist heerlijk in your face, je hoort elk instrument kraakhelder, het is net of de band bij je in de huiskamer staat te spelen. Eén van hun beste producties ooit vastgelegd.

Ja het is niet heel schel of zo. Verder vind ik, zoals aangegeven, de productie uitstekend.

Dan ligt het aan je woordkeuze denk ik, ik vind dof niet heel positief overkomen namelijk.

Ah Ok, heb je gelijk aan. Weet even niet hoe dat anders te formuleren daar schel ook niet zo'n positieve klank heeft. Geluidstechnisch vind ik de hogere frequenties beter in balans op Killers dan op het debuut.

Ja het debuut was de band zelf ook niet zo tevreden over qua sound. Killers was wat dat betreft wel een enorme vooruitgang. Qua songmateriaal vind ik het debuut wel iets sterker. Aan de andere kant staan er op Killers wat meer "obscure" nummers, wat ik daarmee bedoel is dat ze niet helemaal kapotgespeeld en stukgedraaid zijn en daardoor dus interessanter zijn af en toe eens op te zetten.

Killers kent geen Charlotte the Harlot wat ik tot hun zwakste werk reken, die ene keer dat Dave Murray iets schreef ten spijt. Killers vroeger wel stukgedraaid op cassette omdat dat tot de drie studio-elpees behoorde die de bibliotheek van de band had, de rest moest ik met oudere broer zelf opscharrelen. In die zin heeft het album een streepje voor op het debuut. Kan me niet heugen dat er behalve Wrathchild veel van het album met Bruce Dickinson is gespeeld (in latere jaren dan). Het titelnummer en Murders in the Rue Morgue moeten live op maxi-singles staan maar wegen qua live-bekendheid niet op tegen stukgespeelde nummers als Iron Maiden zelf en Running Free bv.

Na maandenlang de Iron Maiden albums vanaf Brave New World tot en met Senjutsu in de cd wisselaar van mijn auto gehad te hebben, A Matter Of life And Death eruit en deze erin, en man wat een verschil. Wat een furieus en snel gitaarwerk op deze. En de nummers klinken ook allemaal puntig, energiek en snel. Mijn absolute favoriet is afsluiter Drifters, dat is echt kicken, maar ook de titeltrack en Another Life zijn geweldig. Pracht plaat eigenlijk, en best vreemd dat hij t.o.v de andere Maiden platen nog best laag beoordeeld word!

Hear how DIFFERENT Killers sounded at first | YouTube 5 minuutjes over de evolutie van een aantal Killers tracks vanaf 1977. Best geinig.

Best leuk inderdaad. Ik vind sommige nummers in een lager tempo misschien zelfs beter. Purgatory bijvoorbeeld klinkt wel erg gejaagd op het album. Het origineel is meer bluesy en dat bevalt me wel.

Geldt trouwens ook voor de Soundhouse Tapes, die versies luister ik ook graag naar.

Bijna objectief een betere plaat dan het debuut, en toch kom ik op hetzelfde aantal sterren, met zelfs een lichte voorkeur voor die titelloze. De toevoeging van sologitarist Adrian Smith bevalt me erg goed, hij voegt een lekkere snuf peper toe aan het bandgeluid. Met het aantrekken van producer Martin Birch zetten ze bovendien een grote stap naar de meer gelikte, bombastische sound waarmee ze beroemd zouden worden.

Het is puur persoonlijk dat ik die incoherente, wat amateuristische aanpak van het debuut juist wel leuk vond, terwijl ik bang ben dat toekomstige platen van Maiden wat minder in mijn straatje gaan passen. Vooralsnog zet ik vooral de rechttoe rechtaan rockers van deze plaat in mijn favorietenlijstje ('Wrathchild', het titelnummer, 'Drifter' met dat geweldige einde) en wie weet probeer ik de volgende plaat nog eens.

Drie bands domineerden vanaf 1980 in Nederland de New wave of British heavy metal, met Motörhead als oudere outsider. Althans, zo beleefde ik dat. Saxon en Def Leppard kende ik inmiddels van vinyl. Helaas duurde het even voordat ik een plaat van Iron Maiden te pakken kreeg.
Hen kende ik vooral van de radio, met name van Stampij met Hanneke Kappen. Wat ik daar hoorde, klonk goed. Sterker nog, van een vriend hoorde ik dat Iron Maiden de beste band van de nieuwe lichting was. Kon ik me niet voorstellen, gezien de kwaliteit van de albums die Saxon in 1980 uitbracht.
Pas ergens in ’81 belandde een plaat van Maiden op mijn pick-up en wel hun tweede, alweer via de fonotheek in het dorp. Een kleine veertig minuten later moest ik verbouwereerd erkennen dat dit inderdaad nóg beter was dan Saxon.

Geen zwak nummer te bekennen, al was de titelsong de minst favoriete. De hoge kwaliteit klonk in de vele (vaak onverwachte) tempowisselingen, de hoekigheid van de songs die kennelijk op de basgitaar van Harris hun oorsprong vonden, de furieuze tempo’s, twee heerlijke instrumentale songs, het knappe drumwerk van Burr, het (soms Lizzyaanse) gitaarwerk van Murray en Smith en tenslotte de grommende zang van Di’Anno, die met zijn rattenkapsel de punkachtige energie van de plaat benadrukte. Zelfs Prodigal Son was inclusief de balladedelen (daar hield ik niet van) een heerlijke song.
De som der delen resulteerde in überkwaliteit. Songs die bovendien op geen andere band leken.

Dan nog de productie van Martin Birch, die de songs heavy en transparant tegelijk neerzette. De beste producer die er rondliep, vonden mijn metalmaatjes en ik. En de voorkant van de hoes, ook al zo intrigerend! Extra leuk was de ontdekking van twee jaar later dat Murders in the Rue Morgue was geïnspireerd door een verhaal van Edgar Allen Poe; ik las het verhaal met extra belangstelling.

Tijdloos monument. Ruim veertig jaar later denk ik er nog net zo over. Na die muziekvriend was ook ik om, spoedig daarna zou ik het debuut van hem lenen.

Spoelworm schreef "Helaas ontbreekt Twilight Zone op deze nieuwe Lp versie" Als Fan wordt je gek van al die verschillende versies. AC/DC, Metal Church en Metallica heeft daar ook een handje van. Ik heb Killers zowel op Lp als op Cd maar in beide gevallen staat Twilight Zone er niet op. Op bladmuziek van Iron Maiden staat Twilight Zone er wel op. Bladmuziek met de albums Ironmaiden t/m peace of mind een vrij dik boek dus. Anyway, Ik heb Killers als jonge puber aangeschaft. Het was het allereerste album van Ironmaiden. En ook m'n aller eerste kennismaking met Ironmaiden. En ik ben het volledig met jou reactie eens. Killers - maar ook het gelijknamige debuut- zijn 2 vergeten albums. En tevens het vergeten Paul Di' Anno tijdperk. Dit album is een behoorlijke vooruitgang vergeleken met het debuut. Voordat ik gitaar ging spelen luisterde ik er heel anders naar. Lekker ruig en recht toe recht aan, maar luister je er op een andere manier naar - toen ik gitaar ging spelen- hoor je veel details. Tempo wisselingen, gitaarpartijen allah Thin Lizzy en Wishbone Ash. Maar ook wat erg opvalt zijn de intro's, apart maar waanzinnig goed. Elke keer is het de vraag waar het intro toe leidt tot een ballad of een hardere track. Het intro van Murders in the rue morgue behoort tot m'n favorieten. Killers, Purgatory, Drifter, Another life en innocent Exille zijn ook prachtige intro's. De gitaar rif in Wrat Child is krankzinnig en waanzinnig. The Ides of march en Genhis Khan zijn prachtige instrumentaaltjes. En Prodigal Son een helaas helaas vergeten rockballad. Met ook een prachtig en gevoelig intro DAT!!!! nummer heb ik heel vaak gedraaid de opbouw, de zang en een prachtige gitaarsolo, weergaloos, machtig en prachtig. Het jammere ervan is dat het nummer te lang is, anders hadden ze het op singel kunnen uit brengen. Misschien wel de Nothing else matters van de jaren tachtig who knows. En eigenlijk vind ik Paul Di' Anno wel een betere zanger dan Bruce Dickinson. en als Paul Di' Anno nu nog bij Ironmaiden had gezeten dan was het denk net zover gekomen als nu met Bruce Dickinson. Dit waanzinnige album zal altijd in m'n hart blijven en krijgt de volle score.

Voor wat betreft de kwaliteit van deze plaat ben ik het met je eens, zonder twijfel. Maar die laatste zinnen vind ik heel gewaagd . Denk je dat Paul hetzelfde bereik heeft als Bruce. Ik denk dat Paul platen als Somewhere in Time of Powerslave niet aan gekund had. Paul heeft ook niet de stage-performance die Bruce heeft denk ik. Ik denk juist dat Maiden met Paul nooit de status zou hebben bereikt die ze nu bereikt hebben. Paul is een goede zanger en een sympathieke vent, maar hij mist wel de zangkwaliteit van Bruce (vind ik). Daarnaast had zijn gebruik van diverse geestverruimende middelen en de weerstand van, met name, opperhoofd Steve daartegen zijn tol geeist.

Ik denk dat ik het met Eddie eens ben.

We zullen het ook nooit weten. De dynamiek zou compleet anders zijn geweest als Di'Anno bij Maiden zou zijn gebleven. Medio jaren 80 zadelde hij ons op met onder anderen twee Battlezone platen die zich erg op het Amerikaanse stadionpubliek lieten mikken. En vooral qua zang hoor je daarop hoe Di'Anno vooral anderen nadoet. Maar dan nog, zul je niet weten hoe dat was geweesr als hik nog met Steve Harris zou samenwerken.
Wat we wel weten dat Maiden met de komst van Dickinson onmiddellijk de vlucht naar voren pakte. Kun je wel niks aan vinden maar de stempel op de metalwereld dreunt sindsdien onmiskenbaar door.

Ronnie James Dio had ook wel gepast bij IronMaiden als opvolger van Paul Di'anno

Das een Amerikaan

Wat is er gewaagd aan Di'Anno een betere zanger te vinden?

Iron Maiden was anno 1981 al ontzettend succesvol maar ik geloof er niks van dat ze even groot zouden zijn geworden met Di'Anno en zonder Dickinson.

Dat zegt echter niks over hoe goed beiden als zanger zijn. (Of waren.) En dat Bruce een groter stembereik heeft is ook geen argument.

Hoezo is dat geen argument ? Wat is dan wel een argument ? Puur technisch gezien lijkt mij Bruce een betere zanger. Komt oa door zijn groter bereik.
Persoonlijk hoor ik ook liever Di'Anno dan Bruce . Maar dat komt ook omdat ik de muzikale periode met Di'Anno interessanter vind dan met die van Bruce.

Dat is niet wat ik bedoel. Maar dan moet je de rest van mijn post lezen. Dan snap je wat ik een gewaagde stelling vind.



Nou dat vind ik een behoorlijk argument eigenlijk. Een zanger met een groter stembereik is in mijn optiek ook een betere zanger (dat is wat ik vind, ik pretendeer niet de waarheid in pacht te hebben)

"en dat Bruce een groter stembereik heeft is ook geen argument" Andersom is het ook het geval : Bruce heeft ook niet het bereik van Paul. Op de videoband 12 waysted years zingt Bruce ook materiaal van de 1e 2 albums, nou sorry hoor echt slecht. En vermoedelijk is dat ook wel de reden dat ze live het materiaal van de 1e 2 albums bijna nooit spelen, hooguit 2 of 3 nummers en dan houd het wel op. Meestal Runing free, Ironmaiden en Wratchild. Onder Paul Di' Anno was Ironmaiden even groot geworden maar dan met een andere muzikale koers : een Thin Lizzy 2.0 en dat is zeker niet slecht, okay toegegeven het is natuurlijk speculeren. Maar de voorbeelden van Ironmaiden is overduidelijk Wishbone Ash en Thin Lizzy dat hoor je duidelijk terug op de eerste 2 albums en bij vlagen op het album The number of the beast, Powerslave en Piece of mind. En de albums van Thin Lizzy van de jaren zeventig die klinken als een klok. Het beste album van Thin Lizzy van de jaren zeventig is moeilijk te beoordelen, Bad reputation misschien???? I don't know, dit terzijde. Let wel ik ben geen Bruce Dickinson hater. Maar wat Spoelworm terecht zegt is "Bruce zingt namelijk erg vanuit zijn tenen". Dat is wel waar vind ik, misschien dat het de leeftijd is dat kan natuurlijk ook irritant is het wel. Maar mijn favoriete Maiden albums met Bruce Dickinson is Piece of mind, A matter of life and death en The final frontier en daar kunnen nog albums bij komen -misschien Dance of death- en de laatste 2 albums Who knows!!!!! En ter afsluiting een zeer aangename verassing voor ons allen : The Trooper is nieuw binnen gekomen op nummer 512 van de Top 2000. Nu Wratchild, Prodigal Son, 22 Acacia avenue en Hallowed be thy name nog.

Je schreef nochtans dat je die twee laatste zinnen heel gewaagd vindt. In die twee zinnen staan twee dingen. Di'Anno een betere zanger vinden en even ver komen als met Dickinson. Mijn vraag gaat over wat er gewaagd is aan de eerste zin. Namelijk, Di'Anno een betere zanger vinden.

En verder; een groter stembereik maakt niet vanzelf een betere zanger. Het betekent niet eens dat je de toon kan aanhouden en een goed stemgeluid hebt. Natuurlijk kan jij Dickinson een betere zanger vinden onder andere omwille van zijn grotere stembereik. Ik vind Di'Anno in zijn beginjaren fijner om naar te luisteren en hoe hij brute kracht combineert met pure schoonheid past helemaal bij het debuut en Killers. Dat had Dickinson nooit zo goed gekund.

10 favoriete albums uit het productie jaar 2022??, dat is voor mij een probleem want ik heb geen 1 album gekocht uit 2022. En als ik al albums koop dan is het vaak albums uit het verleden. En dan heb ik aan 10 favoriete albums bij lange na niet genoeg.

Killer is uit 1981, dus zal sowieso niet in je top 10 van 2022 komen gok ik zo . Er is een forumtopic voor je top tien van dit jaar. Top 10 van 2022 - MusicMeter.nl