Roxy Music - Country Life (1974)

Heerlijke cd.
Metname de nummers 'All I want is you' , 'Out of the blue', en 'Prairie rose' zijn geweldige nummers.
Eén van mijn eerste kennismakingen met Roxy Music, daarna vele anderen van hun beluisterd.
De cover is trouwens ook wel grappig.

SoundWave sprak.
Zo zij het !

4 sterren ! (Die hoes is gezond voor een spontane erectie !)

Misschien een stomme vraag, maar is de rechter een man?

Volgens mij is het toch een vrouw.
Maar bij nader inzien is het toch niet zo´n heel vreemde vraag, want het rechter persoon heeft wel een vrij groffe bouw en een vrij brede kaaklijn,....enfin ik ben er eigenlijk ook nog niet helemaal uit.

Nee. Zijn allebei modellen. De rechter heet Eveline Grunwald en de linker Constanze Karoli (de zus van Michael Karoli van Can).

Bedankt voor het beantwoorden van mijn vraag!
Ik kan met EVANSHEWSON's erectie meegaan wat de linker betreft, maar de rechter komt niet op mij over als moeders mooiste. Het gezicht althans, met dat lichaam is weinig mis. Ik zal dus maar een foto over haar gezicht plakken van.....
Scarlett Johansson

Sterke plaat dit trouwens!
(Zoals alle RM-platen die ik ken.)

5 sterren voor de inhoud én de verpakking!! Schitterende tijdloze plaat, waarvan ik toch de mevrouw met BH het lekkerst vind en waar zit ze eigenlijk aan met haar hand?? Maar het gaat wél om de muziek, toch???

Staat er OOK nog muziek op dan?

Die twee meiden zijn Constanze Karoli (de zus van Michael Karoli van CAN) en Eveline Grunwald die dan ook de duitse vertaling van Bitter Sweet heeft geschreven. Bryan Ferry heeft de twee vrouwen in Portugal onmoet en spontan voor een foto sessie voor deze hoes uitgenodigd.

vond de plaat vroeger een tegenvaller maar nu op cd vind ik hem wel heel goed , vooral bitter sweet is waarlijk fantastisch , ferry in het duits , en by the way geef mij maar die rechtse , die borsten zijn gewoon fantastisch , wel een rare kop maar dat heeft niet

Wellicht iets minder spannend dan de voorgaande platen.Maar nog eigenzinnig en mooi genoeg.
All i want is you,Bitter Sweet,Out Of the blue en The Thrill of it all zijn gigantjes.
Op het volgende album Siren zijn de heren nog goed in vorm,maar wordt het langzaam maar zeker wat veiliger en gladder.

leuke plaat, die het niet alleen van de verpakking hoeft te hebben. Mijn voorkeur is de linker dame, Fijne bouw, afgetrainder lichaam, sensuele blik.

Gewoon een zak over d'r hoofd zeker?

Dit album heeft niet alleen een heel leuke en mooie cover. Het zit ook boordevol pareltjes van songs ''all i want is you'' ''Out of the Blue'' ''Three and Nin'e'' mijn absolute favoriete cd van Roxy Music

de linker of de rechter dame?

Ik ga voor de linker.

Heerlijke muziek, dit is eignlijk mijn eerste kennismaking met Roxy Music, qua album natuurlijk. Vind het redelijk experimenteel of vergis ik mij hier in? En btw geef mij ook maar de linkse.

Ik houd niet zo van deze Roxy Music, hoewel het wel hun beste periode was (t/m Viva!); wat betreft de hoes ben ik duidelijk: die linker dame vind ik het leukst (die rechtse lijkt wel een verbouwde kerel..... ....)

Roxy Music was in hun beginperiode inderdaad redelijk experimenteel. Al valt het op dit album nog best mee, vind ik. Vind ze op hun eerste twee albums nog iets experimenteler (Stranded ken ik nog niet).

Wat mij betreft is dit wel de meest evenwichtige Roxy plaat van de drie die ik ken (Roxy Music, For Your Pleasure, en deze dus), en daarom ook de beste. Wat het voor mij zelfs één van m'n favoriete albums maakt, die nog net buiten m'n top 10 valt.

Hier is een 'remake' van de hoes. Ik vind het origineel toch beter. Overigens ga ik voor de rechter . . .

Google Afbeeldingen resultaat voor http://www.nyartbeat.com/nyablog/wp-content/uploads/2008/04/roxy-518.jpg - images.google.com

Volgens mij wordt hier meer over de hoes dan over de muziek gepraat.

Ik moet zeggen dat gedurende mijn vroege puberteit de hoes me meer zei dan de muziek. De plaat draaide je als excuus om naar de hoes te kijken. En eigenlijk is dat niet veel veranderd . . .

Dat zegt genoeg over de muziek....

Nee, een echte liefhebber van Roxy ben ik ook niet, maar wel een goede hoes!

Ik ga hier maar eens een lange recensie over schrijven om het een beetje te compenseren!
Geweldig album namelijk!

Nu we het er toch over hebben... geef mij maar de linkse

Ik denk dat we er allemaal die keuze op nahouden, GothicBowie.
Deftige plaat, minder dan de eerste weliswaar.

waar blijft de langere recensie die Arrie ons in het vooruitzicht heeft gesteld?

Ohja, dat is waar ook. Zal er deze week eens voor gaan zitten!

Ik heb niet veel met de jaren 70, maar mijn favoriete jaren 70 band, Roxy Music, is dan toch wel een hoogtepunt in dat decennium. Geweldige band als je het mij vraagt. Dit is mijn favoriete Roxy-album, maar het lijkt wel alsof hier meer over de (weliswaar erg controversiele) hoes gepraat wordt.

Daarom eens een fatsoenlijk stuk over de muziek. Het begint al meteen goed met het geweldige The Thrill of It All, een nummer in de stijl van Do The Strand, en minstens zo goed! Lekker opzwepende opener, erg fijn. Het is voor deze band niet zo'n verrassend nummer meer, maar wel gewoon kwaliteit. De vernieuwing is eraf, de kwaliteit is er nog steeds. En daar gaat het om, wat mij betreft.

Het volgende nummer is ook al niet zo verrassend, Three and Nine is gewoon een mooi rustig nummer, met fijn mondharmonicaspel. Niet zo opvallend nummer maar helemaal niks mis mee als je het mij vraagt. Ook heel fijn gezongen door meneer Ferry. Ik zou zeggen: een ballad zoals het hoort, terwijl ballads juist vaak te dramatisch worden of te slijmerig. Hier niet.

All I Want Is You vind ik erg sterk. Lekker om mee te zingen en mee te bewegen, en erg fijne instrumentatie. De achtergrondzang ("All I Want") komt totaal niet lullig over, maar voegt juist wat toe. Daar is ook aan af te horen dat Bryan Ferry van de jaren 50 houdt. Typisch Roxy Music, weinig verrassend, maar ook hier weer: gewoon heel erg goed!

Out of the Blue is toch wel een van de Roxy Music-klassiekers, en wat heeft dat nummer toch een fijn intro! Mooie fade-in. En dat instrumentale middenstuk met die synthesizers is ook zo geweldig. Het voelt echt alsof er wat gaat komen, de spanning wordt opgebouwd, en dan zingt Bryan Ferry gewoon weer verder. Daarna komt om het goed te maken nog een geweldig instrumentaal outro. Verder ook gewoon een prima nummer.

Dan krijgen we ineens country-invloed in If It Takes All Night. Of eigenlijk is het gewoon een country-nummer in Roxy Music-stijl. Die piano erin is ook heel erg fijn, hij lijkt soms wel tegen het nummer in te spelen. Leuk nummer, zeker voor de variatie op het album.

Bitter-Sweet is eigenlijk een vreemde eend in de bijt. Het begint als een heel rustig nummer, wel heel erg mooi, want daar is Roxy Music ook erg goed in. Mede dankzij de prachtige zang. En dan komen er ineens middenstukjes doorheen wat Wikipedia beschrijft als een Duitse oom-pah band. En inderdaad, meneer Ferry zingt Duits, wat ook wel leuk is om te horen. Leuk weetje is dat de twee vrouwen op de cover, die Duits zijn en hij in Portugal tegenkwam, hem ook hebben geholpen met de lyrics van het nummer (het Duits gedeelte dus). Het nummer heeft me altijd al gefascineerd door die middenstukjes, en daarom is het ook een van die hoogtepunten voor mij, al is de rest van het nummer ook geweldig.

De intro van het volgende nummer, Triptych, lijkt uit de renaissance te komen, wat ook vaker in het nummer terugkomt. Het is een nummer wat eigenlijk nergens heengaat, en toch wel het minste nummer is van het album, naar mijn mening. Ook een beetje aan de saaie kant. De zang van Bryan Ferry maakt het wel weer een beetje goed, maar Triptych doet me erg weinig.

Casanova is dan weer een geweldige rocker, met erg fijne instrumentatie (die sax en die synthesizers, erg fijn!). Echt een heerlijk nummer, en zeker een hoogtepunt van het album. En ik heb eigenlijk niet op de tekst gelet, maar Casanova, is dat zelfreflectie van meneer Ferry?

A Really Good Time vind ik ook niet zo bijzonder, en melodieus zelfs redelijk matig. De zang is dan weer erg goed, m'n aandacht wordt helemaal ernaartoe getrokken. Je gaat automatisch naar de tekst luisteren, omdat Bryan Ferry de aandacht trekt met zijn zang. Die violen hadden ook niet gehoeven van mij. Samen me Triptych de mindere nummers van het album.

Gelukkig wordt het helemaal goedgemaakt met de geweldige afsluiter. Het absolute hoogtepunt, en een van m'n favoriete Roxy-nummers. Een ode aan de roos van de prairie, Jerry Hall, Bryans nieuwe vriendin, en de vrouw van de cover van Stranded. Ze kwam uit Texas, vandaar. Ik kan nooit stil blijven zitten bij dit nummer, en het werkt verslavend. Ik draai hem altijd vaker achter elkaar. En dan ga ik helemaal uit m'n dak! Ook heerlijk om mee te zingen, vooral het einde: Prairie Roooooohoooose!

Overigens is het natuurlijk wel een geweldige cover, die ik op LP heb, waar ik erg blij mee ben.

En nog even ter conclusie: Waarom is dit voor mij de beste Roxy-plaat? Nou, ik moet erbij zeggen dat het net aan is. Maar dit album is niet het vernieuwendst, het verrassendst. Het heeft ook niet de beste nummers in het oeuvre van de band. Wel is het voor mij het consistentste. Het is echt een geheel, en al heeft het twee mindere nummers, gemiddeld genomen vind ik hem net aan wat beter dan de rest van Roxy Music.