Yes - Keys to Ascension 2 (1997)

muziek met een schitterend geluid, prachtig

Ik vind de live tracks inderdaad ook schitterend, de toegevoegde studio tracks vind ik maar matig 5* voor de live tracks, 2* voor de studio tracks, een gemiddelde van, naar beneden afgerond, 3,5*

Ik durf deze toch in één adem te noemen met zijn voorganger, met het verschil dat ik deze al eens eerder had beluisterd, de andere niet. Ik ben er weer eens aan begonnen nadat ik zo intens genoot van KtA I... toch een geweldig album, de liveopnames zijn sowieso geweldig maar ik vind ook het studiogedeelte zeker niet slecht. Mind Drive en Foot Prints zijn zelfs briljant, magnifiek... dit is symforock toch nog steeds op zijn best, ruim 25 jaar Yes en dan zo'n album uitbrengen...

van 3,5 naar 4,5

De studio-stukken hadden van mij niet gehoeven. Geweldig: Turn Of The Century. Al met al minder dan zijn voorganger. Dit liveconcert (KtA) had ook op een 3CD uitgebracht mogen worden...

Ook ik durf deel 2 in één adem te noemen met zijn voorganger, wat de live opnames betreft. Want ook hier zijn de interpretaties inferieur aan hun voorgangers, om dezelfde reden.
De enige reden om KtA deel 2 te kopen is Mind Drive. Natuurlijk is dit afgeleid van Awaken, maar het mist diens onvolkomenheden. Kijk, ik vind de hoofdriff (eerste gedeelte) van Awaken beter, maar de wijze waarop de hoofdriff van Mind Drive rond minuut 14 terugkomt (in iets andere vorm) geeft een fijn gevoel van symmetrie. De andere studionummers zijn best goed tot matig, maar allemaal zwakkere versies van datzelfde Mind Drive.
Hadden ze Mind Drive maar 18 jaar eerder opgenomen, toen Anderson's stem op zijn best was.

Vooral de live kant vind ik tegenvallen. Liedjes uit de oude doos. Ik hoor toch liever de originelen. Hoewel...Going for the One, Time and a Word en Turn of the Century ben ik niet echt kapot van.
De studio kant begint veelbelovend met Mind Drive, gevolgd door het al wat mindere Foot Prints en tegen de tijd dat Sign Language speelt ben ik het hardstikke beu.
Al met al een CD die ik zelden draai en wat waarschijnlijk ook zo zal blijven.

Ik stond jaren geleden in een CD zaak in Arnhem en werd helemaal meegesleept door de muziek die op dat moment gedraaid werd (geen idee waar ik naar aan het luisteren was). "Doe mij maar de CD die je nu op hebt staan" waren mijn exacte woorden. Nu jaren later draai ik dit album nog steeds graag, natuurlijk vooral om de fantastische live-tracks. Maar ook Mind Drive mag er zijn.

ook zeker te doen met enkel nieuwe studionummers die de moeite zijn

Ik denk dat als ik een voorbeeld zou moeten geven van wat Progrock voor mij is, dat ik iemand 18 minuten lang naar Mind Drive zou laten luisteren... En dat is een groot compliment

Van de studionummers is Mind Drive veruit de beste. De rest valt tegen. Geen mooie nummers. Het live gedeelte heeft knappe uitvoeringen van Going for the One en Turn of the Century. Zelfs mooier dan het origineel.

De 2e Keys To Ascension . Zeg maar het restand van 1 + wederom wat nieuw studiowerk .
Live is het degelijk en leuk dat nummers als Going For The One en Turn Of The Century hier live vertolkt worden. Vooral Going For The One wordt lekker stevig gespeeld en doet niet onder voor de originele track .
Meer moeite heb ik met Close To The Edge waar het frivole en jazzy drumwerk van Bill Brufford node gemist wordt . Ik heb niets tegen Allan White , maar de knap gevonden inventiviteit van zijn voorganger doet hij nogal af met te veel rockelementen en te weinig souplesse . White is minder subtiel en in een song als deze mis ik dat enorm .
And You And I blijft natuurlijk een prijsnummer , uitstekend vertolkt hier met Howe in een hoofdrol .

De studiouitvoeringen : Wederom geen echte toppers . Mind Drive springt er inderdaad bovenuit . 8 t/m 11 zijn aardige ideetjes , maar blijven derhalve niet echt hangen .

Beluisterde net voor het eerst Mind Drive in de auto.
Ik dacht even dat ik naar Relayer luisterde, iets dat in mijn geval unaniem positief is.

Damn, wat een bruut nummer!

Da's nou net een album die mij niet echt aanspreekt .
Soon is overigens wel adembenemend !

Hadden ze best mogen spelen hierzo .

De liefhebbers kunnen voor the Gates of Delirum terecht op Yesshows; een minder bekend live-album van Yes.

Hah, heel typisch, eigenlijk.
Normaal zijn we het 100% met elkaar eens.

Hoe denk je eigenlijk over To Be Over?


De andere nummers van deze dubbelaar, live & studio, zijn overigens ook dik in orde.

Ik kan me herinneren dat het rustigere werk van Relayer mij wel aansprak . To Be Over is ook in die trand toch ?
Ik Kwam op You Tube Soon tegen . Een liveuitvoering uit 1975 . Prachtig .
Het is meer Gates Of Delirium wat mij veel te hoogdravend is . Een stuk die ook nog eens een lange speelduur kent .
De studioversies hier op Keys , tja , ik weet het niet . Het zijn goeie ideetjes en heel erg Yes , maar het mist wat vorm vind ik .
De oude Yes songs zijn geweldig van opbouw , vaak een magisch middenstuk en een geweldige climax . Dat hoor ik hier niet echt terug .
Misschien moet ik het nog eens wat vaker tot mij laten komen .


Maar het meeste van Yes is voor mij prima te verteren hoor .
Inderdaad hier en daar verschillen we wel eens van mening over een album van een bepaalde artiest /groep , maar ik kan me uitstekend vinden in je muzieksmaak over het algemeen .
Todd Rundgren bijvoorbeeld , blij dat ik dat ontdekt heb .

Ik vind deze minder sterk dan deel één. Deel één heeft toch een betere tracklist, en daar zit meer vaart in.

Hier staat het gros van het studiowerk van Keystudio op. 'Mind Drive' en vooral 'Foot Prints' zijn erg goed. 'Sign Language' is een mooi stuk, maar is in deze tracklist een beetje vreemd gepositioneerd. Op Keystudio komt het nummer beter tot zijn recht. De andere twee studionummers vind ik niet slecht, maar ook niet erg overtuigend.

Ook het live gedeelte ervaar ik als wisselvallig. 'Going for the One' vind ik uitstekend, maar 'I've Seen All Good People' en 'Turn of the Century' halen het niet bij de studio versies. Met 'And You And I' en 'Time and a Word' erbij wordt het ook wel een ietwat slome bedoeling. 'Close to the Edge' wordt gelukkig nog wel redelijk sterk neergezet.

Uitmuntende live-versies en zeer verrassend nieuw studiowerk in de beste lineup die Yes natuurlijk ooit heeft gehad.
Band speelt zeer geïnspireerd, gedreven en lijkt op weg naar de her-uitvinding van zichzelf. Maar het is Rick Wakeman die, na de actie van de platenmaatschappij om niet één studio album en één live album uit te brengen, wederom briesend uit de band stapt.

Jon Anderson was voor het laatst in 2001 te horen op een Yes album (Magnification) en zo bestaat er al enige tijd een onnatuurlijke situatie binnen Yes die nog steeds voortduurt.

Yep, de Anderson kloon is ook al weer opgestapt.Vanwege gezondheidsproblemen ( komt me bekend voor.)
Ik ben de naam van de nieuwe zanger ook alweer vergeten. Ik moet zeggen dat ik met het huidige Yes wel een beetje klaar ben zachtjes aan.

Ideaal moment voor Anderson om weer op het nest terug te keren.
De gluiperigheid van Squire is hem al jaren bekend, dat gat moet wel te dichten zijn.
Of Trevor Horn moet de (Europese) fan-reacties van de Drama-tournee te boven zijn...?

Ik denk dat Bill Bruford de hele zaak inmiddels wel meer dan zat is, dat is het enige bandlid die ik nooit meer terug zie keren. Die lijkt me te nuchter voor een dergelijk kluchtgehalte.

Bruford is niet meer geinteresseerd in Yes. Die man is veel's te nuchter voor de klucht die elke keer wordt opgevoerd.
Horn zie ik het ook niet meer doen. Die is gewoon lekker met zijn hobbybandje (Producers) aan het spelen en produceert misschien nog wat, maar zingen bij Yes ?

Nu is Anderson al weer gepasseerd, dus die zal heus wel in de gaten hebben dat Squire en consorten niet echt op hem zitten te wachten.
Misschien is dat de opzet ook wel. Anderson is wel een mannetje die graag het voortouw neemt en uitgesproken is.
De grote Squire met Howe en White als sidekicks kunnen nu gewoon bepalen wat er gebeurt.
Die nieuwe zangertjes vinden het al te gek dat ze met deze progdino's mogen peformen.
Er zit gerust meer achter.
Maar ik vind het een zielige bedoening worden.

Ik ben eigenlijk ook wel een beetje klaar met Yes. Benoit David maakte live soms al vreselijke blunders, maar die klonk dan tenminste nog als Anderson en op plaat kwam hij met een meer eigen geluid. Die nieuwe vind ik nog minder en live spelen ze toch steeds hetzelfde.

Bij Anderson beginnen de jaren ook te tellen, dus ja... doe mij dan nog maar een ouderwets goede Wakeman cd.

Minddrive vind ik heerlijk, Foodprints ook, de afsluiter ook. Op You and I is de kracht explosie van White heerlijk, Close to the edge geeft een wat meer tijdloos gevoel dan het orgineel, Giong for the One heerlijk, All good people te vaak gehoord.

De ouderwets goede Wakeman heeft de laatste 10 jaar ook niets noemenswaardig neergezet, daarvoor gelukkig wel waar ik hen eeuwig dankbaar voor ben.

Wat nieuw werk betreft Trevor Horn zou ik waarderen. Anderson's laatste album zeker niet slecht, Ron afvoeren, ik ga er niet naar kijken

De studiokant is imposant, een stuk levendiger dan het statische Talk, en eindeloos veel meer ruimte & diepgang dan het navolgende Open your eyes. Ook de livekant klinkt top. De 2cd die ik heb heeft wel een erg karig boekje, ik vermoed dat het wellicht een promo is? De enige info die erin staat zijn de releasedata en de retailprijzen en de opmerking dat het hier gaat om de original line-up, hetgeen helemaal niet het geval is.

Ik prefereer dieze tweede Keys to ascension eigenlijk boven het eerste deel: het live-gedeelte bevat meer persoonlijke favorieten (inclusief het hier werkelijk sublieme Turn of the century), en het interessantere studio-gedeelte is uitgebreider en bevat bovendien het hoogtepunt van heel Keystudio, te weten Mind drive. Op de live-CD vallen mij vooral het heftige wah-wah-baswerk van Chris Squire op het einde van Close to the edge en het prachtige pianowerk van Rick Wakeman op Going for the one, Time and a word en Turn of the century op, op de studio-CD mag Steve Howe zoals altijd weer alle facetten van zijn sublieme gitaartechniek op zowel akoestisch als elektrisch vlak tonen, en Jon Anderson is nog altijd prima bij stem. Alleen het soms wat teveel rechttoe-rechtaan-4/4-drumwerk van Alan White is af en toe een storende factor, zoals bikkel2 ook al opmerkt op 10-10-10 (wat lang geleden alweer). Moeilijk in te schatten op welke plaats ik deze studio-opnames zou zetten in een top-zoveel van de mij bekende Yes-platen, maar ik gok toch wel ergens in de subtop.

Geldt voor mij ook. Ik beluister allebei de Keys-albums graag, maar heb ook een voorkeur voor deze. De complete uitvoering van Close to the edge en And you and I zijn voor mij persoonlijk de favorieten van de live-CD, die bovendien fris en levendig worden uitgevoerd. Daarnaast is dit album keurig verdeeld in een live- en een studio-CD, zodat je ze naar keuze kunt beluisteren zonder de ietwat hinderlijke afwisseling tussen live- ern stydiotracks, zoals op het eerste deel van Keys to Ascension het geval is.

Eigenlijk vind ik deze twee dubbelaars het laatste hoogtepunt in het oeuvre van Yes. Ik vond Magnification ook nog heel aardig, maar daarna zakte het peil van hun output toch wel vrij drastisch.

Heb je deze versie? Dat is een promo, en hoewel Discogs verder geen artwork toont, kan ik me voorstellen dat de info op het inlegvel verder vrij beperkt is.