Rainbow - Long Live Rock 'n' Roll (1978)

Deze plaat was mijn eerste kennismaking met Rainbow. Ik kocht LLRR op een platenbeurs in Leeuwarden. Nu liggen overal in de remasters in de winkel, mijn versie is de eerste versie die op cd uitkwam. Kortom, als ik deze cd wil draaien, moet ik eerst naar de versterker lopen om2 het volume omhoog te gooien.
Het titelnummer vind ik wel een goede opener van de plaat, maar toch ben ik er niet echt heel dol op. Ook vanwege de tekst ("Long live rock 'n' roll"...pff "Hiep hier hoera", "Hup Holland Hup"). Lady of the Lake vind ik vergelijkbaar met het eerste nummer. L.A. Connection is voor mij het eerste echte hoogtepunt van de plaat, vooral vanwege de riff. Gates of Babylon is het beste nummer van de cd. Episch, spannend.
De eerste helft van LLRR is voor mij ook meteen de beste helft. Kill the King is een veelbelovend begin van de tweede helft. Lekker hard rockend, maar daarna komen 2 nummers die ik niet echt opvallend vind. Rainbow Eyes tenslotte vond ik echt geweldig toen ik deze cd net had gekocht, maar inmiddels heb ik moeite om hem helemaal uit te luisteren. De band heeft duidelijk moeite gedaan om met wat anders te komen dan hardrocksongs, maar deze ballad duurt me te lang om te boeien, en ik vind er weinig opbouw inzitten.

Al met al een meer dan degelijke hardrockplaat. Lang niet zo geweldig als Rising, maar beter dan alle albums die hierna uit zouden worden gebracht onder de Rainbowvlag.

3.5*

Goede plaat, hoewel op teveel momenten slechts degelijk waar Rising iets magisch had. Het veel te lange outro van het titelnummer, de riff van L.A. connection ("Whew!") , het doordenderende The shed – allemaal niet slecht, maar wel iets te gewoontjes. Daarnaast echter ook een aantal hoogtepunten, zoals het mysterieuze Lady of the lake, Kill the king (inclusief fantastische solo) en het absolute hoogtepunt Gates of Babylon, en die maken toch heel veel goed. Rainbow eyes moest ik wel een paar keer draaien voordat ik kon besluiten of ik het te pathetisch vond of eigenlijk toch wel sterk, maar dat is dus het laatste, mede vanwege het verrassende gebruik van een elektrische gitaar voor een partij waar je misschien een zwaar-romantische akoestische zou verwachten. Kortom, al met al geen meesterwerk maar wel een erg lèkkere plaat.

Een geweldig album van begin tot eind. Vooral Kill The King is eindeloos vaak gecoverd en dat zegt natuurlijk ook wat over de kwaliteit. Neemt overigens niet weg dat de versie van Rainbow de beste is. Wat een geweldig team is hier ook bezig zeg. Dio en Blackmore zijn op Long Live Rock 'n' Roll de smaakmakers, maar Cozy Powell en David Stone zitten daar qua niveau niet ver van af.

Meer dan Rising, barst het hier van de puike songs. Zelfs 'mindere goden' als LA Connection en The Shed (Subtle) zing ik uit volle borst mee. Er zit een heerlijke groove in en Blackmore's gevoel voor solo's is uitmuntend. Er mag geen twijfel zijn over het beste nummer: Gates Of Babylon, wat van hetzelfde kaliber is als Stargazer. goed geroffel, sfeervolle keyboards, geweldige teksten en eerder genoemd muzikaal vakmanschap. Rainbow eyes is misschien wel de mooiste ballad ooit. Door dit nummer ben ik verliefd geworden op de dwarsfluit. Prachtig instrument. Ik zet dit album boven Rising, omdat het consistenter is en meer geweldige songs heeft. Het verschil tussen deze albums is minimaal.


Tussenstand:
1. Long Live Rock 'n' Roll
2. Rising
3. Ritchie Blackmore's Rainbow

Bij mijn recensie van Rising gaf ik al aan dat de band met Stargazer/A Light In The Black de blauwdruk voor power metal legde, maar met Gates Of Babylon heeft de band ook meteen het eerste progmetalnummer te pakken. Bij de vorige luistermarathon van Symphony X viel het me al meerdere malen op dat de band rijkelijk leentjebuur speelde bij dit nummer, maar er nergens in slaagde om de glorie ook maar een beetje te benaderen. Of Gates Of Babylon beter is dan Stargazer of A Light In The Black is dan weer lastig te zeggen, maar het nummer staat wel ergens op een compleet eigen positie met zijn mysterieuze teksten, tempowisselingen en weergaloze solo.

Kill The King is daarentegen wel weer een goed voorbeeld van waarom ik Rainbow de grondlegger van power metal als genre zou noemen. Fantasyteksten, dubbele basdrums, neoklassieke solo's: het zit er allemaal in. Long Live Rock 'N' Roll is daarnaast een heerlijke energieke anthem, terwijl Rainbow Eyes ook met gemak een van de beste ballads ooit is.

Toch heb ik Long Live Rock 'N' Roll als album minder hoog zitten dan Rising door de aanwezigheid van Shed (Subtle) en Sensitive To Light, die naar mijn mening beiden net iets te radiovriendelijk zijn. Geen slechte tracks, maar gewoon minder sterk dan de rest van het album. Dat dit laatste album met Dio op zang alsnog een absolute klassieker is, staat buiten kijf.

Tussenstand:
1. Rising
2. Long Live Rock 'N' Roll
3. Ritchie Blackmore's Rainbow

Nadat ik in 1980 via Black Sabbaths Heaven and Hell was gevallen voor de stem van meneer Dio, ging ik zijn eerdere werk uitzoeken. In '81 of '82 kocht ik Long Live Rock 'n' Roll op vinyl met klaphoes. In Dio's chronologie de plaat vóór HaH .
Middenin een foto van fans met spandoek waarop de albumtitel staat vermeld. Later las ik dat dit in werkelijkheid bij een concert van Rush was, een kleine manipulatie dus. Hier is dat helemaal prima.

De vierde en laatste Rainbow met Dio in de gelederen, de band in dezelfde bezetting als op On Stage. Bij verschijnen stond in de Hitkrant (!) een artikel over de plaat, zo wist ik nog, met een lovend verhaal. Vooraf kende ik twee nummers: de titelsong had op Hilversum 3 geklonken en vond ik voor een meezinger goed te doen. Dit dankzij de heerlijke coupletten; het denderende Kill the King was me bekend van de liveplaat; ook in deze studioversie heerlijk, nu met enkele dubbele zangpartijen.

Nieuwe hoogtepunten waren er ook! In Lady of the Lake verwijst naar het verhaal van het zwaard Excalibur uit de sagen rond koning Arthur, de vrouw die het mythische zwaard presenteert. Een lied met prachtige melodieën. De gitaarsolo bestaat uit lange noten, die enigszins oosters aandoen.
De openingsregels van L.A. Connection keerden later terug als er iets grondig was mislukt: "Carry home my broken bones and lay me down to rest. Forty days of cries and moans, I guess I’ve failed to pass the test". Prachtige dichtregels bij een prachtige compositie, helaas enkele malen toepasbaar op mijn leven. In het laatste deel zit honkytonk pianospel, wat ik toen niet mooi vond maar nu wél; doet aan Dio’s jaren bij Elf denken.
Gates of Babylon met z'n toetsenintro van David Stone en oosterse gitaarlijnen is majestueus, over de verlokkingen van het kwaad en het uiteindelijke fatale einde.

Op de B-kant springen twee liefdesliedjes eruit. Hé, was dat niet wat Blackmore vanaf de volgende plaat ambieerde? Sensitive to Light bezingt een prachtige maar ongrijpbare schone jonkvrouw. In het drumsloze Rainbow Eyes zingt Dio niet voluit maar juist ingetogen en liegt zichzelf voor: "She's been gone since yesterday, oh I didn't care. Never cared for yesterdays, were they ever there?" Ja, ze gaan over de liefde maar de teksten hebben een diepgang die normale liefdesliedjes missen. Te moeilijk voor de hitlijsten, de richting die Blackmore vervolgens nadrukkelijk zocht.

Het is uiteraard een stevige plaat, maar wat me hier opeens sterk opvalt is dat de man in het zwart het gebruik van massieve powerchords veelal mijdt, om melodieus om de melodielijnen heen te spelen. Cozy Powell drumt weer herkenbaar de sterren van de hemel en in combinatie met het betrouwbare spel van Bob Daisley staat een basis waarop Blackmore de ruimte krijgt voor zijn melodieuze invulling.

Later verscheen een Deluxe Edition, inmiddels deels op streaming te vinden, waarvan vooral een kort maar fenomenaal mooi intro van Lady of the Lake opvalt; waarom heeft dit de definitieve elpee niet gehaald?

4 sterren. Uitschieters naar boven - net als bij de meestere andere stemmers - 1. Gates of Babylon en 2. Kill the King. Uitschieter naar beneden is Rainbow Eyes, voor mij een voortkabbelend zeiknummer. Gelukkig zit die op het eind, dus gemakkelijk te skippen.