Rainbow - Long Live Rock 'n' Roll (1978)

Je verhaal over dat kijken naar korrelige beelden van twee Russen die elkaar bekampen om het wereldkampioenschap mag dan imaginair zijn, nieuw voor mij is dat deze tekst over een schaakspel handelt. Dat had ik tot dusver nooit gezocht achter de toch wel agressieve, tot revolutie oproepende tekst. Al zie ik nu dat het woord 'pawn' natuurlijk een aanwijzing is.

Even nagezocht, maar het kan rond 1976 waarschijnlijk niet om een strijd tussen twee Russen gegaan zijn, in elk geval niet om de wereldtitel. De clashes tussen Karpov en Kasparov dateren van later datum, de jaren tachtig. Maar Anatoli Karpov was in die dagen al wel oppermachtig. Maar goed, het blijft fantasie dat Dio en Blackmore zich daardoor hebben laten inspireren. Ook in dat opzicht was Kill the king dus een voorloper van de latere 'fantasy metal'.

Een van mijn leermeesters in de journalistiek zei het vroeger al: 'Sommige verhalen moet je niet kapot willen checken...'

Zoals gezegd: het was volledig mijn eigen imaginaire voorstelling van het ontstaan van de chanson.

Kasparov en Karpov herinner ik mij natuurlijk van die oersaaie televisiebeelden. Dat moet jaren 80 geweest zijn omdat ik toen opgroeide. Ik ging er gemakshalve vanuit dat het schaakspel ook in de jaren 70 al beoefend werd.

De werktitel van Opeth's song Slither was Kill the Queen als een link aan deze Kill the King. Leuke tribute track die wat meer weg heeft van de live versie van deze song. Beste track van Rainbow, de melodie, opbouw, gebeuk en dan nog de mighty Dio eroverheen. Daar kun je me wakker voor maken ( op t werk dan)

Al op jonge leeftijd was ik een groot fan van Deep Purple. Maar Rainbow heeft me nooit zo kunnen bekoren. Waarschijnlijk omdat ik toch meer op het orgel van Jon Lord was gefocust dan de gitaar van Ritchie Blackmore. Toch moet ik toegeven dat ik Rainbow gaandeweg de jaren meer en meer ben gaan waarderen. En zeker op dit album staan hele sterke nummers.

Het een-tweetje Gates of Babylon / Kill the King kan zich meten met het fenomenale Stargazer / A Light in the Black van de vorige plaat. Het mysterieuze, majestueuze Gates of Babylon doet je voelen alsof je op een volbloed zwart raspaard door de Midden-Oosterse woestijn trekt. Kill the King is vervolgens een adrenalinestoot van jewelste, waarbij beelden op het netvlies komen van het afgehakte hoofd van een koning terwijl het volk juicht (maar stiekem gaat het eigenlijk gewoon over een potje schaak). De rest van het album is ook niet mis, maar deze twee nummers katapulteren Long Live Rock 'n' Roll eigenhandig naar een hoger echelon.