Topic om nieuwe en oude releases binnen het brede AOR-genre te promoten en bespreken.

AOR = Adult (of Album) Oriented Rock ofwel Melodic Rock is een genre ontstaan midden jaren 70 doordat radiostations zich meer gingen richten op rockbands met een meer commerciele sound.

Kort gezicht, ligt de nadruk bij AOR op meezingbaarheid en melodie en niet op technisch meesterschap.

Tip van mij:

Baby Snakes. Stevige hardrock uit de as ontstaan van het ter ziele gegane Wig Wam.



Baby Snakes - Gunslingers (2013)

Videoclips ter orientatie:

De liefhebbers zijn hier Muziek >> Muziekgames >> AOR (Arenarock) KO te vinden!

Cool thanks.

ik kende de k.o. nog niet eens.

Gek, want ik deed een zoekopdracht naar het woordje 'AOR' maar kreeg geen hits.

Het zoekprogramma is helaas ook wat hoofdletter gevoelig dus het kan zijn dat het daar aan ligt, wellicht kan je in het topic van de KO nog reclame maken voor dit topic

Misschien neemt de zoekopdracht de games niet mee.
Whatever.

Ik hoop op een hoop tips, want er is genoeg te ontdekken, nog...

Mede geïnspireerd door genoemde KO heb ik onlangs het Original Album Classics boxje van REO Speedwagon besteld. Gisteren eerst de liveplaat You Get What You Play For beluisterd (eigenlijk pre-AOR) en nu de tonijnplaat. Ze zijn alvast verantwoordelijk voor enkele van de fijnste albumtitels in de muziekgeschiedenis.

Ik kende allereerst You Cane Tun a Piano, But You Can't Tune a Fish. Met name het gitaarwerk sprak me enorm aan. Het stemgeluid niet zo.

Later ontdekte ik een live-dubbelaar uit de 70's. Die vond ik erg goed.

Ten onrecht verguisd, omdat ze een paar zoete ballads hadden. Maar met name hun jaren 70 werk is rock met ballen.

Ik zie dat we het allebei over exact dezelfde platen hebben.

Misschien eens tijd voor een diepere zoektocht.

Inmiddels ook Hi-Infidelity beluisterd en Good Trouble en Wheels Are Turnin' volgen nog. Aan zoete ballads inderdaad geen gebrek, maar daar zitten een paar sterke exemplaren tussen. Verder maken het organische bandgeluid en de uit duizenden herkenbare stem van Kevin Cronin veel goed.

Tja, ik denk dat daar bij mij altijd de schoen wrong. Die stem. Ik vond het vergelijkbaar met Geddy Lee en die gast van Budgie (naam kwijt).

Ik ga zeker nog wat meer naar REO luisteren, want ze verdienen beter, dan de eindscores die ze hier op de site uitgedeeld krijgen.

SIngle van Asia (featuring John Payne). Heerlijke stem, heerlijke song, ik hoop dat de plaat Americana ook echt uitkomt:

Dit blijft één van de beste platen van de afgelopen 5 jaar:




Er zijn twee promovideo's van:




en

7 - Seven (2014)

Bij Richard Marx - Repeat Offender (1989):

Soms heb ik het idee dat AOR-artiesten een soort oorlogsmisdadigers zijn, er afgestraft moeten worden.

????????? Deze vergelijking ontgaat mij volledig.
Het slaat echt helemaal nergens op.

Ik schaar me in het rijtje 80's AOR liefhebbers. Heb totaal geen moeite met de so called aalgladde producties uit die tijd. Mogelijk dat de 80's dan ook daarom mijn favoriete muzikale decennium zijn. Uiteraard ook omdat halverwege de 80's mijn actieve luisterperiode/gewaarwording echt begon. Deze van Marx moet ik eerst weer eens opzetten om op het album eindelijk eens een waardering te kunnen plakken. Ik weet wel dat Satisfied en in mindere mate Angelia toen favorieten waren. Satisfied nu nog steeds, trouwens.

Zeer onsmakelijke opmerking idd. Laat iedereen toch eens in zijn of haar waarde bij de beoordeling van een album.Ik zie niemand die hier onbehoorlijke opmerkingen maakt aangaande de kwaliteiten van déze artiest.Ook zie ik genoeg argumenten waarom men dit niet goed zou vinden of wat er aan schort.

Als er dan iets niet in het straatje valt dan komen er termen als haatstem en oorlogsmisdadigers te voorschijn.Komt de geloofwaardigheid als serieuze muziekliefhebber ook niet echt ten goede lijkt mij.

Gewoon accepteren dat als iemand een album met een onvoldoende beoordeelt,dat die persoon gewoon een andere smaak heeft en niet direct denken dat degene die een onvoldoende geeft hier is om Marx naar beneden te halen.Dit soort paranoia maakt het er hier niet gezelliger op.

Je wilt niet weten wat voor opmerkingen ik naar m'n hoofd geslingerd kreeg, toen ik Genesis' Nursery Crime met een 1,5 had gewaardeerd en toegelicht. Hoe ik het in m'n hoofd haalde om daar te stemmen als het genre me toch al niet zo lag. Terwijl het juist was om te ervaren wat voor muziek de band maakte, voor de door mij geliefde Phil Collins periode van de band.

Nu betrek je het alleen op deze plaat. Ik zie het bij alle 80's producties. Van rock tot pop tot AOR. Tuurlijk vallen mensen voor de aalgladde producties of juist niet. Dat is het probleem ook niet.

Ik lees toch echt vaak genoeg reacties die meer het decennium aanpakken dan een gedegen omschrijving van de plaat zelf. Bij deze plaat toevallig alleen positieve reacties en mooi onderbouwde reacties van mensen die het minder leuk vinden.

Alsnog zou ik het niet zo persoonlijk opvatten. Maar als ik bij alle nieuwe producties ga reageren dat het te gruizig, lawaaiig is en typische muziek van 2014, zou ik ook commentaar krijgen.

Niet bij alle 80's produkties. Vanaf ongeveer 1985 begint het in veel gevallen op te vallen dat popmuziek ( en echt niet alleen A.O.R) kunstmatiger begint te klinken.
Amerikaanse bands/ artiesten hebben in die zin er helemaal een handje van.
Maar ook veel acts die ik in principe omarm maakte albums die ik gewoon beroert vind klinken. Geen vooroordelen daar in.

Ik vind het dan ook vrij kinderachtig om vergelijkingen te maken met oorlogsmisdadigers en afstraffingen. Het is entertainment hoor. Er zijn belangrijkere zaken.
Muziek heeft voor een ieder een andere beleving.
ikzelf beleefde mijn tienerjaren in de 80's.
Veel muziek wat ik toen goed vond, doet nu niets meer met mij. En vooral door de steriliteit en overgeproduceerdheid.
Dat is een mening en niet gelijk een aanval op bands/ artiesten.
ik heb de laatste jaren overigens veel muziek opgepikt uit de 80's die ik ijzersterk vindt.
Maar het laatste gedeelte van dat decenium vind ik weinig verheffend.
En daar schaar ik dit album ook onder.

Ik snap niet dat jullie om zo'n stupide analogie vallen.

Ik hoor/lees maar wat vaak dat bepaalde muziek 'fout' is. Kom op zeg, Abba, aha, Duran Duran, Queen, allemaal foute muziek, voor het foute uurtje.

Dat jij niet onder de mensen valt, die dat doet, maakt het toch niet minder waar. Ik stel je mening juist op prijs.

I love it

Ik ben globaal gezien altijd veel meer liefhebber geweest van Amerikaanse bands/artiesten dan Europese, juist omdat ik Amerikaanse acts altijd veel puurder vond klinken. Dat was in de jaren 80 al zo en dat is nog steeds zo. Dat kunstmatige trof ik helemaal in de jaren 80 juist in Europa veel te veel aan. Vandaar dat ik "uitweek" naar de VS. In die tijd klonk veel muziek commercieel met een hoop kille electriek, zo ook die uit de VS. Die brachten de muziek echter veelal wel vanuit hun hart, zo ook Marx. Of je dat leuk vindt is weer een ander verhaal natuurlijk, maar de veelal Britse acts uit die tijd wilden altijd veel te geforceerd hip klinken. Dat vond ik pas kunstmatig.

De hitgerichte acts uit Europa hadden ook een aalgladde produktie. Zeker waar.
Maar de rockgetinte acts uit Amerika hadden vaak een overdreven soort bombarie. Heel gelikt.
in de jaren 90, met de opkomst van de grunge vooral werd het juist puurder.
Meer mijn ding. En dat kwam juist uit Amerika.
The Jayhawks, Black Crows, Kravitz ( vooral zijn debuut)
Dat klonk mij veel lekkerder in het gehoor.
Geen lelijke synths, drums die weer echt als drums klonken en een rauw randje.
Prima ontwikkeling. De 90's liggen mij achteraf ook wat meer.

En ik heb precies een ander gevoel. Ik vind de rauwheid van blues, punk en grunge prima op een podium maar niet op een plaat. Er is bijna geen enkele grungeplaat die ik kan uitluisteren.

Authenticiteit is iets heel overgewaardeerds. De echtheid in de huidige muziek met hun ge-Protool-de drumwerk die O zo natuurlijk klinkt?
Gladheid is er ook zo één, stel je voor dat een productie echt goed is, dat is sinds grunge inderdaad onder sommige mensen iets heel vies. Kijk ik houd ook van uitgeklede unplugged nummers, met al het gekraak van dien. Ruige blues soms ook. Maar je hebt ook weer andere platen met een heel andere productie zoals deze.
Ik kan er bijvoorbeeld nog steeds niet over uit waarom jaren 80 albums als glad en commercieel bestempeld worden en jaren 70 producties als heilig worden gezien.

Ik vind glad ergens wel weer een leuke geuzennaam voor dit soort producties.

Ik vind een livegeluid leuk voor een liveoptreden. Ik neem altijd Queen als voorbeeld: glad op de plaat, ruig op het podium.

Zag laatst een optreden van Belinda Carlisle, en dat dat klonk behoorlijk heftig, zo een liveoptreden.

Goed, nu weer over Marx: ik weet ook niet of een poepruige bluesrock productie, of een gruizige grungesound de plaat goed zou doen. Drums op ruige platen zijn ook vaak niet strak, terwijl deze plaat superstrak is, wat dan wat mij betreft juist de ideale sound is.

De muziek van jaren '70-acts als bv. Pink Floyd, Roxy Music, 10CC, Abba en Steely Dan bv. was inderdaad gepolijst maar dan in positieve zin dat de sound geperfectioneerd was met de nodige sfeer en subtiliteit en dat ging niet ten koste van de bezieling.
Vele AOR (en vooral die in de tweede helft van de jaren '80) werd dichtgesmeerd met gladde synths en lelijke syndrums waardoor ze nu steriel, mechanisch en zielloos klinkt zoals deze bekende hit een goed voorbeeld van is.
De hitparadepop uit Europa was inderdaad ook aalglad, denk maar aan de Stock, Aitken & Waterman-producties. Ik verkies dan duidelijk een band als R.E.M. wiens sound natuurlijk klinkt.