Mike Oldfield - Return to Ommadawn (2017)

Vanavond nog eens gedraaid na een hele lange tijd.

Toch een pak beter dan eerst gedacht: ik verhoog naar ****.

Zijn beste plaat sinds The Songs Of Distant Earth (1994).

Deze en Amarok draai ik erg veel de laatste weken. Heerlijke plaatjes.

Ik vind deze lastig. Bij het uitkomen gekocht via bandcamp, en daar kan ik deze ook beluisteren. Maar viac andere kanalen kan ik hem niet vinden en op LP ook niet.

Of ik zoek verkeerd.

De cd is in ieder geval bij de bekende webshops voor zo'n 10 euro te koop ( soms staat erbij dat de voorraad niet heel groot is).
De LP is wel heel duur 38,-

Ik draai geen cd's. Persoonlijk altijd al ondingen gevonden. Na 20/25 jaar noodgedwongen cd's kopen, ben ik erg in mijn nopjes met de terugkomst van vinyl. Ik houd wel in de gaten of de lp eens mijn pad kruist.

Maar omdat ik deze dus alleen in mijn bandcampcollectie heb, draai ik deze bijna nooit. Want ook via laptop/telefoon muziek luisteren doe ik amper (door het thuiswerken).

De lp-artiesten winnen het bij mij. Gelukkig heb ik alles t/m Discovery wil op vinyl.

Grappig hoor.

Een album dat eigenlijk nieuw is en toch naadloos aansluit bij de eerste jaren van de carrière van Mike Oldfield.

En dus ook gelijk bekend klinkt.
Er staan geen albums van zijn hand gemeld in 1976 en 1977, tussen Ommadawn en Incantations in, we kunnen hier ook zo het jaar 1976 aan plakken en het geloven. Het verloren album waarvan opeens de banden weer zijn gevonden.

Ook 41 minuten aan speelduur past geheel in het beeld.
En het meest verrassende is ongetwijfeld dat Mike Oldfield er in 2017 ook in geslaagd is om zijn niveau uit die beginperiode weer op te pikken. Dat lijkt mij nog de meest lastige klus.

Het was toen, in de jaren '70, allemaal nogal eigenzinnig en (vrijwel) geheel instrumentaal. Maar bij leven en welzijn kun je 40, 45 jaar na dato, met dezelfde instrumentatie, natuurlijk nog steeds eigenzinnige en instrumentale albums maken.

Blijkbaar ligt daar ook meer zijn hart, anders zou je niet zo fijntjes spelen, dan bij het volstrekt bloedeloze en met armoedige composities gevulde voorgaande album Man on the Rocks uit 2014.

Je ziet de waardering ook omhoog schieten.
De meeste lef had nog kunnen zitten in de titel van het album. Return to Ommadawn zou ik in principe niet hebben gekozen. Ok, het zal sommigen (extra) hebben getriggerd. Maar het suggereert toch een beetje een herhalingsoefening voor de doorgewinterde Oldfield fan. Maar het is juist een vrijwel volledig nieuw concept, eentje waarvan je niet verwachtte dat Mike Oldfield het nog in zich had.

Mooi gedaan, als criticus van zijn werk van de afgelopen jaren erken ik graag mijn ongelijk als er dan toch weer eens een ouderwets sterk album verschijnt. Aan de andere kant, misschien heeft juist alle kritiek op albums als Man on the Rocks uiteindelijk Oldfield weer op het juiste pad gekregen.

Absoluut een mooi album. Hier klinkt de "oude" Oldfield door in de twee stukken. Het slaat naadloos aan met de drie eerste albums. Het album heet Return to Ommadawn, maar ik hoor maar sporadisch verwijzingen naar dat album. Productie staat als een huis, maar dat is Mike wel toevertrouwd Beste album van hem sinds tijden, sinds Songs of Distant Earth ongeveer.

Mike Oldfield levert, altijd. Maar hoezeer hij ook leverde, ik had wel het gevoel dat Mike een beetje in de automatische piloot aan het componeren was op een moment. Ieder werk was weer goed, maar ik kende het ondertussen wel zeg maar.
Nu was er dan 'Return to Ommadawn'...
Ik nam niet eens de moeite meer. Het zou wel weer een herhaling van zetten wezen...
Maar allemensennoggisantoe zeg! Wat heb IK me vergist! En hoe aangenaam de vergissing!
Want dit is wel een onvoorstelbaar mooi werk van meester Oldfield! Dit stijgt mijlen ver boven mijn verwachting uit. Ik ben er stil van, het is echt zó mooi!
En hoe fantastisch ik veel van zijn werken ook vind, het ontroeren zat nooit echt in het pakket inbegrepen. Wel, deze is anders mij betreft: ik word geraakt, echt geraakt...
Het lijkt geheel niet op Ommadawn. Er zitten her en der dan toch wel, hoewel nagenoeg futiel, kleine verwijzingen 'verborgen' - bijna plagend. Maar het het vindt de weg op een heel speelse wijze, en het brengt me niets dan een lach.
Voorlopig 4,5* Nee, 5..., of toch? Vijf ster, dat wordt 'm, en het voelt terecht.

Ik ben eens weer met wat audio apparatuur aan het slepen en wat luidsprekers aan het testen ( het stelt niet zoveel voor hoor, het gaat om het spel) en dan ga ik altijd op zoek naar de hires download van dit album ( harde schijf zoeken, welke was het ook al weer, VLC op chromebook installeren, usb-c naar naar een dacje en dan de pre amp in) om de de lage tonen eens door de bookshelfs te jagen.
En ja, ze kunnen het wel maar geef ze dan ook wat haha. Wat een geweldig testmuziekje is dit toch met die indianendrums en die tubular bells, fluitjes etcetera over het scherpe gitaartje heen.
Yup er mankeert nog van alles aan de opstelling maar wat kan ik dit album luid spelen zonder distortion, niet normaal.

Een mooi album, eigenlijk in lijn van de eerste drie. Tubular Bells is natuurlijk redelijk uitgemolken met alle volgende albums met deze naam, maar voor de eerste keer is er een vervolg op Ommadawn. Een vervolg op Hergest Ridge zou ik ook wel mooi vinden, want dat album vind ik nog steeds één van de betere.

In ieder geval lijkt Mike Oldfield weer geïnspireerd op dit album, Er was nogal wat scepsis toen het uitkwam, maar de recensies waren over het algemeen positief. Het is ook geen herhaling van zetten bij 'Return to Ommadawn' maar geheel nieuwe stukken. Natuurlijk herken je hier en daar nog wel wat door gebruik van dezelfde instrumentatie, soms net een bepaalde strofe, maar het is toch echt een nieuw gecomponeerd werk.
Ommadawn heb ik altijd een mooi album gevonden, sfeervol. Hergest Ridge vond ik toen het uitkwam wat tegenvallen, maar juist later heeft dat album steeds meer waardering gekregen van mij. De waardering voor Ommadawn is veel stabieler gebleven. En 'Return to Ommadwn' zal dat ook wel houden, mooie composities, uitstekend gitaarspel en een prachtige sfeer die wordt opgeroepen. Zoals iemand eerder schreef, het zou prima het 4e album van Mike Oldfield kunnen zijn tussen Ommadawn en Incatations in. Nu nog wachten op 'return to Hergest Ridge', 'Hergest Ridge II' vind ik ook prima.

RETURN TO OMMADAWN 2017

Ook ik dacht... eindelijk, hij doet het nog eens een keer... Twee lange stukken waar je evenveel vinyl kanten mee kan vullen. Maar na beluistering bleef er weinig hangen. Waarom moest Mike ook alweer teruggrijpen naar een ouder werk? En vooral... de flarden die het originele album uit 1975 oproepen, lijken haast gesampled. De koren, de drummers en die verwijzingen naar On Horseback. Zelfs de hoes nodigt niet uit om dichterbij te kruipen. Ik heb het gevoel dat de Oldfield koek op was na Music Of The Spheres (2008) of als ik nog wat strenger ben na Tubular Bells III (1998). Return To Ommadawn smaakt naar een glas water met een beetje Ommadawn extract. Maar the real thing was het al lang niet meer. Helaas.

Mike Oldfield - MusicMeter.nl

Ik begrijp niet waarom Mike Oldfield dit album eigenlijk Return to Ommadawn heeft gedoopt.
Waar (het thema van) Tubular Bells tot in den treure wordt herhaald, heeft dit album dus nagenoeg helemaal niets te maken met het originele album uit 1975.

Dat maakt het een vrijwel nieuw werk en als zodanig kan het ook worden beoordeeld.
In die zin heeft Oldfield dus een werkstuk van 42 minuten aangeleverd, in de stijl van zijn allereerste albums, tot en met Incantations (1978).

Dan is het interessant te constateren dat hij dit nog alleraardigst kan, moderner (uiteraard) ook dan 50 jaar geleden.
Een hele vooruitgang ten opzichte van de uiterst flauwe voorganger Man on the Rocks.

Ik neem aan dat je met 'nagenoeg' de juist wel vele verwijzingen naar de originele Ommadawn bedoelt? Het is toch redelijk duidelijk te horen dat in vele stukken Mike refereert naar de klassieker uit 1975. Tevens vind ik de muziek ook behoorlijk de sfeer van Ommadawn benaderen en dat is zeker knap te noemen voor een album die ten tijde van het verschijnen van dit album al 42 jaar oud was!
Let bijvoorbeeld op het stuk in "Part 1" rond de 13de minuut tot vlak voor de 19de minuut en de verwijzingen naar "On Horseback" in "Part 2".

Maar dat is alles bij elkaar secondenwerk!
Het kan toch nauwelijks worden vergeleken met Ommadawn of een herbewerking of een nieuwe mix of wat dan ook. Daarom: waarom heet het eigenlijk Return to Ommadawn? Hij had het beter een nieuwe titel kunnen geven, had minder problemen en discussie opgeleverd.

Klopt! Als Mike het album bij wijze van spreken Return to the Green Fields had genoemd, was er weinig tot geen vergelijkingen gemaakt naar Ommadawn, behalve de genoemde muzikale stukken die daar dus wel aan verwant zijn. Dat was dan meer overgekomen als een verrassing of een ode aan Ommadawn.
Echter heet het album nu eenmaal Return to Ommadawn, dus is het eigenlijk onmogelijk dit album niet naast de originele Ommadawn te leggen, wat dus automatisch vergelijkingen oproept.

Ik vind het niet per se een storende factor. Ik kan prima naar dit album luisteren en genieten van de prachtige muziek die Mike voor dit album bedacht heeft. Dat het aan de andere kant een (geforceerde) verwijzing heeft naar Mike's meesterwerk Ommadawn is nu eenmaal een feit.

Levert het problemen en discussie's op? Ach...dat maakt het ook wel weer leuk om het er juist over te hebben. Misschien was dat ook wel Mike's idee achter dit album. Aan de ene kant een ode aan, aan de andere kant gedurfd om een album te laten verwijzen naar één van de albums die wordt gezien als één van de beste uit Mike's discografie.