Rainbow - Long Live Rock 'n' Roll (1978)

Een completer album als "Rising". Het is al een beetje in de richting die Rainbow na dit album helemaal opzocht, het is dus radiovriendelijker te noemen, maar voor het grootste gedeelte is het nog steeds 'sprookjes hardrock'. Ritchie Blackmore's gitaargeluid klinkt nu op een bepaalde manier Hendrix-achtig steeds, dat bevalt me wel.

Helaas het laatste album met Ronnie James Dio als zanger. Ook dit keer een meer dan uitstekende plaat. Niet elk nummer is even goed, maar ze varieren elk van zeer goed tot meesterlijk. 'Kill The King' en 'Long Live Rock 'N' Roll' zijn klassiekers, net zoals 'Gates Of Babylon' (oh, de schoonheid! ). Daarnaast vind ik zeker ook 'L.A. Connection' en 'Lady Of The Lake' zeker aanraders. Mooiste nummer is verassend genoeg een ballad: 'Rainbow Eyes', dat is nou echt een parel van een nummer. Een waardig laatste album met Dio, en ook Ritchie Blackmore (gitaar), Cozy Powell (drums), Bob Daisley (bass) en David Stone (toetsen) schitteren. Opmerkelijk genoeg was dit laatste album met Dio niet de laatste essentiele! 4.5/5

Ik denk dat ik dit het beste album vindt van Rainbow met Ronnie James Dio. Elk nummer op de plaat vind ik sterk. Alleen Rainbow Eyes iets minder. Kill The King en L.A Connection vind ik de hoogtepunten van deze cd.

Naar mijn weten heeft Blackmore alle toetsen ingespeeld op dit album. En ik geloof dat 2 nummers niet door Bob Daisley zijn gebast.

on-topic:
Long Live Rock 'N' Roll was voor mij de eerste kennismaking met Rainbow, en samen met "On Stage" voor mij de beste Rainbow albums ooit gemaakt. Uitschieters zijn persoonlijk Gates of Babylon, Kill The King en uiteraard het titelnummer.
4,5 sterren

Ik snap de betrekkelijke populariteit van dit album eigenlijk nooit zo. Er wordt lekker gerockt, maar geen enkel nummer slaagt er voor mij echt in boven het maaiveld uit te komen. Daarmee is het album beter dan het bij vlagen tenenkrommende Down to earth, maar blijft het vér achter bij de klassieker Rising, maar ook bij albums als Difficult to cure en Straight between the eyes.
Afijn... 3*.

Klopt. De riedel van Long live Rock'n'roll komt van Lady Starstruck, Gates of Babylon is minder dan Stargazer en Kill the King klinkt op On Stage beter.

Hoewel ietsje minder dan "Rainbow rising", toch een klassiek Rainbow album, met knallers als "Kill the king", Long live R'n'R", het imposante "Gates of Babylon" en het prachtige "Rainbow eyes". Jammer genoeg het laatste album met Ronnie, die de band verliet om bij Black Sabbath 2 prachtige albums vol te gaan zingen.

Solide album en inderdaad een wat mindere maar waardige opvolger van *Rising*. Gates Of Babylon is nimmer geevenaard. Blackmore speelt hierop nog bas ook. Rainbow Eyes is van een onwerkelijke schoonheid en verraadt al iets van Ritchie's hang naar de medieval/folk/renaissance stijl.

Met Dio op zang is dit een sterke line-up. Het levert hier enige erg mooie nummers op als Gates Of Babylon en Kill The King. Het titelnummer zelf is ook heel aardig. De andere nummers worden ook gedegen neergezet. Dit is gewoon een degelijke hardrockplaat.

Ronnie James Dio: een klein manneke met ferme longen. Rainbow is een knappe groep.

Wel een goede plaat, maar veel minder dan Rising. Maar goed, als je Blackmore en Dio bij elkaar zet kan er bijna niet iets slechts uitkomen.

Het laatste echt goede Rainbow album.

Ik ben ook niet kapot van "Long Live Rock 'N' Roll (1978)". Na het weergaloze album "Rising" is dit toch een afknapper. Alleen "Gates of Babylon" stijgt ver boven het maaiveld uit.

Ik snap er niks van, dit is het meest geniale studio-album ooit! Bovendien, alle nummers zijn super, bij de vorige albums (wat ook juweeltjes zijn) zitten ook een paar wat mindere (in Rainbow-termen) nummers in.

Enfin, ik krijg van elk nummer hier kippevel, ook na 200x luisteren.

Je beschrijft precies mijn gevoel bij dit album. Ik vind dit wel een beetje een tegenvaller na Rising. Het titelnummer springt er voor mij ver boven uit, en daarnaast is Gates Of Babylon een sfeervol nummer. De rest is prima aan te horen, maar het is niks bijzonders in mijn oren.

Alleen maar klassiekers op deze plaat.
Volgens mij is de metal zoals we het nu kennen echt een beetje begonnen met deze plaat, Kill the King bijv. is een beest van een proto-powermetal-track.

Ritchie heeft weer een shitload aan pakkende riffs verzonnen, bijv. Gates of Babylon.
Rainbow Eyes is schitterend.

Alleen de titeltrack is bij een beetje te standaard.

Leuk album. Er staan een paar tijdloze klassiekers tussen. Jammer genoeg, zijn die lang niet allemaal in het collectieve geheugen gegrift.

Nummers 2, 3, 6 en 7 doen me niets. Rainbow Eyes is in mijn oren een mislukking; veel te zoet gekweel. Dan neem ik liever een strijkkwartet van noem maar eens wat (van Mozart tot en met Sjostakovitsj).

Voor mij is Rainbow Eyes ook een mislukking, en dat komt vooral omdat Dio's stem totáál niet geschikt is voor ballads naar mijn mening. Kill The King en Gates Of Babylon zijn voor mij de hoogtepunten hierop, met name het drum- en gitaarwerk in het eerstgenoemde nummer vind ik echt heerlijk. Het titelnummer is aardig, maar het refrein wordt naar mijn gevoel íets teveel herhaald. L.A. Connection heeft een leuke openingsriff, maar het nummer zelf stelt niet echt veel voor. De rest van de nummers doen mij niet echt iets. Toch wel een tegenvaller na het meesterlijke Rising...

Na Rising vind ik dit wel een goed album. Rising was natuurlijk beter als deze, maar deze rockt ook. Gates of Babylon is een mooi nummer. De hoogtepunten zijn voor mij Kill the King en Long Live Rock 'n' Roll

Iemand wel eens de versie van Gates of Babylon gehoord van Ronnie James Dio met Yngwie Malmsteen? Moeilijk kiezen welke ik beter vind...

Deze plaat was mijn eerste kennismaking met Rainbow. Ik kocht LLRR op een platenbeurs in Leeuwarden. Nu liggen overal in de remasters in de winkel, mijn versie is de eerste versie die op cd uitkwam. Kortom, als ik deze cd wil draaien, moet ik eerst naar de versterker lopen om2 het volume omhoog te gooien.
Het titelnummer vind ik wel een goede opener van de plaat, maar toch ben ik er niet echt heel dol op. Ook vanwege de tekst ("Long live rock 'n' roll"...pff "Hiep hier hoera", "Hup Holland Hup"). Lady of the Lake vind ik vergelijkbaar met het eerste nummer. L.A. Connection is voor mij het eerste echte hoogtepunt van de plaat, vooral vanwege de riff. Gates of Babylon is het beste nummer van de cd. Episch, spannend.
De eerste helft van LLRR is voor mij ook meteen de beste helft. Kill the King is een veelbelovend begin van de tweede helft. Lekker hard rockend, maar daarna komen 2 nummers die ik niet echt opvallend vind. Rainbow Eyes tenslotte vond ik echt geweldig toen ik deze cd net had gekocht, maar inmiddels heb ik moeite om hem helemaal uit te luisteren. De band heeft duidelijk moeite gedaan om met wat anders te komen dan hardrocksongs, maar deze ballad duurt me te lang om te boeien, en ik vind er weinig opbouw inzitten.

Al met al een meer dan degelijke hardrockplaat. Lang niet zo geweldig als Rising, maar beter dan alle albums die hierna uit zouden worden gebracht onder de Rainbowvlag.

3.5*

"Lady of the Lake" is toch wel minder party rock als de opener en op z'n minst mystieker De riff is door tony Iommi trouwens een beetje hergebruikt op "Master of Insanity" van Black Sabbath's "Dehumainzer" album.

Ja, wat betreft dat eerste heb je wel een punt.

De overeenkomst tussen Lady of the Lake en Master of Insanity heb ik nog nooit gehoord, maar ik zal de beide nummers vanavond even achter elkaar draaien.

Een stuk dat ik echt minder vind: "Sensitive to Light" ("Mandrake Root" + "Lady Double Dealer" riff achter elkaar!)
De rest vind ik erg goed gedaan, net even anders als "Rising", een mooie aanvulling dus op andere Rainbow album met Ronnie James Dio als zanger.
De mix is harder en kaler tegelijkertijd, dat is wel bizar. Ook maar weer doorheen luisteren op dit Rainbow album...

Beter dan Rising, maar niet zo goed als het debuut. Verder typisch Rainbow, ofwel een erg degelijke plaat met energieke riffs, en af en toe een wat mystieker sfeertje.

'Lady of the Lake', 'Kill the King' en 'Sensitive to Light' vind ik de uitblinkers.

'Rainbow Eyes' had van mij echter niet gehoeven.

Prima album! Geweldig geproduceerd ook. Ik vind dit album net ietsje minder dan Rising maar veel scheelt het niet. Enkel Sensitive to light vind ik wat minder. De rest luistert heerlijk weg met het titelnummer, LA connection, Lady of the lake, Gates of Babylon en Kill th king als hoogtepunten wat mij betreft.

Het is zelfs m'n favoriete Rainbow plaat. Het valt meteen met de deur in huis met het uitstekende titelnummer, en de rest van de songs zijn ook dik in orde. Nou goed, Sensitive to Light is dan wat een niemendalletje maar dat is ook zo weer uit. Het album heeft weer een vertrouwd geluid van Martin Birch gekregen; niet dat schelle van Rising. Vroeger werd het album er haast met de paplepel ingegoten en vandaag de dag mag ik het nog steeds graag horen.

een half puntje erbij. Deze is toch wel erg goed! Ik had 'm dezelfde score gegeven als bijv. Bent out of shape en dat geeft de verhoudingen niet helemaal goed weer. Bent out of shape is ook een goed album maar deze is toch een tree hoger.

Bent out of Shape is ok, maar heb helemaal niets met zanger Joe Lynn Turner, na zangeres Candice Night (Blackmores Night) de op een na grootste vergissing van Blackmore. Maar goed, het gaat hier om Long Live Rock 'N' Roll. L.A. Connection vind ik wat minder, maar verder is het een uitstekend album met Gates Of Babylon als zijn finest hour. Helaas was dit de laatste plaat die werd gemaakt in de legendarische bezetting met o.a. RJ Dio. Cozy Powell deed daarna nog een album mee. Moest wel even slikken toen een jaar later de luchtige hitjes All Night Long en Since You've Been Gone (van de cd Down To Earth) uitkwamen.

Samem met Rising is dit mijn favoriete Rainbowcd