Soen - Lykaia (2017)

Derde en beste album van de band tot nu toe. De Tool-invloeden zijn in de verte nog wel hoorbaar, maar Soen heeft hier absoluut meer een eigen geluid gekregen, gekoppeld aan bijzonder sterke en meeslepende songs. De progressieve rock steekt fraai in elkaar en de overwegend lange nummers vervelen geen moment.

Met 'Lykaia' laat Soen alweer het derde werkstuk op de wereld los. Met elke release ontwikkelt de band zich op positieve wijze. Ten opzichte van het vorige album is er één belangrijke wijziging in de line-up. Marcus Jidell is op gitaar de opvolger van Joakim Platbarzdis en is een duidelijk verrijking voor de band met zijn smaakvolle gitaarspel, iets wat hij ook bij Avatarium laat horen en eerder bij o.a. Evergrey.

Op 'Lykaia' neemt Soen weer wat meer afstand van het geluid van Tool, waar men veel mee vergeleken wordt. De invloeden van Opeth, de andere vergelijking die vaak gemaakt wordt, lijken daarentegen soms duidelijker aanwezig. De riffs in Orison lijken zo uit de pen van Akerfeldt te komen (weliswaar ten tijde van Ghost Reveries of Blackwater Park).

Het mag de pret niet drukken. Soen levert het beste album uit hun carrière af en met Lucidity ook hun meest indrukwekkende nummer.

Is dan alles hosanna? Nee, de LP lijkt wat hard gemastered en laat wat dynamiek verloren gaan. Het is een een klein smetje op een prachtig album maar staat wel een maximale score in de weg.

Beoordeling: 4,5

Veelkleurig en rijkgelaagd gitaarwerk, mooie melodieën en sterke zang, vooralsnog een aangename nieuwkomer. Misschien zou de toevoeging van toetsen de plaat nog wat gevarieerder hebben gemaakt, nu heb ik toch net als Sake af en toe wat moeite om te weten of ik nou met het derde of het zesde nummer bezig ben. Met Tool heb ik nooit veel gehad, ik ken eigenlijk alleen Lateralus en dat vond ik veel te kaal en kil, dus van die associaties heb ik geen last; bij het openingsnummer hoor ik tussen 3:40 en 4:00 Ritchie Blackmore, en Paragon begint met subtiele Suede en komt halverwege in volle David Gilmour-modus, maar dat zijn alleen maar namen die bij me opkomen, geen "beschuldigingen", want daarvoor heeft het gitaarwerk hier veel te veel eigen karakter. Mede door het verzorgde totaalgeluid (goed dramatisch, maar niet té) en de sympathieke zang maakt deze muziek haast een lieve indruk, en dat is als compliment bedoeld. Een heerlijke verrassing.