Rainbow - Long Live Rock 'n' Roll (1978)

Zal hier ook nog een deluxe edition van uitkomen? Ik heb nog een hele mooie demo uitvoering van Rainbow Eyes in bezit.

Wederom een prima plaat. Eigenlijk kun je stellen dat alle 3 de rainbow platen met dio van een meer dan behoorlijk nivo zijn. Wezenlijke verschillen qua stijl en nivo zijn er niet volgens mij. Het klinkt allemaal gewoon goed. Prima nummers dito muzikanten en een ijzeren stem aan the mike. Wat wil een rock liefhebber nog meer. Tot dan toe bleken alle wisselingen wat bezetting betreft weinig uit te maken de kwaliteit bleef gewaarborgd. Vooral de sfeer van de eerste 3 platen staat mij aan. Dat is oa wat er voor zorgde dat rainbow een geheel eigen stijl smoel had. De combinatie blackmore/powell/dio bleek ook veruit de beste te zijn die rainbow verder heeft geproduceerd. Tjee is me dat niet effe een understatement. Kill the iggy ha

Iggy, dan moet je toch echt eens naar het laatste Rainbow album "Stranger in Us All" luisteren. Een beter Rainbow album bestaat er m.i. niet!!

Tja en laat ik die nu net niet hebben hans. Dus helaas kan ik daar geen oordeel over geven.

Stranger In Us All is natuurlijk geen beter album dan de eerste 3 Rainbow studio albums. Er staan een paar lekkere nummers op maar kan echt niet tippen aan krakers zoals we die hier tegenkomen. Het gaat qua stijl gewoon verder waar Rainbow ten tijde van Joe Lynn Turner ophield. Niks mis mee, maar toch een tikje commerciëler dus.

Lady Of The Lake, Gates Of Babylon, Kill The King, no way dat Stranger In Us All daar ook maar in de buurt komt

Dik mee eens

Het beste album van Rainbow. Allemaal topnummers.

Ik mag er graag naar luisteren.

Gates of Babylon en Kill the King zijn fenomenaal. Voor wat betreft de rest prefereer ik Rising, hoewel het zeker niet slecht is.

@ Uffing: ik zou daar het titelnummer nog aan toe willen voegen. Met de andere vijf liedjes heb ik helemaal niets. Niet slecht, maar wel saai.

Lady Of The Lake noem jij saai? En het titelnummer vind je wel interessant? Apart.

Prachtige plaat, helemaal doorzichtig gedraaid vroeger. Lady Of The Lake is inderdaad schitterend. Eigenlijk is alles wel goed. Rainbow is een klasse apart, tenminste, deze en Rising dan. Laatstgenoemde vind ik net wat specialer. Je zou Sensitive To Light en The Shed een beetje als vullertjes kunnen zien,en Rainbow Eyes is wel érg eh... zoetjes. Bovendien vond ik deze cd altijd nogal vlak klinken (ik ken echter alleen de eerste CD-uitgave). Maar weer een klasseplaat van Blackmore & Co. Hun laatste echte goeie studioplaat, vrees ik, hoewel ik voor Bent Out Of Shape ook altijd een zwak heb gehad.

Dat heb ik dus ook

Net even de promo videos van LLRNR, LA Connection en Gates Of Babylon toegevoegd. Het leuke is dat ze live zijn ingezongen door Dio en klinken dus net iets anders dan de albumversies

gates of babylon ! het begint al bij het magistrale intro. ook de andere nummers vind ik goed tot geweldig. ik heb eens gesolliciteerd bij een hardrockband die the shed helemaal niets vonden. daar kon en kan ik me dus niet in vinden. het minste nummer vind ik kill the king en zelfs dat is goed. het beste studioalbum van rainbow naar mijn idee (on stage vind ik de beste)

5 november komt de remaster uit. Met name de bonus disc is interessant voor de verzamelaar. Hierop oa rough mixes met Blackmore op bas, en Toney Carey (van Rainbow Rising) nog op toetsen.

Tracklist bonus disc:

1: Lady of the lake - rough mix
2: Sensitive to light - rough mix
3: L.a. connection - rough mix
4: Kill the king - rough mix
5: The shed (subtle) - rough mix
6: Long live rock 'n' roll - rough mix
7: Rainbow eyes - rough mix
8: Long live rock n roll - l.a. rehearsal, 1977
9: Kill the king - l.a. rehearsal, 1977
10: Long live rock n roll - live on the don kirschner show, 1978
11: L.a. connection - live on the don kirschner show, 1978
12: Gates of babylon - live on the don kirschner show, 1978
13: L.a. connection - live on the don kirschner show, 1978 (outtake)
14: Gates of babylon - live on the don kirschner show, 1978 (outtake)

Als de "live on the Don Kirschner Show" versies ook maar één noot verschillen van de originelen dan is die ene noot mij ontgaan. Zelfs de fade-out van Gates of Babylon met de eenzame viool is precies hetzelfde; juist die had van mij wel langer mogen duren. OK; Dio mompelt wat aan het begin van de solo en dat is geen aanwinst. In ruwe mixen ben ik evenmin geïnteresseerd, dus wat mij betreft is de bonus disc rijkelijk overbodig.

Wat moeizaam de platen van Rainbow in de jaren 70 eigenlijk van de grond kwamen. "Rising" is keigoed, maar een nummer te kort, alsof ze niks meer wisten en op dit punt kan ik best een beetje meegaan met Dio, die vond dat kant twee te uitgesponnen was (hoe goed het ook is verder). En deze "Long Live Rock 'n' Roll" had vertraging, niet alleen door de plaaggeest Baal Schijnt zelfs dat een groot deel hiervan demomateriaal is (klinkt goed genoeg), wat ik laatst hoorde van Ralph Viera op YouTube.

De samenwerking tussen DIO en Blackmore was gewoon top. Daarna kwam als zanger Graham Binnet en Joe Lynn Turner. Die laatste kon mij nog wel overtuigen op het labum: Bend out of Shape, maar Bonnet totaal niet
Rising maar vooral LLR&R vind ik heerlijke albums waar weinig zwakke nummers opsdtaan en die het in de auto steevast prima doen

Om even de Rising tendens te onderbreken. Dit album is van A tot Z nog beter. Hier vond ik Rainbow op haar best. Daarna (te) veel wisselingen , dat de band niet ten goede kwam.

Beide albums zijn prachtig. Rising heeft net wat meer magie voor mij. Rainbow Eyes, Sensitive To Light en The Shed vind ik ook net niet sterk genoeg om te kunnen wedijveren met het materiaal op Rising.

Och een nummer als Do Your Close Your Eyes was ook net iets minder. Daarnaast vind ik Rainbow Eyes toch wel een erg mooie ballad hoor. Nogal aan de softe kant natuurlijk, maar bepaald geen doorsnee track, en dapper dat ze iets dergelijk afwijkends aan de hardrockfans durfden voor te schotelen.

The Shed is geen hoogvlieger á la Kill The King maar beukt er wel verdomd lekker op los, zeker na dat vette intro van Blackmore. Sensitive To Light op zich ook geen directe favoriet hier, soms mijn skipmomentje op dit album, soms toch ook wel weer ff zin om het te horen.

Jammer dat de links van de video's niet meer werken Nieuwstad (zie bericht 23 januari 2012)
Tja, vandaag nog gedraaid dit album en het blijft weergaloos. De opener Long Live Rock "N" Roll is een prima hardrock nummer. Lady of the Lake heeft weer dat typische mysterieuze (keyboard) geluid wat je vaker bij Rainbow hoort en LA Connection ligt ook weer prima in het gehoor.
Hoogtepunt is echter Gates of Babylon, naar mijn mening het beste van Rainbow uit de Dio periode. Lekker mystiek intro, mooie opbouw en werkelijk prachtige solo. Na het mooie en snelle Kill the King volgt The Shed. Wat een kippenvel intro en tevens lekker nummer, wat mij betreft het tweede hoogtepunt van dit album. Sensitive to light is wat minder, maar het rustige Rainbow Eyes is een lekkere afsluiter. Dezelfde score als Rising: 4,5 ster.

Eén van de leuke dingen van de Blackmore/Dio combinatie is dat elk van de drie albums door ongeveer evenveel mensen tot favoriet wordt uitgeroepen ..... Rainbow was blijkbaar afwisselender dan velen denken.


Eens. En 35 jaar nadat ik het voor het eerst hoorde ga ik het nog waarderen ook (waar ik het eerder op deze pagina's afkraakte). Daarom doe ik er maar eens een halfje bij.

@M.Nieuwenboer ik bedoel dus NA de DIO periode..

Weer een geweldig Rainbow album met RJ Dio. Raar dat Blackmore van de "kings & Knights" teksten van Dio af wilde, maar daar nu weer volop in zit. Helaas is de kleine man met de grote stem dood, dus een samenwerking aan deze kant zit er niet meer in.

De schijven haalden de hitlijsten niet en de albums verkochten alleen op lange termijn goed. Bovendien wilde Blackmore Amerika kraken, wat hem met DP ook nooit echt gelukt was. Kiss en Foreigner hadden in Amerika wel succes en Blackmore meende dat hij dat genre ook beter kon. Dio had geen zin in die richting, dus was het bye bye. Powell stapte om precies dezelfde reden twee jaar later op.

Goede plaat, hoewel op teveel momenten slechts degelijk waar Rising iets magisch had. Het veel te lange outro van het titelnummer, de riff van L.A. connection ("Whew!") , het doordenderende The shed – allemaal niet slecht, maar wel iets te gewoontjes. Daarnaast echter ook een aantal hoogtepunten, zoals het mysterieuze Lady of the lake, Kill the king (inclusief fantastische solo) en het absolute hoogtepunt Gates of Babylon, en die maken toch heel veel goed. Rainbow eyes moest ik wel een paar keer draaien voordat ik kon besluiten of ik het te pathetisch vond of eigenlijk toch wel sterk, maar dat is dus het laatste, mede vanwege het verrassende gebruik van een elektrische gitaar voor een partij waar je misschien een zwaar-romantische akoestische zou verwachten. Kortom, al met al geen meesterwerk maar wel een erg lèkkere plaat.

DIo had van mij mogen blijven. Perfecte combinatie in Rainbow!

the Shed gewoontjes? Man ik vind het beregaaf. Vooral het intro klinkt erg lekker.
Maar ok, ieder zijn smaak natuurlijk. Daar draait het toch om op deze site?

Zonder die intro is The Shed een rechtoe rechtaan stevige doorstamper. Maar ja, die intro hoort er wel bij natuurlijk en ik vind het ookprima aansluiten bij de snelle kant B opener.. Ik kan het verder eigenlijk alleen maar eens zijn met Boyonheavenhill hoewel ik ook niet het keurmerk "gewoontjes" bij een Powell, Dio, Blackmore combinatie geproduceerd door Martin Birch zou durven plakken. Maar het hele Rainbow ouvre wordt vaak gespiegeld aan Rainbow Rising en dat zou een verklaring kunnen zijn.