Serge Gainsbourg - Histoire de Melody Nelson (1971)

Het sfeertje op dit onvervalste meesterwerk is onmogelijk te beschrijven. Een droomwereld alleszins, maar luister en je begrijpt. Dit is bloemooi en geheel tijdloos van snit. Gainsbourg was niet minder dan een waar muzikaal genie. De stem van de sensuele Jane Birkin past hier wonderwel bij.

Ik zag Patrick hier posten, en toen zag ik het hoge gemiddelde. En toen dacht ik waarom ook niet...

Werkelijk schitterend album, gelukkig beheers ik de Franse taal redelijk, want anders mis je het hele concept. Dan nog blijft er mooie muziek over, maar je mist de clue, zeg maar. Bij dit album krijg ik de beelden van dit tragische verhaal als een film voor me.

Heerlijk dat funky, smerige gitaar en basspel in 'Melody', 'En Melody' en 'Cargo Culte'. Het werkt ook nog bij deze gevoelige muziek. Enkel de strijkers in 'Valse de Melody' gaan mij net iets te ver.

Da's dan ook het kortste stukje van de plaat hé, Stijn!

Op "Histoire de Melody Nelson (1971)" gaat niets mij te ver. Eén van de weinige albums van Serge die ik ken. Inderdaad een klasse album. Alleen die bijna 28 minuten..... had wel wat langer gemogen. Desalnietemin 4****

p.s.: in het cd boekje zien we Serge gefotografeerd met Jane Birkin. Als we het dan toch over een mooie vrouw hebben.......

Mooi album, kan hem niet zat worden de afgelopen dagen. Het enige waar ik me aan irriteer is het schatergelach op 'En Melody'.

Ben ik ook niet echt kapot van, vooral het laatste 'gemekker' .....nasaal.......ahahahahah ; een soort vrouwelijke gelach van de Franse Bert uit Sesamstraat . Toch vind ik dit met Ballade en L'hotel Particulier de mooiste nummers/gedeeltes van dit album.

edit: houd je van een sensueel dansje erbij, kijk dan eens naar de video hierbij op You-Tube

Oui!!

Fantastisch album, heb inmiddels steeds meer gehoord van Serge Gainsbourg en het meeste bevalt me meer dan goed...
De sfeer is op deze plaats ongeëvenaard.

4,5 sterren

Toch maar een halfje erbij. Plaat met een bijzondere sfeer: een verhaal verpakt in de juiste muziek. Gainsbourg, een veelzijdig kunstenaar.

Prachtig album, ik hou ervan als er een verhaal in zit van het eerste nummer tot de laatste.
en idd heerlijk basspel!

Er zouden meer mannen moeten zijn als monsieur Gainbourg

Melody is echt een klasse nummer, geweldig gitaar deuntje en echt een fantastisch bassloopje

liefhebbers van dit genre opgelet:
probeer deze ook is in 't zelfde straatje
Gerard Manset - Gerard Manset (1968)

Lijkt me een interessant album, ik heb hem op mijn luisterlijst gezet.

Misschien is dit ook nog een goede tip:
Brigitte Fontaine & Art Ensemble of Chicago - Comme à La Radio (1969)

Ik heb volgens mij nog nooit een paar maanden na kennismaking een album in mijn top 10 gegooid, maar Histoire de Melody Nelson heeft zelfs nummer 1 potentie, ik hoor ook veel van mijn favorieten bands hier in terug

Mijn frans is best oké en als geheel is dit album echt perfect, er gaat geen dag voorbij dat ik hem niet draai.
L'Hotel Particulier springt er wel echt uit, want wat een heerlijk, broeierig, smerig nummer is dat.

en dan deze: zelfde recept maar dan uit canada
Jean-Pierre Ferland - Jaune (1970)
fantastische plaat!!! vooral "Le Chat du Café des artistes" kippevelnummer!!!

Warme douche!

er komt een deluxe editie van dit album zie hier

Heel stuk in de Volkskrant zaterdag over dit meesterwerkje, leuk om te lezen.

da's goed nieuws, kan m alleen nog nergens downloaden. Ben wel benieuwd naar die bonus cd

Review over de deluxe editie:

CD van de week: Serge Gainsbourg - Histoire de Melody Nelson (Super Deluxe Edition) ***** - Recensies - De Morgen - demorgen.be

Heb 'm geluisterd die deluxe edition van 2 cd's. pas op geldklopperij, slechts 1 outtake leuk van precies 1 minuut

ik heb die deluxe editie. Als je het album al hebt, hoef je 'm niet te kopen. Maar als je 'm nog niet hebt dan is het wel een leuk pakket. Ik vind het in ieder geval de moeite waard. De andere versies klinken toch weer anders en dat vind ik wel leuk; het origineel zit zo in het geheugen dat wat variatie ineens erg op valt. Vooral het geluid an zich is erg anders tussen de twee schijven. En dan een dvd'tje erbij; ook leuk.

Misschien een keertje kopen, want de vinyl reissue die ik enkele jaren terug heb gekocht heeft zo'n irritante slis dat ik hem na twee keer luisteren niet meer voor de dag heb gehaald. Het lijkt wel of Serge op elke track gigantisch slist en ook de muziek heeft er last van.

Helaas,
ik heb mijn best gedaan,
enkele weken de plaat beluisterd en tot de conclusie gekomen dat dit geneuzel niet aan mij is besteed.

Net voor het eerst van voor naar achter gespeeld. Ik moest erna wel even douchen maar dat was het meer dan waard!

Was je niet al nat genoeg?

In het kader van het Tip 250-topic

Franstalige muziek intrigeert me al sinds ik de eerste keer La Vie En Rose hoorde. En dat ik er niks van kan maken. Soit. Zonder de betekenis te weten van de teksten vind ik de muziek al mooi. Bij de meeste Engelse teksten weet ik ook niet waar het over gaat. Veel belangrijker vind ik de klank van de Franse taal. Wat klank en uitspraak betreft vind ik de Franse taal prachtig. Ik heb het echter nooit gekozen als vak op de middelbare school, met als voornaamste reden het vele werk. Werk maak ik wel van Franstalige muziek, al is dat voor mijn gevoel nog veel te weinig. Jacques Brel ken ik goed, een groot aantal losse nummers, en deze, van Serge Gainsbourg: De beste.

Het is de combinatie van de geweldige taal en de minstens even briljante instrumentatie.
Praatzang a la Lou Reed horen we op de openingstrack Melody. Ondersteund door een lome beat vertelt Serge over zijn ontmoeting met Melody. Dit is samen met hem de hoofdpersoon van dit album. Zoals uit de inleiding al bleek kan ik zelf geen frans en baseer ik het verhaal van dit album op de beschrijvingen van anderen. De ontmoeting met Melody is ongewoon. Serge knalt een meisje van d'r fiets. En in plaats van het ruziën bij een ongeluk wat heden ten dage nogal eens gebeurt, grijpt meneer Gainsbourg deze situatie aan om haar te verleiden. Ondertussen horen we op de achtergrond allerlei spannende wendingen die mijn aandacht trekken, het vioolspel is verbluffend op deze opener. Instrumentatie van het niveau De Kift, die ook bekend zijn van hun spoken word-muziek, al is die muziek meestal nog wat absurder.

Een fantastische baslijn leidt de hit van dit album in. Ballade de Melody Nelson is een schoolvoorbeeld van een duet. Steeds op precies het juiste moment wordt de zware stem van Serge overgepakt door de zwoele, verleidende stem van 'Melody'. Mede dankzij de geweldige, volle achtergrondmuziek is dit een van de fijnste franstalige nummers die ik ken.

Op het korte Valse de Melody lijkt Serge Gainsbourg even plaats te nemen achter de tafel van de dirigent. De vioolmelodie is zo krachtig dat het lijkt dat hij door een heel orkest wordt gespeeld.
In het tevens korte Ah! Melody wordt hij verliefd, wat beschreven wordt in dit nog niet eens twee minuten durende nummer. Het is één van de minder bijzondere van het stel, maar dat is niet erg, het is immers kort en alsnog zeer prima. Het voelt ook niet echt aan als een nummer.

Zo voelt l'Hotel Particulier zeker wel. Dit is een nummer met een heerlijke drive, door de krachtige tokkels op de gitaar. De violen komen steeds weer tevoorschijn en verdwijnen daarna weer. En wanneer die violen weer eens komen inzetten wordt je dolgelukkig van deze muziek, net zoals Serge Gainsbourg dat waarschijnlijk is met zijn Melody. De violen trekken dit album naar een wereldniveau.

En Melody wordt begeleidt door een elektrische gitaar die dit nummer naar een zeer uptempo beat stuwt. Er wordt een zeer, zeer behoorlijk gitaarlijntje uit de hoge hoed getovert en daar boven op horen we de gelukskreuntjes van Melody die zoals de ondersteunde instrumentatie ook eigenlijk al zegt bezig is de liefde te bedrijven met Serge Gainsbourg.

En dan, in een schitterend einde, eindigt al het mooie in dit verhaal. Mevrouw Melody vertrekt plots, wat al erg is voor Serge zelf. Nog triester wordt het als Melody daarna omkomt bij een vliegtuigongeluk. Als de Franse zang geen duidelijkheid schept, doet de ondersteunde muziek dat wel, die eigenlijk even beelden is als een Italiaan die spreekt. Door de wendingen, triest, hard, zacht, weet je een beetje waar je je bevindt in het verhaal. De instrumentatie en vooral ook de achtergrondzang is in Cargo Culte buitenaards. Waar de vrolijke kant van het album niet mis is, is de trieste kant van het verhaal zonodig nog mooier. Het achtergrondkoortje wekt een sfeer op waar je u tegen gezegd. En de finale die volgt na een hele korte stilte is alsof je je op een kruispunt tussen hemel en aarde bevindt. Je hoort het verdriet van Serge in deze climax terug, terwijl Melody er tegelijkertijd wel vrede mee heeft dat ze nu naar de hemel vertrekt. Dit wordt verteld in een kippevelgevende climax, die zowaar sporen vertoond van de latere post-rock, en daarmee eindigt dit korte maar zeer krachtige album.

Histoire de Melody Nelson is zeer kort. Maar misschien zet je hierdoor het album wel zo vaak op, om telkens weer dit liefdesverhaal te horen, of beter gezegd, te beleven, want je lijkt er midden in te zitten. De Franse chansons staan bekend om de mooie sfeer en gevoeligheid, dit is een album die aan een ongekende sfeer voldoet en ook ontzettend veel emotie heeft, voor de liefhebber van de Franse chanson is dit dus een must.

Quel triphop (op z'n Frans: triephup?) avant la lettre. M*rd*... Regelmatig gedacht aan een hybride van Tricky (AwDF - zwaar gefluister, loom, verder lang niet zo tegendraads, maar swa) en pakweg een Jimi Hendrix (...el. gitaar), die (Deo Volente, zoals 'ons aller' Knevel dat pleegt te zeggen) samen een soundtrack (incl. wat lekker zwaar aangezette klassieke klanken hier en daar) hadden mogen maken voor een melancholische misdaadfilm van een Italiaanse regisseur, let's say... Nee, een film van J. Jarmusch, dát moet het dan maar zijn.

In ieder geval: een vreselijk bezwerend / relaxed plaatje. Meer checken (en deze nog eens draaien) van G. is nu het devies (dat ik dat na Great Jewish Music: Serge Gainsbourg (1997) nog niet doorhad...). Nog even wachten met een cijfer voor deze, ergens van 4 en 5 zal dat worden.

(P.s.: 27m:57s, da's nog korter dan Reign in Blood!)

Cargo Culte

Mooi album, met gevoel voor detail geproduceerd en ingespeeld, en waar een lekker broeierige sfeer overheen hangt. Ik versta er niet veel van, maar dan komt het alsnóg goed aan (en ik vind het ook een mooie taal, dat Frans). Het doet me zo nu en dan nogal aan Air denken, met name in 'Ah! Melody'.

Dat track 7 bijna hetzelfde is als track 1 (waarbij ik dan wel track 1 prefereer), vind ik wel jammer, ondanks dat het bij het concept hoort; de cd is - zonder bonustracks - al zo kort.