Arno - Idiots Savants (1993)
mijn stem
73 stemmen
België
Pop / Rock
Label: Virgin
-
Boogie Woogie into Town (3:08)
-
Dancing Inside My Head (4:53)
-
Funky You're Not (5:32)
-
Vive Ma Liberté (4:11)
-
A Beautiful Day in L.A. (3:29)
-
Rita Rose (4:17)
-
Give Me the Gift (3:31)
-
I Sold My Soul on MTV (4:10)
-
Martha Ma Douce (5:29)
-
Hoi Hoi (I'm Your Boy) (2:35)
-
New Born Monkey (2:15)
-
Knock Knock (2:12)
-
Les Filles du Bord de Mer (4:59)
0
geplaatst: 22 november 2006, 05:33 uur
Les Filles du Bord de Mer is een echte vloerstamper. Of moet ik zeggen: was. Vroeger alvast altijd heerlijk om op te dansen op fuiven e.d...
0
geplaatst: 22 januari 2007, 12:33 uur
Ah, Les Filles du Bord de Mer!! Nadat Brel himself het al eens gecovered had van deze man, heeft ook Arno dit gedaan en hij bracht België en Frankrijk ermee aan het walsen (joint-joint-joint).
De andere hit van deze plaat was Vive Ma Liberté. Maar deze plaat, die voor mij samen met Charlatan en Ratata het beste van Arno is, telt echter nog zoveel andere goeie nummers. Mijn persoonlijke favorieten zijn de opener Boogie Woogie into Town en verder Rita Rose (...never spoke spoke french with me) en Give me the Gift.
Voor deze plaat werkte Arno sinds lang nog eens samen met Jean-Marie Aerts, zijn geniale gitarist uit T.C. Matic.
De plaat werd opgenomen in Nashville, Tennessee (V.S.) en geproduceerd door Glenn Rosenstein.
4*
De andere hit van deze plaat was Vive Ma Liberté. Maar deze plaat, die voor mij samen met Charlatan en Ratata het beste van Arno is, telt echter nog zoveel andere goeie nummers. Mijn persoonlijke favorieten zijn de opener Boogie Woogie into Town en verder Rita Rose (...never spoke spoke french with me) en Give me the Gift.
Voor deze plaat werkte Arno sinds lang nog eens samen met Jean-Marie Aerts, zijn geniale gitarist uit T.C. Matic.
De plaat werd opgenomen in Nashville, Tennessee (V.S.) en geproduceerd door Glenn Rosenstein.
4*
0
EVANSHEWSON
geplaatst: 14 september 2007, 05:41 uur
Arno is zoals vaker goed op dreef op dit sfeervol album. Zoals steeds een geheel eigen kijk op blues, chanson, rock, waar hij zijn eigen soort muziek weet van te maken, ik vind weinig missers, dit is gewoon lekker van begin tot eind.
En Arno mag in Nederland echt wat hoger gewaardeerd worden!
****
En Arno mag in Nederland echt wat hoger gewaardeerd worden!
****
0
Father McKenzie
geplaatst: 18 maart 2010, 17:47 uur
Arno, erkend Brouwer van het vocht genaamd "European Blues" is zoals wel vaker prima op dreef op dit machtige album, mijn oude alter ego vond dit ook al, ha!
Benieuwd naar die nieuwe, want van Arno heb ik echt alles, "'k zou niet zonder kunnen. Arno, maar dus ook de Admiraal uit Antwerpen, yes!
Benieuwd naar die nieuwe, want van Arno heb ik echt alles, "'k zou niet zonder kunnen. Arno, maar dus ook de Admiraal uit Antwerpen, yes!
0
geplaatst: afgelopen maandag om 22:19 uur
Vreemd eigenlijk dat het mij nu zo opvalt hoe diep deze plaat geworteld is in de chansontraditie die Arno mee droeg, zij het op zijn eigen, licht beschadigde manier.
Arno blijft de White Trash European Blues Man van “Putain Putain” en “Bathroom Singer”, maar op Idiots Savants hoor je minstens even sterk de geest van het chanson éclaté:
In nummers als “Les filles du bord de mer” hoor je echo’s van Brel en zelfs een scheutje Trenet, niet in bombast, wel in die aandacht voor kleine levens en verloren blikken. “Martha ma douce” leunt dan weer tegen (latere) Gainsbourg aan, met zijn breekbare intimiteit en licht ongemak: teder, maar nooit geruststellend.
Die chansonlijn maakt “Knock Knock” extra interessant. Het nummer voelt als een ontspoorde chanson noir, waar de melodie bijna verdwijnt en de tekst half gesproken wordt, wat doet denken aan Nick Cave toen hij nog niet de pianoman was, maar net zo goed aan Léo Ferré wanneer die besloot dat zingen optioneel was of aan de Rita Mitsouko hun schizofrenie.
Hij zingt ook in een taal die al kapot is. Het schuurt dat het goed doet voor de ziel.
Arno blijft de White Trash European Blues Man van “Putain Putain” en “Bathroom Singer”, maar op Idiots Savants hoor je minstens even sterk de geest van het chanson éclaté:
In nummers als “Les filles du bord de mer” hoor je echo’s van Brel en zelfs een scheutje Trenet, niet in bombast, wel in die aandacht voor kleine levens en verloren blikken. “Martha ma douce” leunt dan weer tegen (latere) Gainsbourg aan, met zijn breekbare intimiteit en licht ongemak: teder, maar nooit geruststellend.
Die chansonlijn maakt “Knock Knock” extra interessant. Het nummer voelt als een ontspoorde chanson noir, waar de melodie bijna verdwijnt en de tekst half gesproken wordt, wat doet denken aan Nick Cave toen hij nog niet de pianoman was, maar net zo goed aan Léo Ferré wanneer die besloot dat zingen optioneel was of aan de Rita Mitsouko hun schizofrenie.
Hij zingt ook in een taal die al kapot is. Het schuurt dat het goed doet voor de ziel.
* denotes required fields.
* denotes required fields.