Roxy Music - Country Life (1974)

Uit de tijd dat de dames overal nog wat meer haar hadden... .
Tot zover de hoes.
Dit vierde album van Roxy Music (een van de beste groepen van de jaren 70, het zij nog maar eens gezegd), doet alweer niet onder voor de eerste 3.
Spannende muziek, nergens saai, en ergens toch toegankelijk met liedjes die blijven hangen en nooit vervelen.

Toppers zijn de Thrill Of It All met die stuwende bas en dat vreemde toetertje in het middenstuk,
Out Of The Blue en Prairie Rose.
Het bevreemdende geheimzinnige middenstuk met Triptych, Bitter Sweet en Casanova is een geweldig drieluik.
Het min of meer vrolijke A Really Good Time, het bluesje If It Takes All Night en de meezinger All I Want Is You.
Bijna alles is even goed.
Met stuwend drumwerk, geprononceerde bas, vreemde gitaarsoloos, een sfeervol hobootje, hier en daar wat krassende mondharmonica, sfeervolle en soms ontregelende sax en zelfs een electrische viool en daarboven de altijd prachtig zuiver zingende Bryan Ferry is dit alweer een van de hoogtepunten van de jaren 70.

Roxy Music is gewoon een niet te missen groep, voor niemand.
Ik ga maar weer eens een keer voor 5 sterren .
Op CD, voor de verandering.

Door de aanschaf van de boxset 'the studio albums' luister ik alle lp's in volgorde af van Roxy Music.
Roxy Music mist op Country Life allereerst de hele bijzondere nummers, die je wel op de eerste drie platen terug vond. Hoewel: Out of the Blue zit natuurlijk wel op dat topniveau. Ook is het zo dat er flink wat (echt) goede songs op dit album staan. Met name The Trill of It All, All I Want Is You, Bitter-Sweet & Prarie Rose. De rest vind ik aardig, behalve de barokke 'kerst' song Triptych.
Alles bij elkaar is dit album wat 'gewoner' dan de vorige drie platen. Verder vind ik ook de productie wat minder en dat zit hem met name in de bas (die is minder prominent aanwezig). De sound is wat vlakker en minder dynamisch. Door het flink aantal nummers dat toch echt de moeite waard is en het ijzersterke Out of the Blue rond ik 'm naar boven af op 4*.

1979 had een verregende zomer en omdat mijn ouders bezig waren met de verkoop van hun huis, konden we niet Nederland uit naar zonniger oorden. Wel gingen we twee weken naar het huis van vrienden in 's Gravenzande, dicht bij zee.
In een stad in de buurt (Delft?) kocht ik een popagenda voor het nieuwe schooljaar. Daarin stonden platenhoezen met korte beschrijvingen afgedrukt, zo ook Country Life van Roxy Music. Mijn moeder had echter enige argwaan en controleerde de boel: deze moest eruit worden geknipt - net als een andere hoes met bloot, al weet ik niet meer welke. Ik was bang dat vrienden kritische vragen zouden stellen waarom ik in mijn agenda had geknipt en nam me voor dan een smoes te bedenken. Die situatie deed zich gelukkig nooit voor.

En nu staat ie hier dus op elpee, in kleuren en veel groter dan in die agenda. Twee berichten hierboven wordt dit treffend met de Wehkampcatalogus vergeleken... Mijn moeder leeft niet meer, maar ik weet zeker dat ik haar de aanblik zou onthouden. Overigens doet Discogs aan dezelfde censuur! .

Op hun vierde album kan Roxy Music nog altijd wild uit de hoek komen, getuige de onstuimige start met The Thrill of It All, dat naast huilende gitaaruithalen van Phil Manzanera opvallend genoeg ook een strijkersarrangement heeft. Ik hoor er pre-new wave en -punk in, denk bijvoorbeeld aan Siouxsie and the Banshees of The Buzzcocks. In het kalmere Three and Nine onder meer de hobo van Andrew Mackay en mondharmonica van een anoniem iemand (Roxy6, weet jij meer?).
All I Want Is You heeft dan weer weg van protowave met de opvallende zangstijl van Bryan Ferry, net als Out of the Blue waar Edwin Jobson zijn viool laat huilen: in 1974 kon nog niet worden vermoed hoe invloedrijk de groep zou zijn. Met de boogierock van If It Takes All Night sluit kant 1 minder spannend af.

Theatraal-ingetogen én robuust is Bitter-Sweet met één van de coupletten in het Duits vertaald door de hoesdames, Ferry zet zijn bijzondere stembuigingen in. Bijna deftig is Triptych mede dankzij het klavecimbel van Jobson, langzaam bromt Casanova. A Really Good Time houdt de statigheid van de tweede plaatkant vast; opvallend is hoe een "gewoon" popliedje door de invulling van instrumenten en zang alternatief wordt. Prairie Rose sluit Country Life stevig af, Manzanera's lange gitaarlijnen klinken bijna als een steelguitar terwijl Mackay nog eenmaal zijn sax inzet.
In al deze eigenheid zou je bijna bassist John Gustafson en drummer Paul Thompson over het oog zien / het oor horen, maar het zijn hun lenigheid en swing die mogelijk maken dat de overige vier zich zo kunnen geven.

Met een stevige eerste plaatkant en rustiger tweede helft is dit een plaat vol variatie, een groep met een uniek, herkenbaar én pakkend geluid. Daardoor meer dan vijftig jaar later nog steeds niet verouderd. Is dit de eigenheid die een hedendaagse groep als The Last Dinner Party ook zoekt?

Kwam van de week dit TopPop jaaroverzicht 1976 tegen. Roxy Music wordt een paar keer genoemd in deze hilarisch bedoelde aflevering, wat iets zegt over hun populariteit.
En de dames op de hoes? Eveline Grunwald poseerde jaren later hier en Constanze Karoli daar bij de foto. Ze bleven plaatjes.

Wat komisch dat je -na enig veldwerk - deze plaatjes op de kop hebt weten te tikken, heel leuk.

Maar in mijn beleving is dit wel de minst -catchy- Roxy Music hoes, zelfs enigszins vulgair in vergelijking met de andere zeven hoezen van de reguliere albums. (Siren met Jerry Hall is voor mij de mooiste direct gevolgd door For Your Pleasure met Amanda Lear op de cover.

Het schijnt ook een bizarre shoot geweest te zijn voor Country Life, de titel krijgt haast iets ironisch bij dat beeld en de arme Constanze had haar beiden handen steeds maar vol tijdens de sessie. Het bleken twee Duitse toeristen die ze gestrikt hadden voor de klus.

Maar toevallig heb ik dit onvolprezen meesterwerk de afgelopen week ook weer met groot luisterplezier geconsumeerd. Het blijft in mijn oren tijdloos en uniek door de combinatie van compositie-arrangementen- euforische zangpartijen en geweldige solo's.
Out Of The Blue en All I Want Is You zou ik iedere dag snoeihard kunnen horen en Bitter Sweet is voor mijn gevoel een broer-zus van A Song For Europe van het vorige album Stranded. En dan het mooie koortje op Triptych .

By the way RJ, ik vermoed dat het niemand minder dan Bryan Ferry is die de mondharmonica aan zijn lippen zet op Three and Nine want ik weet dat hij dat instrument niet onverdienstelijk speelt.

En Prairie Rose is toch echt een knaller van een afsluiter!
Kortom mensen gaat heen en leg uw oor(en) te luisteren, er komt dan heel wat fraais uw gehoorgangen binnen.