Richard Marx - Repeat Offender (1989)

Right Here Waiting is één van de mooiste nummers ooit, kippenvel krijg er ik ervan

Ik krijg er iets anders van.

Ik vond het ook wel mooi toen ik 10 was. Kon ook de hele tekst meezingen enzo. Maar ik kan er nu niet meer naar luisteren.

Prachtige ballad op een leuk album, verder gevuld met vooral vlotte poprock nummers

Die vlekjes krijg ik er ook van.

Tja, beetje Bryan Adams-achtig eigenlijk he... Right here waiting vonden we niet voor niets mooi toen we 10 waren, want dat ís in zijn soort ook gewoon een goed nummer. Satisfied en Angelia zijn ook best goed trouwens. Jammer dat de rest van het album zo belachelijk generiek is. 1½*

Overigens was ik recentelijk zeer positief verrast door een recent RM-album, alleen staat die nog niet op de site...

Ik vind dit album wat tegenvallen. Er staan wat leuke songs op, maar dit is typisch zo'n artiest waarvan ik de songs niet te vaak moet horen. Right Here Waiting bijvoorbeeld vond ik vroeger een prachtige song, maar nu kan ik 'm niet meer aanhoren.

Het nieuwe album, My Own Best Enemy, is inderdaad erg goed en verraste mij ook in positieve zin. Leuke, afwisselende songs.

Redelijk album met voor mij ''Right here waiting'' als hoogtepunt.
2,5*

Lekker 80's album met de hits Satisfied, Angelia en Right Here Waiting

Matig album van deze Marx en ook zijn meest bekende. Hapklare pop/rocksongs waar men zich geen buil aan kan vallen. Toen vond ik dit nog wel aardig, maar nu doet het me vrijwel niks meer. Right Here Waiting werd zijn grootste hit, toen prachtig, nu krijg ik er vooral jeuk van. Satisfied zorgt nog voor de 2 sterren die ik hieraan kwijt kan.

Niet zo veel meer aan toe te voegen aan het bericht van musicfriek. Right here waiting destijds op single gehad, maar klinkt nu best wel zoetsappig, edoch niet slecht gedaan. Ook Satisfied en Angelia kunnen er mee door. Andere nummers zijn vooral magnetronrock.
Geen buil te vallen, maar ook weinig prikkels.

Aardige, maar niet meer dan dat, plaat van Richard Marx welke natuurlijk vooral bekend is van de tranentrekker Right Here Waiting. Ik kan het nummer best hebben maar het is geen favoriet van mij. De gele sterren gaan naar nummer 3, 10 en 11. Behoudens de chronologische volgorde is dit voor mij ook kwalitatief gezien de juiste volgorde. Mocht er een vierde ster worden uitgedeeld dat gaat deze naar Satisfied.

Ik vond dit eind jaren tachtig wel lekker popmuziek en ik kocht toen ook veel. Maar als ik hier nu weer naar luister ( nou ja; meer probeer in zijn geheel naar te luisteren ) valt het me zwaar.

De stem doet me nog steeds wat ( lijkt wel wat John Farnham ) maar alleen nummers als Satisfie, Right Here Waiting en vooral Wait For The Sunrise en Children Of The Night spreken me nog aan.

Dit haalt het in ieder geval niet met mijn andere favoriete pop uit de jaren 80 ( Corey Hart ).

Aangezien het deze precies 25 jaar geleden is dat deze plaat met enorm veel succes werd uitgebracht mag de cd weer eens een keertje de speler in. Stiekem toch wel een lekkere cd, hoog Toto gehalte (werkte ook met dezelfde muzikanten en hij was zelf bijna zanger van de groep) zeker in drukkere nummers zoals Too Late to Say Goodbye. Satisfied was een van mijn 1ste cd-singles. Die heb ik gekocht toen deze in de hitlijsten kwam december 1989.

Hij wordt in Nederland nog wel eens onderschat, ik heb de boeken even opengeslagen en daaruit blijkt dat hij in Amerika zelfs een record heeft doordat zijn 1ste zeven singles allemaal in de Top 4 terecht kwamen (waarvan drie op 1) en in totaal meer dan 30 miljoen (!) albums heeft verkocht!

Soms snap ik deze site niet. Ik vind het heerlijk om met liefhebbers te praten en scores uit te delen.
Maar hoe sommige platen aan zulke lage scores komen, verwijt ik het zogenaamde antistemmen. Er is een lichte haat voor 80's rock op deze site, en ik heb het liefst dat er dan maar gewoon niet gestemd wordt.

Als je nu kijkt, lijkt het alsof deze plaat echt heel slecht is. Maar deze plaat is verre van slecht. Een sterke hardrock plaat met een voor die tijd erg verdienstige productie.
Nu zal ik niet meer brommen en genieten.

De afkeer zit 'm vrees ik in de typische amerikaanse overtolligheid.
Het is A.O.R die mij in ieder geval weinig aanspreekt.
in mijn tijd als platenboer stond ie regelmatig op in de winkel. Mede omdat Right Here Waiting goed scoorde verkocht het album ook goed.
Flarden zijn blijven hangen. Maar toen al ging het bij mij oor in, oor uit.
Toch was ik toen naast symforock wel gecharmeerd van bepaalde A.O.R. Toto en Journey, Magnum ( mix prog/ a.o.r)
maar het doet niet heel veel meer met mij.
Stoor mij erg aan de aalgladde produkties die toen nogal in waren.
Dat heeft verder niets te maken met de kwaliteit van in dit geval Richard Marx.
De man heeft een zeer goede stem. Maar zijn muziek kan mij gestolen worden.

Ik vind het zo interessant hoe een mens zich kan storen aan bepaalde segmenten in de muziek.

Ik heb dat zelf ook. Hoe lawaaiiger iets is, hoe minder ik ervan moet hebben. Zo houd ik niet echt van grunge, punkrock en harde bluesrock of psychrock.

Right Here Waiting is typisch zo'n nummer dat ik persoonlijk een topproductie vind. Het nummer is zoet maar is wel een heerlijke ballad die mij bij de kladden grijpt.
Sommige mensen noemen dat een guilty pleasure, ik niet. Ik vind het gewoon erg goed.

Ik heb ook geen uitgesproken hekel aan RHW. Wel heeft hij tientallen betere nummers en het is erg jammer dat hij regelmatig afgerekend wordt op dat ene nummer.

Naar aanleiding van de updates deze maar weer eens onder het stof vandaan getrokken.Vakkundig gemaakt zou ik zeggen.Niet heel memorabel ,maar dat was het een maand na uitgave al niet.Het gaat allemaal een beetje langs me heen ,zonder dat ik opveer.Het aalgladde waar Bikkel het over heeft kan ik volledig onderschrijven.Dat maakt het niet slecht,maar in de loop der tijd is mijn smaak dusdanig verschoven dat dit mij meer irriteert dan boeit.Marx is een begenadigd songsmid die liedjes met kop en staart maakt,maar ook op een dusdanige veilige wijze opereert dat alle sjeu en verassing verdwijnt in een mierzoet jasje.Satisfied en Angelina krijgen van mij de gele sterren,de rest vind ik ondermaats.
Ik plak er een twee op.

ben ik helemaal met je eens. Omdat het allemaal misschien wel té goed in elkaar steekt en glad is geproduceerd mág je het blijkbaar niet goed vinden. Nou, ik doe dat wél. Ben een liefhebber van de songsmid die Richard Marx toch wel is. Op deze plaat is hij nog wat zoekende naar een eigen stijl en klinkt hij een beetje als het Amerikaanse broertje van Bryan Adams. Op latere platen zal hij nog meer laten zien hoe goed hij is in het schrijven van perfecte (liefdes)popsongs.

Hazard

Precies vigil, een goed voorbeeld van de kwaliteiten van Marx. Geweldige song.

Okay dan. Ik ben nu nog even met zijn 80's platen bezig. Ik zal op zoek gaan naar zijn latere werk

dat vind ik zijn beste, ook qua tekst rauw.

Ben zelf een liefhebber van de 'white soul' van zijn Paid Vacation album, maar lijk een van de weinigen te zijn

Dat vind ik niet zijn beste album nee maar we hebben toch een overeenkomst zag ik, Silent Scream vind ik erg goed.

Ik zie dat ik het hitalbum van deze man bij de laatste herziening van 2,0* naar 2,5* opgehoogd heb en dat ik ooit zelfs op 1,5* begonnen ben. De rek is er nu wel een beetje uit, vermoed ik. Aangeschaft in de herfst van mijn persoonlijke AOR-hoogtijdagen en... authentiek of niet, glad of niet, het komt als album gewoon nogal tekort. Had het al gememoreerde Hazard hierop gestaan in de plaats van een van de mindere nummers... of in plaats van welk nummer dan ook, dan was het een 3,0* geweest.

Berichten verplaatst naar Genres > Rock > AOR - Melodic Rock

Nu slaat die opmerking van Casartelli nergens meer op. Arme man.

Bericht maar aangepast. Dat leest anders inderdaad wel wat raar als iemand hier over jaren nog eens terugkomt om te kijken waar de roots van de dan net begonnen AOR-revival eigenlijk lagen.