Amon Tobin - Foley Room (2007)

for the past eight months I've been collecting field recordings for work on a new album. it's the first time I've ever done this. the process is completely at odds with how I normally do things (strictly from vinyl) and involves machines and animals as well as people, none of which I can claim to fully understand.

every recording from ants walking on tinfoil to string quartet was treated objectively as a building block to be put together later. animals were encouraged to be musical and musicians convinced to abandon years of practice and discipline and perhaps play their instrument with a sword.

Zoals gebruikelijk is er weer een aardige dosis atmosfeer, maar hoe het op mij overkomt is dat Amon Tobin door deze nieuwe manier van werken te weinig energie over heeft gehad om uitdagende uitwerkingen te maken. Misschien komt het slechts door een andere smaak.

Alle nummers liggen prettig in het gehoor en er zijn wat mooie stukken te vinden, maar échte spanning ontbreekt. Het is voor mij te simpel, gladjes en maar half bevredigend. Toch 3,5*

Helemaal eensch.

Ben er toch iets positiever over. Toch samen met Supermodified zijn beste, imo. Lekker openingtrack ook weer, lekker wat snaarinstrumentjes, fijn. Daarna mag Kronos niet meer meedoen, en krijgen we fijne geluidjes en beats te horen. Kitchen Sink is lekker waterig.

Amon Tobin is terug op zijn oude niveau.

Dikke 4 sterren, maar hij is nog steeds groeiende.

Vind ik ook wel, maar dat is voor mij niet genoeg. Het wat is goed in orde, alleen het hoe, daar ligt nog veel ongepakte potentie in.

Bij het luisteren van deze plaat krijg je inderdaad het gevoel dat er veel meer uitgehaald had kunnen worden. Er zitten wat leuke nieuwe dingen in, die ik nog niet eerder bij een Tobin plaat gehoord heb. Maar de liedjes zijn gewoon veel minder sterk uitgewerkt dan bijvoorbeeld op Out from Out Where of het geweldige Chaos Theory. 3*

In de tweeënhalve jaren dat ik op last.fm zit, staat Amon Tobin bovenaan. Ik heb gewoon veel geluisterd naar Bricolage, Supermodified en Out From Out Where. Actieve beats met daarop elke keer weer een hele muzikale regenboog aan dromerige heldere ruimtelijke klanken, blijkbaar houd ik daarvan. De electronica op Bricolage, een heel consistent album, is in dat opzicht vooral zwoel, jazzy en een tikkeltje duister. Supermodified was vooral kraakhelder en extrovert, maar ook wisselvalliger. Desondanks voor mij een mijlpaaltje in de electronica, vanwege het authentieke, akoestische electronica-geluid. Als je piep-knor electronica minimalistisch mag noemen, zou ik Supermodified maximalistisch willen noemen. Out from Out Where, misschien wel het beste album van Tobin, zit daar ergens tussenin, combineert het beste van min en max. Wederom kraakhelder geproduceerd, ingenieuze composities en een geweldige surrealistische sfeer.

Oké, dan Foley Room. Schitterend! Het is het tegenovergestelde van hoe ik Amon Tobin vorig jaar live heb gezien in Groningen. Toen was het niets minder dan een loeiharde en pijlsnelle breakbeat party, waar alleen mensen met pillen op het naar hun zin hadden, en dat was het overgrote deel van het publiek. Toen realiseerde ik me dat er kennelijk twee soorten Tobins zijn, met twee verschillende soorten publiek. En dat ik duidelijk bij de album-liefhebbers hoor. Over het album zelf. Dit album heeft een lager tempo, maar dat wil niet impliceren dat er minder muziek in de kubieke seconde zit. Opnieuw is Amon Tobin erin geslaagd iets af te leveren wat we nog niet eerder hebben gehoord. Ik ken niets wat ook maar in de richting komt. Tracks als The Killers Vanilla en Horsefish, zo overtuigend en ontiegelijk goed uitgewerkt. Electronische muziek die niet met het verstand is gemaakt, maar op gevoel. Als je je volledig op de muziek concentreert, is het zo puur en perfect. Kan er helemaal in op gaan en het goddelijke ervan voelen. Zoals robotten misschien ooit niet meer van mensen te onderscheiden zijn, zo is de electronische muziek op Foley Room voor mij al even authentiek als bijvoorbeeld Pink Moon van Nick Drake. 4,5*

Prachtig verhaal hoor Jonnie! Maar helaas ga ik hier niet geheel in mee. Je zegt zelf al dat het tempo lager is en er minder muziek in de kubieke seconde zit. En dat is nu juist wat mij zo tegen valt aan dit album. Er staan heus wel een aantal goede tracks op (The Killers Vanilla en de titeltrack bijvoorbeeld), maar als totaal vind ik het toch een stuk minder dan bijvoorbeeld Out From Out Where of Supermodified. 3*

maar dat wil niet impliceren dat er minder muziek in de kubieke seconde zit
Wel goed lezen he,

In mijn CD-collectie kan ik niks vergelijkbaars vinden qua sound. Ik kreeg 't van een vriend, en 't bevalt me goed; de rest van zijn oeuvre vind ik te druk en zo blijft dit album voor mij een leuk buitenbeentje waar ik vooral op het eind van de (werk)dag zin in kan hebben.

.....ken ik ook nog niet.....word nog druk....

Kende de beste man nog niet echt, maar het klinkt best lekker. Ben erg benieuwd geworden naar zijn ander albums. Mooie combinatie tussen melodie en beats. Maar bij somige nummers denk ik, zonde, hij laat zien dat hij geweldige nummers kan maken alleen houd dat niet het hele album lang vol. Zal eens achter zijn andere albums aangaan. 3,5*

Deze cd is welliswaar razend knap gemaakt, toch is de muziek toch wel een stapje minder interessant dan bijvoorbeeld Out from out Where. Laatstgenoemde plaat bevat de heerlijke mid- en uptempo ritmes, grooves en breaks. Op Foley Room zijn deze kenmerken minder aanwezig, en dat is jammer. Ik zet voorlopig in op 3*

Deze groeit echt naarmate ik 'm vaker luister. De eerste keer viel 'ie me tegen, maar met zoveel albums die een eerste luistersessie amper overleven krijg je er later veel plezier voor terug. Toch blijven Permutation en Supermodified mijn favorieten.

Kan me nog steeds niet helemaal overtuigen.. ik luister veel liever naar de live-versie (gratis verkrijgbaar op z'n site). en díe is vet(!!!)

Ik mis nog steeds zn mooie melodieen.. van jazz is ie helemaal afgestapt. Het gaat nu helemaal richting electro, dubstep en hiphop.

Check z'n nieuwe project Two Fingers (samen met Doubleclick en veel gastoptredens, van o.a. Sway) Zo hard en dubby heb je 'm nog nooit gehoord.

Ja, dit is zn beste cd. Veruit. Gave experimenten die allemaal goed uitpakken, en daarnaast zijn de laatste 2 tracks wat meer gangbaar (voor Amon Tobin begrippen dan) en ook erg goed. Tw oFinger zal ik zeker is uitchecken. En nu maar hopen op een nieuwe album he?

..een paar nummers van Two Fingers zijn goed te pruimen.. het hele album (die uitgelekt is) vind ik wat tegenvallen

Ik verwacht niet zo snel een nieuw album van Tobin.. zijn laatste werk klinkt alsof ie geen inspiratie meer heeft

toch wel een album dat ongemerkt vaak voorbij blijft komen in de cd-speler. prachtige geluidscollages zoals alleen tobin dat kan, gedompeld in dikke beats en origineel samplegebruik. de live mixen van tobin rond de tijd van dit album zijn zoals eerder benoemd fenomenaal. noujah live radiomixen dan, want echt live kan tobin er mixtechnisch niet zoveel van...

Je doelt op de livemix van dit album? Dat vind ik namelijk een van de beste mixen die ik ooit gehoord heb

nee ik doelde op amon tobin in het algemeen als hij een reguliere dj gig heeft ergens. de bekende radiomixen op de grote zenders zijn allemaal vantevoren opgenomen en bewerkt volgens mij.

Van zijn gigs weet ik alleen dat ie het geluid veel te hard heeft aanstaan. Ik heb daar vaak mensen over zien klagen

De Albummix van Foley Room kun je gratis van zijn site halen (en is denk ik niet nabewerkt, dat zegt mn gevoel althans) Wat ik persoonlijk leuk vind zijn de reakties van de Belgen op de achtergrond.. nooit geweten dat zn fans zo enthousiast kunnenzijn (ik denk veel eerder aan hele introverte mensen )
De mix komt pas echt los na een haf uurtje ofzo.. hij steekt echt geweldig in elkaar

Edit.. en hier nog het linkje

The Killer's Vanilla

Vond deze videoclip van Esthers, leuk nummer en grappige clip: YouTube - AmonTobin - Esther's

Ja, dit album pas sinds kort wat aan het luisteren, ben er nog niet helemaal uit vind niet elk nummer heel sterk.. 3,5* opener/afsluiter en 3e track springen er voor mij erg uit

Een wisselvallig product, zoals te verwachten met Amon Tobin. De man probeert tig ideetjes uit en vergeet geheel om iets consistents neer te zetten, beetje zoals Mu-ziq en dat soort artiesten. Maar itt eerdere producten van Tobin is dit iets steviger en donkerder en probeert hij op zijn minst dát vast te houden. Dat lukt aardig, maar mager vergeleken bij de echte electronic pioneers.

Ik snap je punt enigszins wel. Maar mijn insziens heeft de man genoeg gedaan om zichzelf ook een plekje te mogen verschaffen tussen deze 'echte' electronic pioneers.
Helemaal wanneer je de docu bekijkt van de Amon Tobin Boxset, waar ie laat zien hoe dit album tot stand is gekomen. Stad en land is hij afgereisd met een bandrecorder om samples op te nemen. Dit varieerde van dierentuinen tot fabriekshallen en alles wat daar tussenin zit. Zelfs een brullende leeuw in combinatie met vechtende bromvliegen in een bal van aluminiumfolie hoor je hierin terug zoals op 'Big Furry Head'. Uiteraard zou dit los moeten staan van de luisterervaring, maar je luistert er dan toch met heel andere oren naar.

Nouja, qua goede bedoelingen scoort hij dan hoog. Maar in veel gevallen pakt dat nogal rommelig uit, in het verleden ook gewoon regelrecht slecht moet ik zeggen. En tot pioniers als Autechre, Gridlock of AFX kan ik hem beslist niet rekenen, daarvoor mist de man gewoon absolute klasse en een eigen signatuur.

Hoewel ik Gridlock en Autechre ook hoog heb zitten vind ik bij Tobin juist het feit dat hij bij ieder album het experiment niet schuwt zijn klasse schuilen. Wellicht is dat zijn signatuur. Ik begrijp helemaal wat je bedoelt. Maar bij bijvoorbeeld Autechre kom je weinig verrassingen tegen, louter kwaliteit. Maar je weet wat je kan verwachten.

Da's én niet aardig, én volstrekt onjuist. Als er juist één man is die op magistrale wijze samples, glitches en synkopés toepast en integreert, is het wel Tobin. Dat jij dat niet altijd kunt zetten, komt ten dele voort uit het feit dat jij typische gesynkopeerde muziek als jazz blijft associëren met pantoffels, pijpen en prikkellimonade. Terwijl reeds Miles Davis al wel een sneeuwneus haalde om de flow in zijn arrangementen te houden.

Iets niet kunnen zetten is één ding, gebrek aan kennis maskeren met blaatpraat is twee. Ik hou me ook verre van alles wat metaal en hard is.

Tobin vindt zijn wortels deels in de Braziliaanse jazz en anders dan de door jou genoemde - en ook door mij gewaardeerde artiesten - slaat hij een brug tussen meerdere werelden. Deze Foley Room is overigens niet een van zijn meest toegankelijke werken.

Geweldig stukje zelfkennis Mjutje

Heb je Autechre wel een beetje gevolgd?? Die zijn juist totaal doorgeslagen in experiment in de loop van hun latere albums!
Maar Autechre weet goed wat het is: een electronische act. En daarin weten ze iedere grens wel op te zoeken en een enorme standaard van kwaliteit te halen. Tobin is meer een artiest die een beetje tegen van alles en nog wat aan wil leunen, maar daarin zeker niet iedere grens heeft opgezocht of standaard heeft neergezet. Daardoor is het eigenlijk net niks.