Soen - Lykaia (2017)

Wat is Lucidity toch een prachtig nummer! Ik kijk uit naar het volledige album.

Het eigen geluid wat Soen op Tellurian ontwikkelde wordt op deze plaat verder uitgebouwd. Waar het eerste nummer Sectarian nog niks nieuws laat horen wordt op de rest van het album een prachtige ontwikkeling tentoongespreid. Nieuwe gitarist Marcus Jidell is echt een toevoeging aan deze band. Op Cognitive en Tellurian is geen enkel gitaarsolo te onderscheiden, maar op Lykaia vormen de Pink Floyd achtige solos een prachtige toevoeging aan het geluid van Soen. Dit is een geweldige plaat geworden, die naar het eind toe alleen maar beter wordt. Zou zomaar beste plaat van 2017 kunnen worden, voor nu 4.5.

Derde en beste album van de band tot nu toe. De Tool-invloeden zijn in de verte nog wel hoorbaar, maar Soen heeft hier absoluut meer een eigen geluid gekregen, gekoppeld aan bijzonder sterke en meeslepende songs. De progressieve rock steekt fraai in elkaar en de overwegend lange nummers vervelen geen moment.

Met 'Lykaia' laat Soen alweer het derde werkstuk op de wereld los. Met elke release ontwikkelt de band zich op positieve wijze. Ten opzichte van het vorige album is er één belangrijke wijziging in de line-up. Marcus Jidell is op gitaar de opvolger van Joakim Platbarzdis en is een duidelijk verrijking voor de band met zijn smaakvolle gitaarspel, iets wat hij ook bij Avatarium laat horen en eerder bij o.a. Evergrey.

Op 'Lykaia' neemt Soen weer wat meer afstand van het geluid van Tool, waar men veel mee vergeleken wordt. De invloeden van Opeth, de andere vergelijking die vaak gemaakt wordt, lijken daarentegen soms duidelijker aanwezig. De riffs in Orison lijken zo uit de pen van Akerfeldt te komen (weliswaar ten tijde van Ghost Reveries of Blackwater Park).

Het mag de pret niet drukken. Soen levert het beste album uit hun carrière af en met Lucidity ook hun meest indrukwekkende nummer.

Is dan alles hosanna? Nee, de LP lijkt wat hard gemastered en laat wat dynamiek verloren gaan. Het is een een klein smetje op een prachtig album maar staat wel een maximale score in de weg.

Beoordeling: 4,5

Lekker plaatje hoor! Ik moet zeggen dat de connectie met de collega's van Wolverine ook wel vaker naar boven komt....

Heerlijke plaat.. Per plaat worden ze beter.

Qua sound zeer vergelijkbaar met hun voorganger met enkele verfrissende nieuwe elementen. Net als met Tullerian koste het me wat tijd om de losse nummers van elkaar te onderscheiden, maar dan komt er toch weer een fijne plaat tevoorschijn. Gebalanceerde afwisseling tussen rustige elementen en stampende partituren met verrassende gevoelige solo's als grootste (welkome) toevoeging. Soms bekruipt me weer even het gevoel dat de melodieën in de zang zichzelf herhalen, maar het is nooit dermate storend dat het daadwerkelijk afbreuk doet aan de muziek.

Ik zit er sterk overna te denken om ze eens live te bewonderen, aangezien ze een dubbele show in Nederland geven over enkele weken (in Den Bosch en Haarlem). Ik bedoel, voor een luttele €15 hoef je het niet te laten..

Eerste luisterbeurt net achter de rug. Klinkt vertrouwd, maar het is allemaal wat melodieuzer geworden ten opzicht van hun eerste worp. De Tool-invloeden zijn verminderd en in de plaats is er wat meer melodie gekomen. Geen slechte evolutie.

Dit was mijn eerste kennismaking met deze band en ik kan enkel zeggen : wat is dit een heerlijk werkstuk. Deze heren zijn meer dan uitstekende muzikanten en extra vermelding voor de vocalen. Dit klopt tot in elk detail. Ook een band als Katatonia komt om de hoek kijken.
Voor mij is dit een hoogtepunt in 2017. En eigenlijk verplichte kost voor elk zichzelf respecterende muziekliefhebber.

Heel in de verte Tool...maar toch echt wel een eigen geluid. In Orison hoor ik Tool zeker. Wellicht dat eerdere albums dichter tegen Tool aan kruipen. Maar Tool is Tool daar is niet aan te tippen. Die mannen moeten gewoon weer met een album komen (waar al lang sprake van is maar.....) Vind dit Soen album een erg prettig album. Lucidity en Sister voorlopig mijn favoriete nummers. Zijn ze live ook OK?

Als ik youtube een beetje mag geloven, denk ik dat ze live zeker wel de moeite waard zijn, Litmanen1. Ik ga in ieder geval een poging wagen: morgenavond zijn ze voor minder dan twee tientjes te bewonderen in W2, Den Bosch. Mocht dat niet uitkomen, krijg je zondag een herkansing in Patronaat, Haarlem.

Heb ik gezien. Gaat helaas niet lukken zondag. Ben wel benieuwd hoe je het vindt. Laat het graag weten....thx

Na gisteren kan ik niet anders zeggen dat ze live een uitermate strakke set neerzetten. Zowel instrumentaal als vocaal erg sterk, dus ik hou het zeker in de gaten wanneer ze weer in de buurt langskomen.

Vooralsnog album van het jaar. Concert in W2 was ook uitstekend.

Tot op de dag van vandaag heeft 2017 voor mij nog niet veel bijzonders opgeleverd. Zelfs "oude" favorieten doen nog geen enkele duit in het zakje "de potentieel mooiste albums van het jaar". Het lijkt er zelfs op dat, net als vorig jaar, de relatief voor mij onbekendere bands de gaten gaan opvullen. Een daarvan zou best wel eens Soen met dit mooie album kunnen zijn. En... al zitten we nog maar nèt in aprilletje zoet - het is dus nog lang geen zomer - ik hou wel van verrassingen als deze!

Goed om te weten dat ze live ook goed zijn. Ga ze in de gaten houden!

Ik kan me een prima Soen concert herinneren op ProgPower Europe, maar op de CD wil het kwartje bij mij niet vallen. Het klinkt me te droog allemaal. Live was er veel dynamiek en die hoor ik op Lykaia niet terug. De Tool invloeden liggen er dan iets minder dik bovenop, Soen blijft op CD een moeilijk geval voor mij.

Veelkleurig en rijkgelaagd gitaarwerk, mooie melodieën en sterke zang, vooralsnog een aangename nieuwkomer. Misschien zou de toevoeging van toetsen de plaat nog wat gevarieerder hebben gemaakt, nu heb ik toch net als Sake af en toe wat moeite om te weten of ik nou met het derde of het zesde nummer bezig ben. Met Tool heb ik nooit veel gehad, ik ken eigenlijk alleen Lateralus en dat vond ik veel te kaal en kil, dus van die associaties heb ik geen last; bij het openingsnummer hoor ik tussen 3:40 en 4:00 Ritchie Blackmore, en Paragon begint met subtiele Suede en komt halverwege in volle David Gilmour-modus, maar dat zijn alleen maar namen die bij me opkomen, geen "beschuldigingen", want daarvoor heeft het gitaarwerk hier veel te veel eigen karakter. Mede door het verzorgde totaalgeluid (goed dramatisch, maar niet té) en de sympathieke zang maakt deze muziek haast een lieve indruk, en dat is als compliment bedoeld. Een heerlijke verrassing.

Dit album heeft me keihard gegrepen en het laat me niet meer los.

8 nummers vol emotie en echtheid. Lucidity is van een ongekende schoonheid.
2017 kan voor mijn gevoel al niet meer overtroffen worden. SW met zijn To The Bone zal al extreem goed moeten zijn om dit te evenaren.

Dit album moet ik over een tijdje nog eens beluisteren. Ik hoor dat de composities goed in elkaar zitten en dat het gitaarwerk erg sterk is, maar om de een of andere reden grijpt de muziek me niet echt. Misschien is dat wel het 'droge' waar notsub op doelt. Voor nu een 3.5*.

Ik ervaar het 'droge' niet. Heb de lp-versie, mss is dat de reden.

Mooie, dromerige prog.

Heeft een tijdje in mijn auto gedraaid en is daardoor nog gegroeid. Beetje rustiger dan de voorgaande albums, meer Pink Floyd-invloeden (in Lucidity hoor ik toch wel een heel grote overeenkomst met 'on an island'). Heerlijke plaat die nog groeipotentieel heeft.

Voor de liefhebbers van Soen: check vooral de plaat "Leaving The Land" van Sisare eens. Veel overeenkomsten en dan vooral op het gebied van zang. Maar ook de muziek kent Opeth trekjes die Soen natuurlijk ook geleend heeft van..... juist.

Een van de weinige (6) metal acts die hier 50 stemmers weet te sprokkelen in 2017. Bij de eerste drumroffel dacht ik al daar gaan we weer. Waar Tool zo'n 4 albums mee vol krijgt, die drum n bass interactie stuwende ritmes, lijkt hier ook op af te wrijven. Maar gelukkig weet Soen er een eigen draai aan te geven en bevinden we ons inmiddels op een progmetal pad die, hoewel niet altijd erg origineel, erg pakkend is. Productioneel zit het goed geregisseerd en detailrijk in elkaar. Ik begrijp de toeloop wel naar dit voor mij onbekende album. Haken, Tool, Mastodon en misschien zelfs (latere) Opeth fans kunnen hier wel iets in ontdekken.

Hoe een album zijn kracht kan verliezen, deze is daar voor mij een perfect voorbeeld van.
Ligt deels ook aan het feit dat dit album een associatie heeft met een vrij donkere periode in mijn leven.
Niet de schuld van dit album maar ik krijg de associatie niet weg en dan heb ik moeite om deze nog te draaien. Het gevoel wat ik toen had komt voor een stukje weer naar boven.
Andere albums hebben me dan net weer geholpen in die periode en blijf ik wel naar teruggrijpen ( Alcest met Kodama vooral )

3 jaar later en de donkere gevoelens van toen hebben grotendeels een plaats gekregen en plots hoor ik de schoonheid weer terug in een nummer als Lucidity.

Het hele album nog eens opzetten en benieuwd wat het zal geven, deze herontdekking.