The Smashing Pumpkins - Mellon Collie and the Infinite Sadness (1995)

Ik geloof er geen barst van dat Iha weer terug komt. Hij kon met Corgan nooit goed door één deur en zit nu natuurlijk prima bij A Perfect Circle... Ik zet er een goede fles wijn op dat ze op zoek moeten naar een andere gitarist...

kwil nie ambetant doen, maar Melissa Auf Der Maur is geen Pumpkin, d'Arcy is dat wel

Als je het zo bekijkt had AC/DC Back in black nooit gemaakt, had Metallica Black Album nooit gemaakt etc...

Ik vind dat groepen indien nodig leden mogen vervangen zolang (lees dit goed:) ze niet aan magie moeten inboeten. Goed voorbeeld is Guns N Roses. Zonder Slash is GnR gewoon GnR niet meer! Ik vind echter dat Smashing Pumpkins zonder D'Arcy nog steeds de Pumpkins zijn! Als James Iha niet terugkomt zou het al een ander verhaal zijn...

In elk geval: ik hoop dat ze terug gaan touren. Zélfs al is het zonder Iha. Ik heb de Pumpkins nog nooit live gezien en zou dit toch héél graag willen! Ik hoop echter dat hun album niet flopt, zou een vlekje zijn op hun tot nu toe zéér mooi repertoire! En bij dat mooi repertoire reken ik ook Adore en MACHINA hoor!

Best goede nummers, maar ook veel matige nummers. Weer een voorbeeld van een dubbelplaat die zeker tot de helft had kunnen worden teruggebracht, net als de nieuwe peppers (tot nu toe het idee althans).

Met zulke stellingen ben ik het zelden eens. Welk nummer je er ook zou afhalen, je zou altijd wel iemand tegen krijgen. Ik denk dat er maar een 2/3-tal nummers zijn die veel mensen liever niet op de plaat hadden zien staan: vooral Lily en Tales of a scorched earth denk ik. Voor de rest vind ik dat zowat elk nummer een meerwaarde biedt, hoewel Take me down ook niet briljant is...

Van mij mag je in elk geval wel eens proberen hoor. Ik ben benieuwd welke 14 jij zou selecteren.

Grappig, dat zijn net 2 van mijn favorieten

Haha daar heb je het al. Laat voor mij ook maar dat dubbelalbum staan.

Cupid de Locke en Ode to No One, Muzzle, Take Me Down, Stumbleine, Jellybelly, To Forgive, Tales of a Scorched Earth. Farewell and Goodnight en Lily vind ik allemaal minder of minstens matig van niveau eigenlijk..

Dit is gewoon een van mijn favoriete albums staat dan ook per toeval in mijn top 10 . Dus misschien is mijn mening over dit album wel wat gekleurd
Maar wat mij betreft had er geen enkel nummer af gemoeten. Er zijn misschien wel nummers die ik net wat beter of net wat slechter vind. Maar dan denk ik dat het minste nummer van de 2 cd's nog steeds met gemakt 4,5* scoort en de rest stuk voor stuk 5*-juweeltjes. Vraag me niet wat ik het minste nummer vind, ik zou het je zo niet kunnen zeggen. Ik kan misschien nog beginnen met mijn favorieten maar dan heb ik er ook zo 10 genoemd waarna ik dan vind dat ik de andere 18 te kort doe en die ook maar in mijn favorieten lijstje opneem .

alleen maar goed dan toch? ik ben niet zon poempoenefan, maar ik geef toe dat ze lekkere nummers hebben gemaakt. de objectieviteit gebied me dus te zeggen dat ik het niveau soms vind afzakken Maar some like potatoes and some like tomatoes..

Mellon Collie is toch eigenlijk duidelijk de brug tussen "Siamese Dream" en "Adore"

Laat ik nu An Ode To Noe One het best nummer van het album vinden!! Muzzle en Stumbleine zijn ook briljante 5*-pareltjes. Je ziet, makkelijk is het niet! De andere vind ik mss iets minder dan briljant, maar daarom nog niet om eraf te laten. Het enige nummer dat ik iets minder vind is Lily.

Achja, het is dan ook mijn nr.1 album... Logisch dat je daar niet in snijdt!

Edit: Het enige nummer dat er nu (voorlopig) "in theorie" mag afgehaald worden is Lily. Het enige nummer op het hele album dat (voorlopig) nog door niemand als favoriet is aangeduid! Ik vind het wel straf dat een album met 28 nummers maar één nummer heeft dat nog niemand heeft aangeduid... Dat zegt wat over het constante niveau vind ik!

neen, geen enkel nummer mag eraf, geen enkel

Natuurlijk niet, anders zou het geen Mellon Collie meer zijn

Maar Lily is zo'n schattig nummertje

Ik vind Lily ook lief!! "Cupid" is voor mij de enige echte misser.

Farewell and Goodnight is het ultieme Goodbye-My-Lover-liedje (en James Blunt snapt er geen bal van).

De eerste keer dat ik het nummer Bullet with Butterfly Wings hoorde en er de videoclip van zag, wou ik onmiddellijk deze single hebben. In de platenzaak dacht ik em nog even te beluisteren. Daar speelden ze het natuurlijk slim en lieten me Mellon Collie and the Infinite Sadness horen. Ik ging door de nummers en ik was meteen verkocht. Ik herinner me dat ik m'n vader nogal heb moeten overzagen om deze te krijgen. Als 11-jarige had ik nog niet zoveel zakgeld... Tot daar m'n Mellon Collie verhaal.

Wat het album betreft: een fantastisch goeie dubbelaar met geen enkel slecht nummer. Ik vind het erg moeilijk om hier favoriete nummers uit te kiezen. Dawn to Dusk start vanaf de titeltrack tot en met nummer 9 meteen met een verbazingwekkende climax. Hierna zakt het lichtjes in met Cupid de Locke als minste nummer van misschien wel het ganse album. Gelukkig wordt dit schoonheidsfoutje hierna onmiddellijk terug rechtgezet. Er komen zelfs nog 2 ijzersterke nummers langs, namelijk Muzzle en Porcelina of the Vast Oceans. Take me Down is een goeie afsluiter van dit eerste deel van de epos, maar is ook weer niet zo bijzonder.

Twilight to Starlight begint net zo veelbelovend als Dawn to Dusk. De climax hier begint dus ook meteen vanaf het openingsnummer en houdt dat niveau naar mijn mening zelfs nog wat langer aan dan de eerste cd. Het dipje hier komt er pas vanaf het nummer Lily dat allesbehalve een slecht nummer is. Bij Farewell and Goodnight zelfde commentaar als bij Take me Down.

Ik zou me dit album niet kunnen voorstellen als een enkele cd. Het zou misschien wel is enorm véél waarde wegnemen en dus ook zonde zijn...
De 2 cd's zijn beide fantastisch.

Om nog even terug te komen op de zang van Billy Corgan: Ik kan me gerust voorstellen dat het vele mensen niet ligt. Ik kende de Smashing Pumpkins al van voor dit album en ik vond z'n stem meteen iets hebben na het eerste SP nummer gehoord te hebben en dat is altijd zo gebleven...

5 sterren voor dit fantastische meesterwerk en zeker een notering in m'n (nog in te voeren) top-10.

Super album
Wat mij alleen verbaasd is dat ik niemand hoor over het enige waar ik me bij dit album een beetje kan irriteren:
De bizar slechte geluidskwaliteit van dit album. Het is echt zoooo slecht geproduceerd... of ben ik de enige die zich hier aan irriteerd?

Ja.

Ja.

Ja.

Ja.

Ja.

Ja.

Als ik nou nee zeg hebben de vorige 6 posters allemaal ongelijk.

Hehe.. hmmm... nah, het zal wel dan
Ik geloof toch dat ik bij m'n standpunt blijf...
Goed album, slecht geluid. Neemt niet weg dat dat maar een heeel klein minpuntje is, geef 'm nl toch 5* en heeft al geruime tijd een dominante plaats in mn top 10.

Dan is het goed.

Ik ben het in zoverre met je eens dat ik nooit een fan ben geweest van de producties door Flood. Zo heeft hij al bijna het laatste Soulwax album om zeep geholpen en ik hoor zijn hand hier ook terug in "Love" en "...scorched earth", wat op zich prima platen zijn, maar waar iemand zijn best op heeft gedaan om ze te vernachelen...

volgens mij was dat juist de bedoeling, want de aan de andere nummers ontbreekt niks kwa geluid,

denk ik